Św. Grzegorz Wielki

(540–604) papież i doktor Kościoła

Wspomnienie: 3 września

Św. Grzegorz urodzony w Rzymie był synem św. Sylwii i patrycjusza Gordiana, który później wyrzekł się świata i został jednym z siedmiu diakonów Rzymu. Św. Grzegorz otrzymał gruntowne wykształcenie. W roku 574 cesarz Justyn Młodszy mianował go prefektem Rzymu. Po śmierci ojca św. Grzegorz zbudował sześć klasztorów na Sycylii. Siódmy klasztor benedyktynów św. Andrzeja – założył we własnym domu w Rzymie. Tutaj w roku 575 przywdział habit zakonny.

Po śmierci Pelagiusza kapłani i lud wybrali św. Grzegorza papieżem. Swoją działalnością zasłużył sobie na miano Wielkiego. Jego pracowitość i zapał religijny znane były w całym ówczesnym świecie. Pozyskał Longobardów ariańskich dla Kościoła, przywiązał Franków do stolicy Apostolskiej, wysłał opata Augustyna z gronem misjonarzy na misje do Anglów. Był ojcem i jakby drugim fundatorem życia i pracy benedyktyńskiej. Wobec roszczeń patriarchów konstantynopolitańskich określił dobitnie prymat rzymski, mianując się tylko “sługą sług Bożych”. Przez mądre administrowanie majątkiem Kościoła położył podwaliny pod dziedzictwo Piotrowe, zaczątek Państwa Kościelnego. Uczestniczył gorliwie w życiu Kościoła. Mimo cierpień fizycznych i niezliczonych zajęć znajdował czas na pisanie. Jest autorem wielu dzieł o ogromnej wartości. Do najcenniejszych należą: listy, homilie, “Regula Pastoralis”, “Dialogi”. Zawdzięczamy mu także wspaniałe opracowanie liturgii Mszy św. i innych nabożeństw. Jest jednym z czterech wielkich doktorów zachodniego Kościoła rzymskokatolickiego. Zmarł 12 marca 604 roku, jest patronem nauczycieli.

Czytaj dalej Św. Grzegorz Wielki

Ufność jest bezcennym diamentem

 To, co obraża Jezusa, co rani Jego Serce, to brak ufności! (święta Teresa od Dzieciątka Jezus)

Ufność jest bezcennym diamentem, którego oczy Jezusa poszukują w ludzkim sercu. Przechodząc przez życiowe doświadczenia, uczymy się tę ufność odnawiać. Nikt nie może uczynić w sercu takiego aktu ufności, który wystarczyłby mu na całe życie, nawet Maryja, o której Kościół mówi, że ufnej wiary uczyła się przez całe życie, ”aż do ostatniej próby, gdy Jezus, Jej Syn, umierał na krzyżu”. Nikt nie może uczynić jednego oddechu na całe życie. W ciągu minuty musisz wielokrotnie nabierać powietrza. Podobnie jest z ufnością. Odnawia się i umacnia za każdym razem, gdy wzbudzasz ją w sercu. W tekstach liturgicznych Kościoła Wschodu i Zachodu odnaleźć można piękne, typowo chrześcijańskie wyrażenie parrhesia. Oznacza ono szczerą prostotę, synowską ufność, radosną pewność, pokorną śmiałość, pewność bycia kochanym. Są to postawy, jakie winny cechować każdego, kto świadomie i odpowiedzialnie podejmuje pracę nad kształtem swego zawierzenia.

O Eucharystii

W ten sposób dzięki czyńcie: Najpierw nad kielichem: “Dziękujemy Ci, Ojcze nasz, za święty, winny szczep Twojego sługi Dawida, który nam poznać dałeś przez Jezusa, Twego Sługę. Tobie chwała na wieki”. 

Następnie nad łamanym chlebem: “Dziękujemy Ci, Ojcze nasz, za życie i za wiarę, którą nam poznać dałeś przez Jezusa, Sługę Twego. Tobie chwała na wieki. Podobnie jak ten chleb rozsiany był po wzgórzach, a zebrany stał się czymś jednym, tak niech się zgromadzi Twój Kościół z krańców ziemi do Twego królestwa. Albowiem Twoja jest chwała i moc przez Jezusa Chrystusa na wieki”. 

Niech nikt nie pożywa i nie pije waszej Eucharystii jak tylko ten, kto został ochrzczony w Imię Pana. W tej sprawie Pan powiedział: “Nie dawajcie psom tego, co święte”. 

Po spożyciu dziękujcie w ten sposób: “Dziękujemy Ci, Ojcze święty, za Twoje święte Imię, któremu przygotowałeś mieszkanie w naszych sercach; dziękujemy za wiedzę, wiarę i nieśmiertelność, którą nam objawiłeś przez Jezusa, Syna Twego. Tobie chwała na wieki. 

Panie wszechmocny! Ty stworzyłeś wszystko dla Twego Imienia. Ludziom dałeś na pożywienie pokarm i napój, aby Tobie dzięki czynili. Nam zaś darowałeś pokarm oraz napój duchowy i życie wieczne przez Jezusa, Sługę Twego. Za wszystko dzięki Ci składamy, bo jesteś potężny, Tobie chwała na wieki. 

Pamiętaj, Panie, o Kościele Twoim. Wybaw go od wszelkiego zła i udoskonal w Twojej miłości. Z czterech stron świata zgromadź go, uświęcony, w królestwie Twoim, które dlań przygotowałeś. Bo Twoja jest moc i chwała na wieki. 

Niechaj przyjdzie Twa łaska i niech przeminie ten świat. Hosanna Bogu Dawida. Kto święty, niech przystąpi, kto nim nie jest, niechaj się nawróci. Marana tha. Amen”.

Zebrani w dzień Pana, wyznajcie najpierw wasze grzechy, aby ofiara wasza była czysta; potem przełamujcie chleb, dzięki czyńcie. A ten, kto jest w niezgodzie ze swym bratem, dopóki się nie pojedna, niech się do was nie przyłącza, aby wasza ofiara nie została zbezczeszczona. Albowiem Pan rzekł: “W każdym miejscu i w każdym czasie niech mi będzie składana ofiara czysta, bo jestem wielkim Królem – mówi Pan – a moje Imię będzie czczone między narodami”.

Ze starożytnego dzieła Nauka Dwunastu Apostołów

Modlitwa do Ducha Świętego za kapłanów

Duchu Święty, Duchu Mądrości, prowadź kapłanów;
Duchu Święty, Duchu Światłości, oświecaj kapłanów;
Duchu Święty, Duchu Czystości, uświęcaj kapłanów;
Duchu Święty, Duchu Mocy, wspieraj kapłanów;
Duchu Święty, Duchu Boży spraw, by kapłani ożywieni
i umocnieni Twoją łaską, nieśli słowo prawdy
i błogosławieństwo pokoju na cały świat.

Niech ogień świętej miłości rozpala ich serca,
by w płomieniach tej miłości oczyszczali i uświęcali dusze.

Duchu Święty, powierzamy Ci serca kapłańskie;
Ukształtuj je na wzór Najświętszych Serc Jezusa i Maryi. Amen.


Prośba do Chrystusa

Spraw, Panie Jezu, bym poznał Ciebie i siebie, 
bym niczego nie pragnął poza Tobą, 
bym nie przeceniał siebie, a ukochał Ciebie, 
bym wszystko czynił tylko dla Ciebie. 

Daj, Panie, bym siebie uniżył, a Ciebie wywyższył, 
bym o niczym nie myślał, jak tylko o Tobie. 
Niech umrę sobie, by żyć już tylko w Tobie. 
Chcę wszystko przyjąć z rąk Twoich. 
Chcę siebie umartwić, a iść za Tobą 
i zawsze postępować tylko za Tobą. 

Niech odwrócę się od siebie, 
by skierować się wyłącznie ku Tobie. 
Ty bądź mi zawsze obrońcą. 
Niech mnie ogrania lęk przed Tobą, 
bym znalazł się wśród wybranych Twoich. 

Niech nie ufam sobie, 
a całym sercem zaufam Tobie. 
Niech mnie nic nie pociąga prócz Ciebie. 
Spojrzyj na mnie, bym umiłował Ciebie 
zawołaj mnie, bym Cię ujrzał 
i na wieki kosztował Twojej słodyczy. 
Amen.

Św. Augustyn