Najstarszymi pytaniami stawianymi przez ludzi s\u0105 pytania dotycz\u0105ce naszej egzystencji: sk\u0105d pochodz\u0105, dlaczego cierpi\u0105, umieraj\u0105 oraz co b\u0119dzie ze mn\u0105 po \u015bmierci? Gdy do\u015bwiadczamy \u015bmierci bliskiej nam osoby, szczeg\u00f3lnie dominuje pytanie: dlaczego umieramy? Powsta\u0142y olbrzymie tomy odpowiedzi filozof\u00f3w prezentuj\u0105cych r\u00f3\u017cne \u015bwiatopogl\u0105dy.<\/span><\/b><\/span><\/span><\/p>\n Na to pytanie odpowiada tak\u017ce Chrystus. Gdy Pan Jezus prze\u017cywa w Betanii \u015bmier\u0107 swego przyjaciela \u2013 \u0141azarza, Marta \u2013 siostra zmar\u0142ego pyta Jezusa: \u201eDlaczego musia\u0142 umrze\u0107 m\u00f3j brat?\u201d Pan Jezus wskazuje na siebie m\u00f3wi\u0105c: \u201eJa jestem zmartwychwstaniem i \u017cyciem. Kto wierzy we mnie cho\u0107by umar\u0142 \u2013 \u017cy\u0107 b\u0119dzie. Ka\u017cdy, kto \u017cyje i wierzy we mnie, nie umrze na wieki\u201d (J 11,25 n).<\/span><\/span><\/span><\/p>\n To zapewnienie Jezusa jest tak bardzo potrzebne rodzinie zmar\u0142ego, w kt\u00f3rego pogrzebie uczestniczymy. Prawd\u0119 o obecno\u015bci zmartwychwsta\u0142ego Jezusa przypomina zapalony pascha\u0142 stoj\u0105cy przy trumnie. Prawd\u0119 o Bogu daj\u0105cym \u017cycie wieczne Pan Jezus g\u0142osi swoimi s\u0142owami oraz czynami. Zapowied\u017a naszego zmartwychwstania podkre\u015bla Jezus w przes\u0142aniu sakrament\u00f3w: w chrzcie dostajemy Bo\u017ce \u017cycie, w sakramencie pojednania \u2013 w spowiedzi, B\u00f3g przywraca nam utracone \u017cycie. Eucharystia zapewnia, \u017ce spo\u017cywaj\u0105c Cia\u0142o i Krew Jezusa \u2013 otrzymujemy \u017cycie wieczne. W bierzmowaniu \u2013 umocnieni darami Ducha \u015awi\u0119tego realizujemy \u017cyciowy program pog\u0142\u0119biaj\u0105cy i umacniaj\u0105cy nas w Bo\u017cym \u017cyciu. W sakramencie ma\u0142\u017ce\u0144stwa zapraszamy Jezusa, by z Nim trwa\u0107 w Bo\u017cym \u017cyciu. Sakrament namaszczenia chorych przywraca, pog\u0142\u0119bia oraz jest zapowiedzi\u0105 wiecznego \u017cycia. Uczestnicz\u0105c w Eucharystii sk\u0142adanej w intencji zmar\u0142ego dzi\u0119kujemy Jezusowi, \u017ce pozwoli\u0142 zmar\u0142emu korzysta\u0107 z wielkiego skarbu Bo\u017cego \u017cycia. Jezus daje nam nadziej\u0119, kt\u00f3r\u0105 wypowie ksi\u0105dz w hymnie prefacji: \u201e\u015amier\u0107 nie ko\u0144czy \u017cycia ziemskiego, lecz je przemienia w \u017cycie z Bogiem\u201d. Takie zapewnienie daje nam tak\u017ce \u015bw. Pawe\u0142: \u201eSkoro Chrystus zmartwychwsta\u0142 \u2013 my tak\u017ce zmartwychwstaniemy\u201d.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n Prawda o \u017cyciu wiecznym po \u015bmierci rozja\u015bnia wszystkie sytuacje ziemskiego \u017cycia. Ksi\u0105dz prof. Stanis\u0142aw Grzybek sp\u0119dzaj\u0105c wakacje w Rabce, pewnego dnia po mszy \u015bw. pojecha\u0142 do staruszki \u2013 g\u00f3ralki. Wyspowiada\u0142 j\u0105, udzieli\u0142 sakramentu namaszczenia chorych, poda\u0142 Komuni\u0119 \u015awi\u0119t\u0105. Po modlitwie w obecno\u015bci rodziny pocieszy\u0142 staruszk\u0119, \u017ce jeszcze d\u0142ugo b\u0119dzie \u017cy\u0142a. Tymczasem us\u0142ysza\u0142 odpowied\u017a: \u201eJa chcia\u0142abym ju\u017c umrze\u0107. Nie znaczy to, \u017ce \u017ale mam w rodzinie: dzieci, wnuki, prawnuki bardzo mnie kochaj\u0105. Lecz wszystko ju\u017c spe\u0142ni\u0142am na ziemi. B\u00f3g jest moim Ojcem. B\u0119d\u0119 z Nim w niebie. Jako matka opowiem Mu o swych dzieciach i z nieba b\u0119d\u0119 pomaga\u0142a mojej rodzinie\u201d. Ksi\u0105dz Grzybek oceni\u0142: \u201eNie wybitni profesorowie \u2013 dogmatycy z Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego nauczyli mnie praktycznej wiary, lecz ta prosta staruszka \u2013 g\u00f3ralka\u201d.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n W telewizyjnym serialu o Leonardo da Vinci \u2013 wybitny malarz m\u00f3wi: \u201eJak dobrze przejdzie dzie\u0144 \u2013 \u0142atwo zasypia\u0107. Tak po dobrze prze\u017cytym \u017cyciu \u2013 spokojnie mo\u017cna umiera\u0107\u201d. Dag Hammarskj\u00f6ld w \u201eDrogowskazach\u201d umie\u015bci\u0142 wiersz: \u201eW dniu twych narodzin \u2013 wszyscy byli weseli, tylko ty p\u0142aka\u0142e\u015b. \u017byj tak, by w twojej ostatniej godzinie p\u0142akali wszyscy inni. Ty jeden \u2013 by\u015b \u0142zy nie mia\u0142 w oku, i \u015bmier\u0107 spotka\u0142 spokojnie, kiedykolwiek przyjdzie\u201d.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n Na grobie Hansa Christiana Andersena \u2013 du\u0144skiego ba\u015bniopisarza widnieje jego wiersz:<\/span><\/span><\/span><\/p>\n \u201eDuszy, kt\u00f3r\u0105 B\u00f3g stworzy\u0142 na sw\u00f3j obraz nigdy nie unicestwi, i nigdy nie mo\u017ce si\u0119 ona zagubi\u0107. Nasze ziemskie \u017cycie jest nasieniem na wieczno\u015b\u0107. Nasze cia\u0142o umrze, ale dusza nie mo\u017ce umrze\u0107\u201d.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n Du\u0144ski filozof: S\u00f6ren Kierkegaard kaza\u0142 napisa\u0107 na swym grobie: \u201e\u015amier\u0107 jest tylko kr\u00f3tk\u0105 chwil\u0105. Po niej ju\u017c zwyci\u0119\u017cy\u0142em. Od tej chwili zniknie ca\u0142a moja walka. B\u0119d\u0119 odpoczywa\u0142 w r\u00f3\u017canych salach i ci\u0105gle rozmawia\u0142 z moim Jezusem\u201d.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n W modlitewniku mojej zmar\u0142ej profesorki Antoniny Janowskiej znalaz\u0142em wiersz, do kt\u00f3rego cz\u0119sto wraca\u0142a: \u201eA gdy przyjdzie godzina mojego zachodu, zajd\u0119 jak s\u0142o\u0144ce jasne \u2013 do ostatniej chwili. Nigdy nie b\u0119d\u0119 drzewem, co dumne za m\u0142odu, z wiekiem ku ziemi si\u0119 chyli. Gdy przyjdzie czas odlotu do krainy innej, to odlec\u0119 w porywie szcz\u0119\u015bcia i natchnienia. Jak ptak, co uciekaj\u0105c z ziemi niego\u015bcinnej \u2013 ziemi\u0119 na niebo zamienia\u201d.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n My tak\u017ce nie tylko w tym \u017cyciu pok\u0142adamy nadzieje w Chrystusie. Dlatego spodziewaj\u0105c si\u0119 obiektywnej \u2013 Bo\u017cej sprawiedliwo\u015bci, wyznajemy: \u201eJezu \u2013 Ty jeste\u015b naszym zmartwychwstaniem i \u017cyciem! Wierzymy w \u015bwi\u0119tych obcowanie, w cia\u0142a zmartwychwstanie i \u017cycie wieczne!\u201d.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n B<\/strong><\/span><\/span><\/span>p Antoni D\u0142ugosz<\/strong><\/span><\/span><\/span><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Najstarszymi pytaniami stawianymi przez ludzi s\u0105 pytania dotycz\u0105ce naszej egzystencji: sk\u0105d pochodz\u0105, dlaczego cierpi\u0105, umieraj\u0105 oraz co b\u0119dzie ze mn\u0105 po \u015bmierci? Gdy do\u015bwiadczamy \u015bmierci bliskiej nam osoby, szczeg\u00f3lnie dominuje pytanie: dlaczego umieramy? Powsta\u0142y olbrzymie tomy odpowiedzi filozof\u00f3w prezentuj\u0105cych r\u00f3\u017cne \u015bwiatopogl\u0105dy. Na to pytanie odpowiada tak\u017ce Chrystus. Gdy Pan Jezus prze\u017cywa w Betanii \u015bmier\u0107 swego…<\/p>\n