{"id":14503,"date":"2022-01-03T18:38:24","date_gmt":"2022-01-03T17:38:24","guid":{"rendered":"http:\/\/wagrowiec.paulini.pl\/?p=14503"},"modified":"2022-01-03T18:38:24","modified_gmt":"2022-01-03T17:38:24","slug":"o-imieniu-bozym","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/wagrowiec.paulini.pl\/?p=14503","title":{"rendered":"O imieniu Bo\u017cym"},"content":{"rendered":"

My, ludzie, stali\u015bmy si\u0119 grubosk\u00f3rni. O wielu rzeczach g\u0142\u0119bokich i subtelnych nie wiemy ju\u017c wcale. Jedn\u0105 z nich jest s\u0142owo. Mniemamy, jakoby ono by\u0142o czym\u015b zewn\u0119trznym, bo nie umiemy ju\u017c odkrywa\u0107 jego wn\u0119trza. Mniemamy, \u017ce jest ono czym\u015b znikomym, bo ju\u017c niezdolni jeste\u015bmy odczuwa\u0107 jego si\u0142y. Ono nie uderza, nie popycha, jest tylko wiotkim wytworem brzmienia i d\u017awi\u0119ku, ale jest delikatnym cia\u0142em dla jakiego\u015b pierwiastka duchowego. Istota danej rzeczy oraz co\u015b z w\u0142asnej naszej duszy, co budzi si\u0119 wobec tej rzeczy, spotykaj\u0105 si\u0119 i znajduj\u0105 wyraz w s\u0142owie.<\/p>\n

A raczej tak by\u0107 powinno. I tak by\u0142o za pierwszego cz\u0142owieka.<\/p>\n

Na pierwszych stronicach Pisma \u015bwi\u0119tego czytamy, \u017ce B\u00f3g \u201eprzywi\u00f3d\u0142 zwierz\u0119ta do Adama, aby zobaczy\u0107, jak je nazwie\u201d. Otwartymi zmys\u0142ami i bystro widz\u0105c\u0105 dusz\u0105 cz\u0142owiek patrzy\u0142 poprzez posta\u0107 w g\u0142\u0105b istoty i to, co widzia\u0142, wypowiada\u0142 w imieniu, w nazwie. A jego dusza odpowiada\u0142a stworzeniu. I porusza\u0142o si\u0119 w niej co\u015b takiego, co pozostawa\u0142o w szczeg\u00f3lnym zwi\u0105zku z istot\u0105 owego stworzenia, bo przecie\u017c cz\u0142owiek jest og\u00f3\u0142em i jedno\u015bci\u0105 ca\u0142ego dzie\u0142a tw\u00f3rczo\u015bci Bo\u017cej. A te dwie rzeczy: istot\u0119 zewn\u0119trznego przedmiotu i wewn\u0119trzn\u0105 odpowied\u017a, brzmi\u0105c\u0105 w samym cz\u0142owieku, obie \u017cywotnie z sob\u0105 zjednoczone, wypowiada\u0142 on w d\u017awi\u0119ku imienia.<\/p>\n

W nazwie przeto, w imieniu, zamkn\u0119\u0142a si\u0119 cz\u0105stka \u015bwiata i cz\u0105stka ludzkiego wn\u0119trza. A ilekro\u0107 cz\u0142owiek wypowiada\u0142 jakie\u015b imi\u0119, budzi\u0142 si\u0119 w jego duchu istotny obraz danej rzeczy – i rozbrzmiewa\u0142o zn\u00f3w to, co w jego w\u0142asnym wn\u0119trzu odpowiedzia\u0142o niegdy\u015b owemu obrazowi. Imi\u0119 przeto by\u0142o tajemniczym znakiem, za pomoc\u0105 kt\u00f3rego cz\u0142owiek rozumia\u0142 \u015bwiat i samego siebie.<\/p>\n

S\u0142owa s\u0105 imionami. M\u00f3wienie za\u015b jest wznios\u0142\u0105 sztuk\u0105 pos\u0142ugiwania si\u0119 imionami, nazwami rzeczy, pos\u0142ugiwania si\u0119 istot\u0105 rzeczy oraz istot\u0105 w\u0142asnej duszy w nadanej im przez Boga harmonii.<\/p>\n

Ten wewn\u0119trzny stosunek do dzie\u0142a stworzenia i do w\u0142asnego \u201eja\u201d nie utrzyma\u0142 si\u0119 wszak\u017ce. Cz\u0142owiek zgrzeszy\u0142, rozerwa\u0142 si\u0119 zwi\u0105zek. Przedmioty sta\u0142y si\u0119 dla\u0144 obce, nawet wrogie. Ju\u017c on nie patrzy\u0142 na nie czystymi oczyma, ale spoziera\u0142 chciwie, zaborczo, jednocze\u015bnie za\u015b niepewnym spojrzeniem winowajcy. A one zamyka\u0142y przed nim tre\u015b\u0107 swej istoty. Nawet i w\u0142asna istota stawa\u0142a mu si\u0119 niedost\u0119pna, bo w samolubstwie swoim pragn\u0105\u0142 nazbyt w\u0142asnego popisu. On ju\u017c nie posiada\u0142 samego siebie jak dawniej. Nie wi\u00f3d\u0142 ju\u017c tego \u017cycia, co po dzieci\u0119cemu spogl\u0105da\u0142o we w\u0142asn\u0105 dusz\u0119. Dusza mu si\u0119 wymkn\u0119\u0142a z pola widzenia – i cz\u0142owiek sta\u0142 si\u0119 nie\u015bwiadom siebie, bezsilny.<\/p>\n

Teraz s\u0142owo-imi\u0119 w jego my\u015blach nie obejmuje istoty rzeczy i cz\u0142owieka w \u017cywej jedno\u015bci. I nie ja\u015bnieje mu z niej teraz my\u015bl Bo\u017ca o powi\u0105zanym w \u0142adzie i pokoju dziele tworzenia.<\/p>\n

On w niej dostrzega jedynie rozerwany obraz; nap\u0142ywa do\u0144 jedynie zm\u0105cony ton zasadniczy, pe\u0142en niejasnego przeczucia i t\u0119sknoty. A kiedy cz\u0142owiek pos\u0142yszy s\u0142owo we w\u0142a\u015bciwym brzmieniu, w\u00f3wczas staje, nads\u0142uchuje, zamy\u015bla si\u0119 – i nie mo\u017ce odnale\u017a\u0107 znaczenia. Tak pozostaje oszo\u0142omiony, omotany zagadk\u0105 i odczuwa bole\u015bnie, \u017ce raj zosta\u0142 utracony.<\/p>\n

Ale i to ju\u017c przesz\u0142o. My, ludzie, stali\u015bmy si\u0119 tak powierzchowni, \u017ce nie zachowali\u015bmy nawet \u017calu po tej ruinie i zm\u0105ceniu s\u0142\u00f3w. Zacz\u0119li\u015bmy wymawia\u0107 imiona coraz pr\u0119dzej, coraz powierzchowniej, zewn\u0119trzniej – i coraz to mniej my\u015bleli\u015bmy o ich istocie. Podawali\u015bmy je dalej, jak si\u0119 podaje pieni\u0105dz – z r\u0119ki do r\u0119ki: nie patrzy si\u0119, jak on wygl\u0105da, co na nim si\u0119 znajduje, my\u015bli si\u0119 tylko o tym, ile si\u0119 za niego dostanie. Tak w\u0142a\u015bnie s\u0142owa przebiega\u0107 pocz\u0119\u0142y pospiesznie z ust do ust. Ich tre\u015b\u0107 wewn\u0119trzna przesta\u0142a ju\u017c przemawia\u0107; ju\u017c nie brzmia\u0142a w nich istota danej rzeczy; dusza przesta\u0142a w nich wypowiada\u0107 sam\u0105 siebie. Sta\u0142y si\u0119 tylko liczmanami s\u0142\u00f3w, zdawkow\u0105 monet\u0105. Oznacza\u0142y rzecz dan\u0105, ale jej nie ukazywa\u0142y. By\u0142y tylko znakami s\u0142u\u017c\u0105cymi do tego, by inni wiedzieli, czego cz\u0142owiek chce, co my\u015bli i czego pragnie.
\n<\/span><\/span>Tote\u017c mowa z jej imionami i nazwami nie jest ju\u017c pe\u0142nym odczucia przestawaniem z istot\u0105 rzeczy, spotkaniem rzeczy z dusz\u0105. Nie jest ju\u017c wcale t\u0119sknot\u0105 za utraconym rajem, ale gor\u0105czkowym po-brz\u0119kiem zdawkowych monet s\u0142ownych, podobnie jak maszyna do liczenia rejestruje pieni\u0105dze, o kt\u00f3rych nic a nic nie wie.<\/span><\/span><\/p>\n

Tylko niekiedy wzdrygamy si\u0119 nagle. Ni st\u0105d ni zow\u0105d z jakiego\u015b s\u0142owa co\u015b na nas zawo\u0142a, jakby z g\u0142\u0119bin otch\u0142ani. To wo\u0142a na nas tre\u015b\u0107 istotna s\u0142owa.<\/span><\/span><\/p>\n

Albo te\u017c s\u0142owo widnieje na papierze – i wy-b\u0142yska z czarnego znaku liter. Oto wyst\u0119puje z niego \u201eimi\u0119\u201d, istota, odpowied\u017a duszy. W\u00f3wczas odczuwamy znowu pierwotne prze\u017cycie, z kt\u00f3rego wynik\u0142o niegdy\u015b s\u0142owo, jakim dusza spotka\u0142a si\u0119 z istot\u0105 rzeczy. Czujemy zdumiewaj\u0105c\u0105 wizj\u0119, ten chwyt duchowy, za pomoc\u0105 kt\u00f3rego cz\u0142owiek ogarnia\u0142 istot\u0119 stoj\u0105cego przed nim nowego przedmiotu – i\u017c w\u0142asnego swego wn\u0119trza przekuwa\u0142 je w tw\u00f3r nazwy. Kroczymy w dal, pogr\u0105\u017camy si\u0119 w g\u0142\u0119bie, a s\u0142owo zn\u00f3w jest owym pierwszym dzie\u0142em, do kt\u00f3rego B\u00f3g powo\u0142a\u0142 ducha ludzkiego. Ale niebawem wszystko niknie z powrotem i maszyna do liczenia poczyna turkota\u0107 na nowo…<\/span><\/span><\/p>\n

By\u0107 mo\u017ce, \u017ce kiedy\u015b tak pojawi\u0142o si\u0119 nagle przed tob\u0105 s\u0142owo \u201eB\u00f3g\u201d.<\/span><\/span><\/p>\n

Gdy rozwa\u017cymy to wszystko, rozumiemy, czemu to wierni Starego Testamentu w og\u00f3le nie wymawiali imienia Bo\u017cego, ale zast\u0119powali je s\u0142owem \u201ePan\u201d. To bowiem wskazywa\u0142o na szczeg\u00f3lne wybranie narodu izraelskiego: odczuwa\u0142 on bardziej ni\u017c inne narody blisko\u015b\u0107 Bo\u017c\u0105, rzeczywisto\u015b\u0107 Bo\u017c\u0105; silniej ni\u017c inne narody zdawa\u0142 sobie spraw\u0105 z Jego wielko\u015bci, wznios\u0142o\u015bci i grozy. Przez Moj\u017cesza oznajmi\u0142 B\u00f3g swoje imi\u0119: \u201eJam jest, kt\u00f3rym, jest – oto imi\u0119 moje\u201d. On, \u201ekt\u00f3ry jest\u201d, kt\u00f3ry nie potrzebuje nikogo innego, kt\u00f3ry stoi ca\u0142kowicie Sob\u0105 jako ogarni\u0119cie wszelkiej si\u0142y i wszelkiego bytu.<\/span><\/span><\/p>\n

Imi\u0119 Boga by\u0142o Izraelitom obrazem jego Istoty. Istot\u0119 Boga widzieli promieniej\u0105c\u0105 z Jego imienia. Imi\u0119 to by\u0142o dla nich jak B\u00f3g sam i tak l\u0119kali si\u0119 Jego imienia, jak niegdy\u015b na g\u00f3rze Synaj trwo\u017cyli si\u0119 obecno\u015bci\u0105 Pana. Bo przecie\u017c B\u00f3g m\u00f3wi o swym imieniu tak, jak o Sobie samym: \u201eMoje imi\u0119 tam b\u0119dzie\u201d – powiada o \u015bwi\u0105tyni. A w Ksi\u0119dze Objawienia obiecuje wiernemu, \u017ce \u201echce uczyni\u0107 go kolumn\u0105 w \u015bwi\u0105tyni Bo\u017cej\u201d i \u201ewypisa\u0107 na nim swoje imi\u0119\u201d, czyli \u017ce chce go po\u015bwi\u0119ci\u0107 i ofiarowa\u0107 mu samego Siebie.<\/span><\/span><\/p>\n

Tak rozumiemy przykazanie: \u201eNie b\u0119dziesz bra\u0142 imienia Boga, Pana Twego nadaremno\u201d. Rozumiemy s\u0142owa modlitwy, kt\u00f3rych nauczy\u0142 nas Zbawiciel: . \u201e\u015awi\u0119\u0107 si\u0119 imi\u0119 Twoje\u201d. I to, \u017ce cokolwiek czynimy, powinni\u015bmy zaczyna\u0107 w imi\u0119 Bo\u017ce.<\/span><\/span><\/p>\n

Tajemnicze jest imi\u0119 Boga. Z imienia tego przeb\u0142yskuje Istota Niesko\u0144czonego, Istota Tego, \u201ekt\u00f3ry jest\u201d, kt\u00f3ry istnieje w niezmierzonej obfito\u015bci swego bytu i niesko\u0144czonej wielko\u015bci.<\/span><\/span><\/p>\n

A w s\u0142owie tym \u017cyje te\u017c najg\u0142\u0119bsza tre\u015b\u0107 naszej w\u0142asnej duszy. Nasze naj\u015bci\u015blejsze jestestwo odpowiada na zew Boga, albowiem nale\u017cy do Niego nieroz\u0142\u0105cznie. Stworzone przez Niego i dla. Niego, nie zazna spokoju, p\u00f3ki si\u0119 z Nim nie zjednoczy. Wszak nasze \u201eja\u201d nie ma innego celu, jak tylko ten, by wszystko, ca\u0142e nasze dostoje\u0144stwo, dusza naszej duszy zawiera si\u0119 w s\u0142owie \u201eB\u00f3g” i wyra\u017ceniu \u201em\u00f3j B\u00f3g\u201d.<\/span><\/span><\/p>\n

M\u00f3j B\u00f3g – m\u00f3j pocz\u0105tek i cel m\u00f3j, zacz\u0105tek mego \u017cycia i kres jego, uwielbienie, t\u0119sknota i skrucha, s\u0142owem, wszystko!<\/span><\/span><\/p>\n

Imi\u0119 Bo\u017ce jest w\u0142a\u015bciwie wszystkim. Przeto chcemy prosi\u0107 Boga, by nas nauczy\u0142 \u201enie bra\u0107 Jego imienia nadaremno\u201d, ale je \u201e\u015bwi\u0119ci\u0107\u201d. Chcemy Go prosi\u0107, by imi\u0119 Jego zaja\u015bnia\u0142o nam w ca\u0142ej wspania\u0142o\u015bci. Imi\u0119 to nie powinno nam nigdy sta\u0107 si\u0119 martw\u0105 monet\u0105, przechodz\u0105c\u0105 bez wra\u017cenia z r\u0119ki do r\u0119ki. Powinno by\u0107 zawsze dla nas niesko\u0144czenie drogie i cenne, po trzykro\u0107 \u015bwi\u0119te!<\/span><\/span><\/p>\n

Chcemy czci\u0107 imi\u0119 Bo\u017ce, jak czcimy Boga samego. I chcemy te\u017c w tym imieniu czci\u0107 \u015bwi\u0119to\u015b\u0107 w\u0142asnej naszej duszy.<\/span><\/span> <\/span><\/p>\n

Romano Guardini, Znaki \u015bwi\u0119te<\/span><\/span><\/span><\/p>\n

\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

My, ludzie, stali\u015bmy si\u0119 grubosk\u00f3rni. O wielu rzeczach g\u0142\u0119bokich i subtelnych nie wiemy ju\u017c wcale. Jedn\u0105 z nich jest s\u0142owo. Mniemamy, jakoby ono by\u0142o czym\u015b zewn\u0119trznym, bo nie umiemy ju\u017c odkrywa\u0107 jego wn\u0119trza. Mniemamy, \u017ce jest ono czym\u015b znikomym, bo ju\u017c niezdolni jeste\u015bmy odczuwa\u0107 jego si\u0142y. Ono nie uderza, nie popycha, jest tylko wiotkim wytworem…<\/p>\n

\n Czytaj dalej<\/a>\n <\/p>","protected":false},"author":68,"featured_media":14504,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"om_disable_all_campaigns":false,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-14503","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-glowna"],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/wagrowiec.paulini.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/14503","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/wagrowiec.paulini.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/wagrowiec.paulini.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wagrowiec.paulini.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/68"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wagrowiec.paulini.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=14503"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/wagrowiec.paulini.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/14503\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":14505,"href":"https:\/\/wagrowiec.paulini.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/14503\/revisions\/14505"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wagrowiec.paulini.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/14504"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/wagrowiec.paulini.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=14503"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/wagrowiec.paulini.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=14503"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/wagrowiec.paulini.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=14503"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}