Maryja wzorem modlitwy

Maryja całym swoim życiem wielbiła Boga. Najwymowniejszym tego przykładem jest hymn „Magnificat”, wypowiedziany w domu Zachariasza i Elżbiety. Maryja wielbi Boga, który poniża dumnych, możnych, bogatych, a wywyższa głodnych i pokornych. Wielbi Bożego Syna z Niej narodzonego, który przyszedł do chorych, słabych, grzesznych i ubogich. Matka Pana wielbi Boga, który wejrzał na uniżenie swojej Służebnicy i uczynił Jej wielkie rzeczy. Bóg uczynił dla Niej rzeczy wielkie i wyniósł Ją ponad ludzkość, Ona mimo to pozostała nadal uniżoną i skromną Służebnicą. Ewangeliści nie odnotowali żadnej modlitwy Maryi, w której prosiłaby Boga o coś dla siebie. Ona była zawsze cała dla Boga, dla Chrystusa, dla innych. Apostołowie głosili Chrystusa słowem i życiem opowiadając o tym, co widzieli i słyszeli, Ona głosiła Go milczeniem, a milcząc przekazywała to, co się w Niej dokonało. Oni byli świadkami Jezusa, Ona świadkiem i Matką.

1. Wśród wskazań na trzecie tysiąclecie, w liście apostolskim „Novo millennio adveniente”, Jan Paweł II na jednym z pierwszych miejsc wymienił znaczenie modlitwy. Między innymi napisał: Modlitwy trzeba się uczyć, wciąż na nowo niejako przyswajając sobie tę sztukę od samego boskiego Mistrza, jak pierwsi uczniowie: Panie naucz nas się modlić (Łk 11, 1; nr 32) (…) nasze wspólnoty chrześcijańskie winny zatem stawać się prawdziwymi szkołami modlitwy, w której spotkanie z Jezusem nie polega jedynie na błaganiu Go o pomoc, ale wyraża się też przez dziękczynienie, uwielbienie, adorację, kontemplację, słuchanie, żarliwość uczuć aż po prawdziwe urzeczenie serca (nr 33). Papież, sam będąc wzorem modlitwy i kontemplacji, w przemówieniach ustawicznie wzywał do modlitwy. To usilne nawoływanie Papieża było uzasadnione. Teolog A. Läpple, w książce pt. „Powróćmy do modlitwy” zauważył: Cała niedoskonałość chrześcijańskiej egzystencji znajduje swój wyraz w żałosnej kondycji modlitwy chrześcijanina. Niezdolność doświadczania Boga i niezdolność do modlitwy są jak najściślej ze sobą związane. Niezdolność do modlitwy – czy wręcz jej zanik – jest „religijnym zawałem serca” dzisiejszego chrześcijaństwa. Jeśli możliwy tu jest jakiś ratunek, to tylko przez odnowę modlitwy.

Czytaj dalej Maryja wzorem modlitwy

Jakim Imieniem nazwiemy Maryję

Czy niebem?
Rzeczywiście, Ona w łonie swoim zamknęła Stwórcę nieba i ziemi.
Czy słońcem?
Rzeczywiście, lśniąc siedemkroć jaśniej od słońca, poczęła Słońce sprawiedliwości.
Czy księżycem?
Rzeczywiście, świecąc nieporównanie piękniej, zrodziła wszelką pięknością ozdobionego Chrystusa.
Czy chmurą?
Rzeczywiście, Tego którego okrywają chmury, Ona na rękach nosiła.
Czy świecznikiem?
Rzeczywiście, tym, co siedzą w ciemnościach i w cieniu śmierci, zajaśniała światłość.
Czy tronem?
Rzeczywiście, Tego, który niewidzialnie króluje na ojcowskim tronie, w Duchu Świętym opisanego w łonie przyjęła.
Czy perłą?
Ona wiele cenniejszą perłę darowała śmiertelnym.

Św. Tarazjusz

Wspomnienie Najświętszego Imienia Maryi

Według podania, pochodzącego z apokryfów, imię Maryi zostało wybrane ze szczególną wskazówką Boga. Imię „Maryja” było znane w Biblii, nosiła je siostra Mojżesza. W Ewangeliach spotykamy wiele kobiet o imieniu Maria. Różnie je wymawiano: Mariam, Maria, Mariamne, Mariame. Ma także wiele znaczeń, m.in. „pani”, i „gwiazda morza”.

W ciągu wieków czciciele Maryi obdarzali Ją wieloma tytułami. Znamy je np. z Litanii loretańskiej. Wielu świętych wyróżniało się wielkim nabożeństwem do Imienia Maryi, np. św. Bernard, św. Alfons Liguori.

Święto, w którym czci doznaje Imię Maryi, zostało zapoczątkowane w XVI wieku w Hiszpanii w mieście Cuenza. Było ono celebrowane w oktawę święta Narodzenia Maryi, czyli 15 września. Później zostało rozszerzone na całą Hiszpanię.

W 1683 roku król Jan III Sobieski, jako głównodowodzący wojsk chrześcijańskich, odniósł zwycięstwo pod Wiedniem nad Turkami, którzy zagrażali Europie i Kościołowi. Jako wielki czciciel Maryi zawierzył Jej walkę, prosząc o wsparcie. Postanowił, że wezwaniem i hasłem do boju będzie imię Maryi. Po odniesieniu wiktorii wiedeńskiej bł. papież Innocenty XI rozszerzył święto Imienia Maryi na cały Kościół jako wyraz wdzięczności Maryi za tę łaskę. Kolejne reformy kalendarza liturgicznego przeniosły obchody na dzień 12 września, w dzień wspomnienia wiktorii wiedeńskiej przez Martyrologium rzymskie. Obecnie dzień Imienia Maryi zachował się jedynie na terenie Polski jako wspomnienie dowolne.

W dniu 12 września archidiecezja katowicka obchodzi uroczystość Najświętszej Maryi Panny Piekarskiej. Piekary to największe śląskie sanktuarium. Jego początki sięgają XVII wieku. Słynący łaskami obraz został ukoronowany w 1925 roku, w 1962 roku papież św. Jan XXIII nadał kościołowi w Piekarach tytuł bazyliki mniejszej.

Znane w całym kraju są pielgrzymki dziewcząt i kobiet ( na uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – 15 sierpnia ) oraz chłopców i mężczyzn – w ostatnią niedzielę maja. Matka Boża Piekarska nosi tytuł Matki Sprawiedliwości i Miłości Społecznej. Ten tytuł nadał wizerunkowi św. Jan Paweł II w 1983 roku podczas pielgrzymki do Ojczyzny.

WIECZORNE NABOŻEŃSTWO DOMOWE

Obchodząc wspomnienie Imienia Maryi, możemy zgromadzić się wieczorem czy po południu wokół wizerunku Matki Bożej, by w atmosferze rodzinnego spotkania wielbić Maryję. Możemy wspólnie oddać cześć Matce Boga i ludzi, odmawiając ulubioną w rodzinie modlitwę maryjną: różaniec, zaśpiewać fragment lub całość Godzinek ku czi Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, Akatyst oraz pieśni maryjne.