SŁOWO PREZYDIUM KONFERENCJI EPISKOPATU POLSKI NA NIEDZIELĘ ŚWIĘTEJ RODZINY „Kochać, nie zabijać!”

Drodzy Bracia i Siostry!

W czytaniach na dzisiejsze Święto Świętej Rodziny św. Paweł Apostoł wymienia wiele cnót, ale podkreśla, że najważniejsze jest, aby realizować je z miłością, „która jest więzią doskonałości. Dzisiaj chcemy, aby ta zasada wybrzmiała z całą mocą i aby odnosiła się ona do wszystkich: do dzieci zdrowych i do niepełnosprawnych, do osób starszych i do chorych. Wszyscy oni zawsze powinni mieć miejsce w naszych rodzinach.

Każde dziecko potrzebuje miłości. Dziecko poczęte, choć rozwija się w łonie matki, nie jest własnością rodziców – jest powierzone ich trosce przez Boga. Niepełnosprawność czy choroba zawsze pozostaje tajemnicą, z którą zmaga się nasz umysł i nasza wiara. Człowiek jednak nie ma prawa do decydowania o kresie życia na żadnym jego etapie, gdyż Panem życia i śmierci jest tylko Bóg!

Wszyscy jesteśmy powołani do kochania i przyjmowania najsłabszych, a nie do ich zabijania. Zarówno wierzący jak i niewierzący są wezwani do ochrony życia od poczęcia do naturalnej śmierci. Nie może być miejsca na zabijanie innych, a szczególnie niepełnosprawnych i chorych dzieci! To nie jest kwestia tylko światopoglądu czy religii, ale przede wszystkim nauki, która jednoznacznie wykazuje, że życie człowieka rozpoczyna się w momencie poczęcia.

Niedawno do opinii publicznej dotarła wstrząsająca informacja o aborcji dziecka w 24. tygodniu życia. Dziecko przeżyło tę aborcję. Jednak, zamiast być otoczone opieką, zostało pozostawione samo sobie, aby zmarło i tak się stało. Takich nieludzkich praktyk jest w Polsce więcej. Trzeba się im zdecydowanie przeciwstawić! Nie wahajmy się zabierać głosu w imieniu tych, którzy sami bronić się jeszcze nie mogą!

Dramatyczny paradoks współczesności polega na tym, że wielu dzieciom, które znajdują się dziś pod sercem matki, nie jest dane przyjść na świat. W majestacie polskiego prawa są one zabijane przed narodzeniem. Obecnie pozwala na to przepis ustawy umożliwiający pozbawianie życia poczętych dzieci w trzech przypadkach. Jednym z nich jest podejrzenie o nieuleczalną chorobę lub niepełnosprawność. Jest to aborcja z przyczyn eugenicznych. Według danych Ministerstwa Zdrowia z tego powodu wykonywanych jest 95 procent aborcji. Wśród nich większość stanowią dzieci z Zespołem Downa. Jeśli pozwolimy im się narodzić, będą żyć wśród nas, rozwijać się i obdarowywać nas swą miłością i zaufaniem. Pomimo niepełnosprawności mogą być cennymi członkami społeczności, choć zazwyczaj wymagają pomocy. Głęboko niemoralne jest prawo, oparte na przesłance eugenicznej, które pozwala takich ludzi zabijać!

W Sejmie czeka projekt ustawy „Zatrzymaj aborcję. Przewiduje on zniesienie możliwości aborcji eugenicznej. Polscy Biskupi popierają tę obywatelską inicjatywę jako krok do pełnej ochrony życia i apelują do wszystkich ludzi dobrej woli o wyrażenie jej swego poparcia. Apelujemy też do sumień wszystkich posłów i senatorów, mając świadomość, że to od nich zależy decyzja, czy ustawa ta zostanie przyjęta. Zwracamy się do nich tym bardziej, gdyż wiemy, że większość z nich deklaruje wiarę i wierność wartościom chrześcijańskim. Jesteśmy przekonani, że parlamentarzyści postawią wartości moralne ponad partyjnymi kalkulacjami!

Powszechnie znane jest przywiązanie Polaków do osoby św. Jana Pawła II. Dla zdecydowanej większości z nas jest on autorytetem. Sprawa obrony życia była jednym z najważniejszych wątków pontyfikatu Papieża Polaka. W 1999 r. w Łowiczu mówił: „zwracam się do wszystkich ojców i matek mojej Ojczyzny i całego świata, do wszystkich ludzi bez wyjątku: każdy człowiek poczęty w łonie matki ma prawo do życia!”. Dajmy więc świadectwo wierności nauczaniu naszego świętego Rodaka i upomnijmy się o prawo do życia dla wszystkich poczętych dzieci! Pamiętajmy, że zamiast aborcji zawsze istnieje możliwość oddania dziecka do adopcji.

Życząc wszystkim rodzinom, aby Rok Pański 2018 stał się okazją do naszego świadectwa miłości do chorych i niepełnosprawnych dzieci, z serca wszystkim błogosławimy.

+ Stanisław Gądecki
Arcybiskup Metropolita Poznański
Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski

+ Artur Miziński
Sekretarz Generalny
Konferencji Episkopatu Polski

+ Marek Jędraszewski
Arcybiskup Metropolita Krakowski
Wiceprzewodniczący
Konferencji Episkopatu Polski

Warszawa, dnia 31 grudnia 2017 roku

Plan kolędy duszpasterskiej 2017/2018

27.12. /środa/ od godz. 10.00 – I. i II. /Rudnicze od początku i od końca/, III. Ostrowo Młyn, Dębina, Orla, Rudniczyn.

28.12. /czwartek/ od godz. 10.00 – I. Bobrowniki od nr. 1 do końca; II i III. ul. Bobrownicka domy wolno stojące /od początku i od końca/

29.12. /piątek/ od godz. 10.00 – ul. Bartodziejska /I. od początku numery parzyste, II. Nr nieparzyste, III. od końca ulicy/;

30.12. /sobota/ od godz. 10.00 – Bartodzieje /wg listy od p. sołtysa/

Rekolekcje adwentowe A.D. 2017 u wągrowieckich paulinów

20171219_185622_030 — kopiaKiedy wsłuchujemy się w głoszone słowa rekolekcjonisty, bardzo często zdarza się nam dopiero wówczas uzmysławiać sobie nauki, które płyną ze Słowa Bożego, z kart Pisma Świętego, czy Ewangelii. W nauce, którą głosił nam paulin o. Dariusz Laskowski, bardzo dobitnie brzmiały słowa, a właściwie wskazanie: „żyjcie według ducha, a nie według ciała”. Grzech pierwszych rodziców sprowadził na ludzkość wszelkie troski, choroby, wreszcie śmierć. Nasze życie najczęściej koncentruje się na zdobywaniu wszelkich dóbr materialnych, tak mało dbamy o „pokarm” dla naszej nadwątlonej duchowości. Przeżywamy czas adwentowego oczekiwania, na przyjście Jezusa wigilijną nocą do naszych świątyń, domostw. Niech tego czasu nie zdominują wyłącznie świąteczne zakupy, dekoracje, ale uczyńmy coś, by dla przychodzącego Jezusa więcej miejsca znalazło się w naszych sercach i umysłach. Korzystanie z sakramentów pojednania i Eucharystii, niech będzie wyrazem naszej wdzięczności za Jego odkupieńczą śmierć na krzyżu i niesiony nam dar zmartwychwstania i życia wiecznego. Bo tylko życie duchem, a nie ciałem, gwarantuje nam tę obiecaną nagrodę. Bóg będący nieograniczoną Miłością, całym swym jestestwem kształtując dla nas drogę do zbawienia, dał nam dekalog, jako drogowskaz prowadzący do Jego Domu. To są „limity postępowania”, których nie mamy przekraczać, pamiętając o skutkach nieprzestrzegania Bożych zakazów, co sprowadziło wszelkie zło na nasz świat, z racji niefrasobliwego zachowania pierwszych rodziców. Bóg nie jest źródłem zła, tylko nasza nieodpowiedzialność, która sprowadza na nas te wszystkie – tego zachowania – konsekwencje. Bóg nadal podaje nam rękę; On pragnie nas wyciągnąć z tego zła. Mamy do wyboru: pychę, którą zwodzi nas szatan, czy pokorę, jaką całym swym życiem uczy nas Maryja. Nie starajmy się udowadniać, że my wiemy cokolwiek lepiej od Boga. Skoro wierzysz, nie szukaj innej drogi niż ta, którą On ci wyznacza, a na pewno nie pobłądzisz; ona cię zawiedzie do przygotowanego tobie wiekuistego domu. Miłość, której uczy nas Bóg ma różne oblicza. Z miłości do człowieka, Bóg darzy każdego z nas swym umiłowaniem, udzielając nam łaski talentu, który tylko obyśmy potrafili dobrze spożytkować. Bo talent, w który nas Bóg wyposaża, którym nas obdarzył, jest nam dany po to, byśmy potrafili i chcieli go dobrze wykorzystać . Ten talent jest nie tylko dla mnie, ale po to go otrzymałem, bym jego owocami obdarowywał swych bliźnich. Nie będzie to po myśli Stwórcy, kiedy talent będę próbował spożytkować wyłącznie dla próżnej swej satysfakcji, nie dzieląc się z innymi. Jeżeli nie potrafisz pójść tą drogą, szukaj pomocy u Boga, który pomoże tobie poradzić ze swoją słabością. Skoro pragniesz darzyć kogoś swą miłością, czyń wszystko, byś potrafił dostrzec w drugim człowieku tę miłość. Niech cię nie zniechęca słaba wola grzesznika; nie akceptując czynu, który go w twych oczach poniża, próbuj dostrzec w nim człowieka, darząc go miłością, bo przecież kochasz bliźniego, a nie jego wady. Dzisiaj, w dniu kończących się rekolekcji adwentowych, ubogaceni łaską sakramentu pojednania, możemy z czystym sercem oczekiwać na przyjście Jezusa. Nauki głoszone przez rekolekcjonistę, w pewien sposób rozjaśniły drogę naszych adwentowych przygotowań i za to o. Dariuszowi Laskowskiemu serdecznie dziękujemy.

Janusz Marczewski

Apel Przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski o szacunek i kulturę w debacie publicznej

Od pewnego czasu — tak w debacie publicznej, jak i w prywatnych relacjach międzyludzkich a nawet w życiu rodzinnym – daje się zauważyć wśród Polaków niepokojący wzrost napięcia społecznego i brak szacunku dla osób o innych poglądach. Towarzyszy temu brutalizacja języka, jak również pojawiające się groźby i zachowania agresywne. W naturze demokratycznego państwa leży owszem dyskusja, spór i wymiana poglądów. Różnice opinii i różne wizje polityczne, ekonomiczne czy społeczne stanowią o bogactwie oraz intelektualnym potencjale naszego społeczeństwa. Różnice i spory nie mogą jednak nigdy prowadzić do poniżania drugiej osoby i traktowania jej bez szacunku. Dlatego – mając również świadomość możliwości prowokacji, w celu zniekształcania prawdziwego obrazu naszego społeczeństwa oraz zaognienia sporów trzeba jednoznacznie potępić wszelkie akty przemocy, skierowane przeciw oponentom politycznym, przedstawicielom innych wyznań, religii oraz innych narodów. Polska jest naszym domem. Jest domem tych, którzy – szanując panujące tu prawa i zwyczaje – pragną budować swój byt i poczucie stabilności w przyjaźni i zgodzie.
Trzeba ponadto potępić wszelkie przejawy braku poszanowania najwyższych urzędów Rzeczypospolitej i pełniących je osób. Różnice w poglądach nie mogą przysłonić ich demokratycznego mandatu społecznego i nigdy nie usprawiedliwiają używania innych niż parlamentarnych sposobów dyskusji. Zawsze kiedy brat występował przeciw bratu, a Polak przeciw Polakowi, cierpiała na tym nasza jedność i nasza niepodległość.
U progu Świąt Bożego Narodzenia, w rozpoczętym właśnie roku obchodów stulecia odzyskania niepodległości, zwracam się do wszystkich Rodaków z gorącym apelem o szerzenie pokoju w naszym społeczeństwie. Pokój można osiągnąć tylko wtedy, gdy każdy sam zaczyna się nawracać, wyrzekając się nienawiści i uprzedzeń. Chrystus wzywa: „Miłujcie waszych nieprzyjaciół!” (Mt 5,43). My nie mamy być dla siebie nieprzyjaciółmi, ponieważ – nawet wtedy, gdy myślimy inaczej — jesteśmy braćmi.
Święty Jan Paweł II mówił w 1983 roku podczas „polskiej Wigilii” w Watykanie: „nasza polska tradycja Bożego Narodzenia jest tradycją pojednania. Opłatek to jest chleb pojednania […]. Jeżeli Bóg jedna się z nami, to ja – człowiek muszę pojednać się ze swoim bratem. Łamiemy się tym opłatkiem z różnymi ludźmi, czasem bardzo nam bliskimi, z którymi nas wiele łączy, ale czasem także to i owo dzieli. I łamiemy się z ludźmi dalekimi, z którymi nas łączy mało […] W tym opłatku stajemy się bratem i siostrą. Braćmi i siostrami, tak jak Bóg nas widzi”. Niech zbliżający się szybko czas Bożego Narodzenia będzie momentem refleksji nad dobrem, które stało się naszym udziałem w mijającym roku. Niech będzie czasem uspokojenia emocji i podjęcia racjonalnych decyzji odnośnie do sposobu prowadzenia debaty publicznej w najbliższych miesiącach, dla dobra przyszłych pokoleń i dla dobra naszej Ojczyzny – Polski.

Abp Stanisław Gądecki Metropolita Poznański – Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski – Wiceprzewodniczący Rady Konferencji Episkopatów Europy (CCEE)

Jesteśmy napełnieni Duchem Świętym

List pasterski arcybiskupa Wojciecha Polaka, prymasa Polski, na Adwent 2017 r.

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i Bracia!

Łaska wam i pokój od Boga Ojca naszego i od Pana Jezusa Chrystusa w Duchu Świętym!
Tymi słowami zaczerpniętymi z usłyszanego przed chwilą Listu św. Pawła do Koryntian pragnę Was wszystkich serdecznie pozdrowić. Wchodzimy w Adwent i rozpoczynamy nowy rok liturgiczny i duszpasterski. W tym czasie nasze myśli częściej wybiegają ku Świętom Bożego Narodzenia, niż zatrzymują się na przeżywaniu Adwentu. Jednak Adwent wciąż otwiera przed nami dużo szerszą perspektywę. Z Izajaszem więc wołamy: Obyś rozdarł niebiosa i zstąpił (Iz 63,19). Prorok, nawiązując do objawienia się Boga, które dokonało się na Synaju doskonale wie, że to, które ma nastąpić, będzie zupełnie inne i przewyższy wszystko, co do tej pory się wydarzyło. Przychodzący w Chrystusie Bóg postanowił bowiem zjednoczyć się z każdym człowiekiem, zbawić go, odkupić i dać mu nowe życie. Jest to życie w mocy Ducha Świętego, którego zesłanie było spełnieniem obietnicy Ojca (por. Dz 1,4). Taki jest właśnie sens Adwentu: czuwać i oczekiwać na spełnienie obietnicy Ojca. To wypełnienie obietnicy dokonało się w tajemnicy przyjścia na świat Syna Bożego, Jezusa, który spełniwszy swoją misję mówi: Weźmijcie Ducha Świętego (J 20,22). W ten sposób jesteśmy napełnieni mocą z wysoka (Łk 24,49), Jego mocą, jesteśmy napełnieni Duchem Świętym.

1. Wychodzisz naprzeciw tych, co pamiętają o Twych drogach
Naszą odpowiedzią na napełnienie nas Duchem Świętym jest życie zgodne z otrzymanym darem i powołaniem. Duch Święty jest tym, który pozwala nam rozeznawać drogę i we właściwy sposób odczytywać znaki, które daje nam Bóg. Dlatego w nowym roku liturgicznym i duszpasterskim chcemy, wraz z całym Kościołem w Polsce, otworzyć się na dar Ducha Świętego. Napełnieni Duchem Świętym, przeżywamy na nowo Jego obecność, żeby nie tylko w Święta Bożego Narodzenia, ale w ciągu całego roku, w naszym życiu osobistym, rodzinnym i społecznym, w miejscach pracy i odpoczynku, radości i cierpienia, wciąż doświadczać Jego ożywiającej mocy. Ważnym jest – mówił św. Jan Paweł II – ponowne odkrycie Ducha jako Tego, który w toku dziejów buduje królestwo Boże i przygotowuje jego ostateczne objawienie w Jezusie Chrystusie, działając ożywczo we wnętrzu człowieka i sprawiając, że w codziennym ludzkim doświadczeniu kiełkują już ziarna ostatecznego zbawienia, które nastąpi na końcu czasów (TMA 45). Ponownie odkrywać Ducha Świętego i w codziennym doświadczeniu zauważać kiełkujące ziarna zbawienia, to nasze konkretne zadanie. Podejmując je będziemy podobni do owych sług, którym właściciel powierzył troskę o swój dom. Wyznaczył im przy tym określone zadania. Jak ewangelijni słudzy, tak również i my otrzymujemy dziś w zarząd wielki dar – dar czasu, który jest przed nami. Podobnie, jak ewangelijny dom nie był własnością sług, tak i czas nie jest nasz, lecz Pana. Nie możemy go przyśpieszyć, ani zatrzymać. Możemy go jednak dobrze wykorzystać, stosownie do powołania i talentów, które otrzymaliśmy.
Prosząc o dar Ducha Świętego z ufnością patrzymy w przyszłość. Nowy rok liturgiczny i duszpasterski obfitować będzie w różne, ważne wydarzenia. W październiku przyszłego roku odbędzie się w Rzymie Synod Biskupów poświęcony młodzieży: Młodzież, wiara i rozeznanie powołania. W Kościele w Polsce przeżywać będziemy Rok św. Stanisława Kostki, ogłoszony z okazji 450. rocznicy jego śmierci. Obchodzić będziemy 100. rocznicę odzyskania przez Polskę niepodległości, odczytując także rolę Kościoła w tym wydarzeniu, a zwłaszcza pierwszych prymasów odrodzonej Polski: kardynała Edmunda Dalbora oraz Augusta Hlonda, modląc się o rychłe zakończenie jego procesu beatyfikacyjnego. Ważnym wydarzeniem będzie kolejny XI Zjazd Gnieźnieński, który, jako ekumeniczne spotkanie, będzie okazją do refleksji nad wolnością i źródłami nadziei dla Polski i Europy.

2. Uważajcie i czuwajcie
Przez minione cztery lata, w naszym programie duszpasterskim prowadziliśmy refleksję nad tajemnicą chrztu świętego i konsekwencjami wynikającymi z jego przyjęcia. Treścią kolejnego roku duszpasterskiego ma być odkrycie i przyjęcie na nowo Ducha Świętego i Jego darów, które otrzymujemy w sakramencie bierzmowania. Celem programu jest zatem „odkrycie Osoby Ducha Świętego, otwarcie się na Jego działanie oraz refleksja nad sakramentem bierzmowania i jego skutkami. Jeszcze wielu osobom ochrzczonym brakuje głębszej świadomości przyjętego sakramentu bierzmowania i obowiązku chrześcijańskiego świadectwa na miarę udzielonego im daru Bożego Ducha. Pierwszy rok realizacji nowego programu duszpasterskiego będzie przebiegał pod hasłem: «Jesteśmy napełnieni Duchem Świętym» (por. Dz 2,4)” (Program duszpasterski. z. I, s. 8). Wydane wiosną tego roku Wskazania Konferencji Episkopatu Polski dotyczące przygotowania młodzieży do przyjęcia sakramentu bierzmowania stały się podstawą do rozpoczęcia w naszej archidiecezji prac nad odnową przygotowania do przyjęcia tego sakramentu. Posługując się obrazem użytym przez papieża Franciszka możemy powiedzieć, że sakrament bierzmowania, to swoiste wciągnięcie żagli na maszt łodzi, którą do tej pory płynęliśmy. Żagiel jest tym, co sprawia, że przemieszcza się ona i płynie po wodach naprzód, a Duch Święty jest wiatrem, który ten żagiel napełnia.

3. Panie, Tyś naszym ojcem: myśmy gliną, a Ty naszym twórcą
Wielokrotnie słyszeliśmy dziś wezwanie do czujności. Bycie czujnym i uważnym nie paraliżuje jednak naszej codzienności. Pomaga nam w jej przeżywaniu, w nadziei na spotkanie z tym, który jest naszym Ojcem. Takiego spojrzenia na Boga uczy nas Duch Święty. Albowiem wszyscy ci – jak mówi św. Paweł – których prowadzi Duch Boży, są synami Bożymi. Nie otrzymaliście przecież ducha niewoli, by się znowu pogrążyć w bojaźni, ale otrzymaliście ducha przybrania za synów, w którym możemy wołać: Abba, Ojcze! (Rz 8,14-15). Dlatego z wiarą, nadzieją i pokojem w sercu wejdźmy wszyscy w ten nowy czas. Ojciec bowiem wspiera tych, którzy mu ufają (por. Iz 64,3-4). Niech rozpoczynający się Adwent, a także nowy rok liturgiczny i duszpasterski, przepełniony łaską i mocą Ducha Świętego, stanie się drogą do radosnego spotkania z Nowonarodzonym oraz pozwoli nam przyjąć dar Jego zbawczej obecności w Duchu Święty. Upraszając więc w modlitwie dla was wszystkich: kapłanów i osób konsekrowanych, małżonków i rodzin, osób samotnych, dzieci i młodzieży darów i owoców Ducha Świętego potrzebnych w naszym codziennym życiu i powołaniu, proszę was również o modlitwę za mnie. A na dobre przeżycie Adwentu i radości Bożego Narodzenia wszystkim z serca błogosławię: w imię Ojca, i Syna, i Ducha Świętego.

Wojciech Polak
Arcybiskup Metropolita Gnieźnieński
Prymas Polski