\u201eDoskona\u0142y cz\u0142owiek sk\u0142ada si\u0119 z trzech pierwiastk\u00f3w: z cia\u0142a, duszy i Ducha; tym, kt\u00f3ry przynosi nam zbawienie i nadaje nam form\u0119, jest Duch\u201d. (\u015aw. Ireneusz z Lyonu, Przeciw herezjom)<\/p>\n
Cz\u0142owiek jest jedno\u015bci\u0105 i ca\u0142o\u015bci\u0105, ale przecie\u017c sk\u0142ada si\u0119 co najmniej z dw\u00f3ch cz\u0119\u015bci: z duszy i cia\u0142a. Do takiego wniosku doszli te\u017c dawni filozofowie. Zaobserwowali mianowicie, \u017ce jeste\u015bmy zdolni do dwojakiej aktywno\u015bci \u2013 cielesnej i duchowej. Obie nawzajem si\u0119 uzupe\u0142niaj\u0105. Chrze\u015bcijanom jednak zosta\u0142o objawione, \u017ce mog\u0105 czyni\u0107 co\u015b jeszcze wi\u0119kszego, co przekracza ludzkie zdolno\u015bci. Jezus obieca\u0142 uczniom, \u017ce b\u0119d\u0105 czyni\u0107 cuda moc\u0105 Ducha \u015awi\u0119tego, kt\u00f3rego im po\u015ble. \u201eZaprawd\u0119, zaprawd\u0119, powiadam wam: Kto we Mnie wierzy, b\u0119dzie tak\u017ce dokonywa\u0142 tych dzie\u0142, kt\u00f3rych Ja dokonuj\u0119, a nawet wi\u0119ksze od tych uczyni […]\u201d (J 14, 12). Dzieje si\u0119 tak do dzi\u015b, ale uwa\u017camy to za co\u015b wyj\u0105tkowego. A przecie\u017c, przeciwnie, wszyscy zostali\u015bmy powo\u0142ani do tego, co jest cudem codziennego \u017cycia, czyli do wierno\u015bci Ewangelii i do mi\u0142o\u015bci. Bez \u015bwiat\u0142a i mocy Ducha \u015awi\u0119tego nie zyskaliby\u015bmy tych cn\u00f3t. Jak mamy sobie ten dar Ducha \u015awi\u0119tego wyobra\u017ca\u0107? Gdyby to by\u0142a jedynie pomoc z zewn\u0105trz, nie byliby\u015bmy tymi, kt\u00f3rzy wierz\u0105 i kochaj\u0105. Duch \u015awi\u0119ty jednak jest darem wewn\u0119trznym, Jego moc staje si\u0119 nasz\u0105 w\u0142asn\u0105 moc\u0105. Dlatego greccy Ojcowie uwa\u017cali Go niejako za trzeci sk\u0142adnik naszego ja. G\u0142osili trychotomi\u0119 cz\u0142owieka, czyli tr\u00f3jcz\u0142onowo\u015b\u0107 natury ludzkiej.<\/p>\n
Zachodnim teologom wydawa\u0142o si\u0119 to zbyt \u015bmia\u0142e. Duch \u015awi\u0119ty jest przecie\u017c Bogiem. Czy rzeczywi\u015bcie mo\u017cemy wi\u0119c powiedzie\u0107, \u017ce jest w nas B\u00f3g? Odpowied\u017a nie jest zbyt trudna.<\/p>\n
B\u00f3g jest tam, gdzie dzia\u0142a. Dzia\u0142a za\u015b wsz\u0119dzie, dlatego jest wszechobecny. Nie dzia\u0142a jednak wsz\u0119dzie tak samo. Jego obecno\u015b\u0107 w \u015bwi\u0105tyni uwa\u017camy za bardziej intensywn\u0105, dlatego budynek ten nazywamy domem Bo\u017cym. Prawdziw\u0105 \u015bwi\u0105tyni\u0105 jest ludzkie serce. Dlatego r\u00f3wnie\u017c cz\u0142owiek jest przybytkiem Bo\u017cym, jak to obieca\u0142 Jezus: \u201eI przyjdziemy do niego, i mieszkanie u niego uczynimy\u201d (J 14, 23). Poniewa\u017c obecno\u015b\u0107 Bo\u017ca jest aktywna, zatem nas przetwarza. \u015aw. Bazyli Wielki w dziele O Duchu \u015awi\u0119tym nazywa Ducha \u015awi\u0119tego \u015bwiat\u0142em, dodaj\u0105c do tego komentarz: \u201ePodobnie jak w zdrowym oku jest zdolno\u015b\u0107 widzenia, tak w oczyszczonej duszy dzia\u0142a Duch\u201d. Maj\u0105c zatem Ducha \u015awi\u0119tego, \u015bwi\u0119tymi mog\u0105 sta\u0107 si\u0119 stworzenia, kt\u00f3re w swej istocie \u015bwi\u0119tymi nie s\u0105. W Sk\u0142adzie Apostolskim wyznajemy, \u017ce Duch jest O\u017cywicielem, \u201etchnieniem \u017cycia\u201d. Wsp\u00f3\u0142czesny prawos\u0142awny teolog rosyjski Paul Evdokimov pisze: \u201eW dzie\u0144 Pi\u0119\u0107dziesi\u0105tnicy Duch zst\u0119puje osobi\u015bcie i dzia\u0142a poprzez nasz\u0105 natur\u0119, staj\u0105c si\u0119 wewn\u0119trznym faktem ludzkiego bytu\u201d.<\/p>\n
Toma\u0161<\/span> \u0160pidli<\/span>k<\/span>, Pere\u0142ki Ojc\u00f3w Ko\u015bcio\u0142a<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" \u201eDoskona\u0142y cz\u0142owiek sk\u0142ada si\u0119 z trzech pierwiastk\u00f3w: z cia\u0142a, duszy i Ducha; tym, kt\u00f3ry przynosi nam zbawienie i nadaje nam form\u0119, jest Duch\u201d. (\u015aw. Ireneusz z Lyonu, Przeciw herezjom) Cz\u0142owiek jest jedno\u015bci\u0105 i ca\u0142o\u015bci\u0105, ale przecie\u017c sk\u0142ada si\u0119 co najmniej z dw\u00f3ch cz\u0119\u015bci: z duszy i cia\u0142a. Do takiego wniosku doszli te\u017c dawni filozofowie. Zaobserwowali…<\/p>\n