Święto Podwyższenia Krzyża Świętego

Dzięki śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa – mówił Śp. Ks. Jerzy Popiełuszko – symbol hańby i poniżenia stał się symbolem odwagi, męstwa, pomocy i braterstwa. W znaku krzyża ujmujemy dziś to, co najbardziej piękne i wartościowe w człowieku. Przez krzyż idzie się do zmartwychwstania. Innej drogi nie ma. I dlatego krzyże naszej Ojczyzny, krzyże nasze osobiste, naszych rodzin, muszą doprowadzić do zwycięstwa, do zmartwychwstania, jeżeli łączymy je z Chrystusem (św. Jan Paweł II).

Krzyż jest symbolem Chrystusa i Jego męki, znakiem zbawienia i zwycięstwa. Jest symbolem wiary chrześcijan, zwycięstwa Chrystusa nad szatanem i śmiercią. Dlatego znak ten towarzyszy wierzącym przez całe życie. Nim naznaczamy czoło, żegnamy się, tym znakiem udzielane jest błogosławieństwo. Umieszcza się go w domach, miejscach pracy, przy drogach, na grobach. Poprzez wiarę dostrzega się w nim całą nadprzyrodzoną rzeczywistość, którą symbolizuje. Pobudza on do wiary i umacnia ją. Jest postrachem szatana. Jest też symbolem cierpień, których człowiek doświadcza, i zapewnieniem chwały wiecznej.

Czytaj dalej Święto Podwyższenia Krzyża Świętego

Idąc drogą krzyża za Zbawicielem

Idąc drogą krzyża ze Zbawicielem, od Niego na wieki rozłączeni nie będziemy, a nadto i bliźnich do Jezusa przygarniemy. (święty Rafał od św. Józefa) Krzyż jest znakiem nierozerwalnie związanym z misją Jezusa. Dokona On zamknięcia dziejów doczesnego świata w znaku krzyża, o czym sam uprzedził: ”Wówczas ukaże się na niebie znak Syna Człowieczego, i wtedy będą narzekać wszystkie narody ziemi; i ujrzą Syna Człowieczego, przychodzącego na obłokach niebieskich z wielką mocą i chwałą” (Mt 24, 30). Krzyż jest wielkim znakiem rzeczy ostatecznych. Zbawcza męka, którą krzyż oznacza, stanowi jedyną perspektywę dla ludzkiego życia w czasie obecnym i w wieczności. Krzyż jest także znakiem duchowej walki toczącej się w ściśle określonym przez Bożą opatrzność czasie twego ziemskiego życia. Jest miarą twego upodobnienia się do Mistrza. Święty Jan od Krzyża wyraził to krótko: ”Kto nie szuka krzyża Chrystusowego, nie szuka chwały Jego”.

Znak krzyża

Wszystkim, odrodzonym w Chrystusie, znak krzyża nadaje godność królewską, namaszczenie zaś Duchem Świętym wyświęca na kapłanów. Wszyscy zatem chrześcijanie pełni Ducha i mądrości powinni mieć świadomość, że przysługuje im, z wyjątkiem szczególnego zadania naszej posługi, godność królewska oraz udział w urzędzie kapłańskim” św. Leon Wielki.

Najbardziej charakterystycznym gestem wykonywanym przez chrześcijan rękoma jest znak krzyża. Przypomina on dzieło zbawienia dokonane przez Chrystusa na krzyżu. Dla chrześcijan jest symbolem wiary i źródłem łask. Wielkie znaczenie tego znaku sprawiło, że wszedł na stałe w codzienne życie chrześcijan oraz do celebracji liturgicznych. Od najdawniejszych czasów wyznawcy Chrystusa kreślili znak krzyża na osobach, przedmiotach i na sobie samym. Ten znak towarzyszył im od chwili powstania ze snu do momentu udania się na spoczynek. Żyjący na przełomie II i III wieku Tertulian pisał, że chrześcijanie czynią ten znak ciągle – przy wchodzeniu i wychodzeniu z domu, przy nakładaniu ubrania i obuwia, przy myciu, przy zapalaniu światła, przy pójściu na spoczynek, przy siedzeniu i przy każdej innej czynności. Widziano w tym znaku obronę przed złymi duchami, pomoc w pokusach, umacnianie wiary i publiczne jej wyznawanie.

Czytaj dalej Znak krzyża

Była to śmierć krzyżowa

Kara krzyża była znana głównie na Wschodzie, wśród Persów, Scytów, Fenicjan, Kartagińczyków. Grecy stosowali ją za zbrodnie przeciwko państwu, a później jako karę zwykłą dla niewolników i rozbójników. Wśród Rzymian uchodziła za najokrutniejszą i najbardziej hańbiącą.

Ukrzyżowanie było bolesną, a zarazem najpowolniejszą formą śmierci. Cyceron uważał, że jest kara „Najokrutniejsza i i najstraszliwsza”. Pisał: „Pojęcie krzyża musi być czymś obcym nie tylko dla ciała obywateli rzymskich, ale i dla ich myśli, ich oczu i uszu”. Nie stosowali tej kary Żydzi. Rzymianie praktykowali ją jednak na okupowanym przez siebie terytorium, zwłaszcza w Judei.

Drzewo zbawienia

Krzyż (łac. crux ) mógł mieć różną formę: decussata (X – „Krzyż św. Andrzeja”), comissa (T) lub immissa seu capitata (+). Krzyż Jezusa miał dwa elementy: slipes – belkę pionową, oraz patibulum – belkę poziomą. Nad głową skazańca umieszczano zwykle titulus – wypisany na małej desce tytuł winy. Ze względu na wysoką cenę drewna w Jerozolimie wbita w ziemię pionowa belka służyła do kilku egzekucji. Jezus dźwigał na własnych plecach belkę poziomą. Ważyła pona 50kg… Przesuwała się, powodując silne otarcia. Wysokość krzyża mogła być różna (3-4, 8 m). Do przebicia boku Jezusa żołnierz potrzebował długiej włóczni – lonchus, a nie pilum – co oznacza, że Jezus został ukrzyżowany na crux alta (Krzyżu wysokim), a Jego nogi znajdowały się na wysokości głowy człowieka stojącego pod krzyżem. Wykonawcami kary było czterech żołnierzy pod wodzą centuriona, pełniącego funkcję egzekutora (exactor mortis).

Czytaj dalej Była to śmierć krzyżowa