Okre\u015blenie „\u015bwiecki konsekrowany” mo\u017ce komu\u015b wydawa\u0107 si\u0119 co najmniej dziwne. Jak to mo\u017cna by\u0107 konsekrowanym pozostaj\u0105c r\u00f3wnocze\u015bnie \u015bwieckim? – o \u017cyciu konsekrowanym, istocie, celach i zadaniach, o kryteriach, realizowaniu powo\u0142ania i „duchowym macierzy\u0144stwie” opowiada dyrektor wydzia\u0142u duszpasterskiego kurii diecezjalnej w Radomiu – Ks. Kan. Dr Piotr Walkiewicz w rozmowie z Mart\u0105 Jacukiewicz<\/p>\n
\n
Prosz\u0119 Ksi\u0119dza, jest wiele sposob\u00f3w oddania si\u0119 Panu Bogu. Jednym z nich jest \u017cycie konsekrowane. Czym jest konsekracja?<\/p>\n
\u00a0<\/p>\n
Nie mo\u017cemy zapomnie\u0107, \u017ce konsekracja, o kt\u00f3rej tu chcemy m\u00f3wi\u0107, jest niejako pochodn\u0105 chrztu \u015bwi\u0119tego, stanowi kontynuacj\u0119 i dope\u0142nienie oblubie\u0144czego zjednoczenia z Chrystusem zapocz\u0105tkowanego w\u0142a\u015bnie w sakramencie chrztu \u015bwi\u0119tego. To chrzest jest pierwsz\u0105 konsekracj\u0105, momentem w czasie, kt\u00f3rego stajemy si\u0119 w\u0142asno\u015bci\u0105 Boga, oddaj\u0105c si\u0119 Jemu. Konsekracja kojarzy si\u0119 nam przede wszystkim z oddaniem si\u0119 Bogu, z ofiar\u0105 i po\u015bwi\u0119ceniem z naszej strony. Jest to jednak bardzo jednostronne spojrzenie. Konsekracja bowiem to najpierw dzia\u0142anie samego Boga, kt\u00f3ry u\u015bwi\u0119ca i przemienia cz\u0142owieka, czyni go swoj\u0105 szczeg\u00f3ln\u0105 w\u0142asno\u015bci\u0105, wprowadzaj\u0105c w jeszcze g\u0142\u0119bsz\u0105 relacj\u0119 ze sob\u0105. Jest to wi\u0119c proces dwukierunkowy i dwustronny, r\u00f3wnoczesne dzia\u0142anie Boga i dzia\u0142anie cz\u0142owieka. Inicjatywa jednak le\u017cy zawsze po stronie Boga, poniewa\u017c to On powo\u0142uje, cz\u0142owiek za\u015b odpowiada na Jego powo\u0142anie.<\/p>\n
\n
Kim jest „\u015bwiecki konsekrowany”?<\/p>\n
\n
Okre\u015blenie „\u015bwiecki konsekrowany” mo\u017ce komu\u015b wydawa\u0107 si\u0119 co najmniej dziwne. Jak to mo\u017cna by\u0107 konsekrowanym pozostaj\u0105c r\u00f3wnocze\u015bnie \u015bwieckim? Ot\u00f3\u017c tak okre\u015bla si\u0119 t\u0119 grup\u0119 ludzi, kt\u00f3rzy oddaj\u0105c si\u0119 ca\u0142kowicie Bogu na drodze radykalizmu ewangelicznego, swoje powo\u0142anie realizuj\u0105 po\u015br\u00f3d zwyczajnych okoliczno\u015bci \u017cycia. Co znacz\u0105 te zwyczajne okoliczno\u015bci \u017cycia? Przyzwyczajeni jeste\u015bmy, \u017ce cz\u0142owiek oddaj\u0105cy si\u0119 Bogu zostaje w pewnym sensie wy\u0142\u0105czony, niejako oddzielony od \u015bwiata, od codziennych spraw, zaj\u0119\u0107 „zwyk\u0142ych” ludzi, w\u0142\u0105czony w inne struktury. Niejako symbolicznym tego znakiem jest mur klasztorny czy te\u017c ca\u0142kiem odmienny str\u00f3j. \u015awiecki konsekrowany za\u015b nie przestaje by\u0107 cz\u0105stk\u0105 swego dotychczasowego \u015brodowiska, \u017cyje tam, gdzie dot\u0105d funkcjonowa\u0142. Nie odr\u00f3\u017cnia go od innych \u015bwieckich ani miejsce zamieszkania, ani specjalny str\u00f3j. Wykonuje prac\u0119 tak\u0105, jak wielu innych \u015bwieckich, zwykle jest ona \u017ar\u00f3d\u0142em jego utrzymania. Zewn\u0119trznie nie wyr\u00f3\u017cnia si\u0119 niczym specjalnym. Mo\u017cna powiedzie\u0107, \u017ce taka zwyczajno\u015b\u0107 i codzienno\u015b\u0107 jest miejscem realizacji jego powo\u0142ania, miejscem i sposobem ca\u0142kowitego oddania si\u0119 Bogu; w tej rzeczywisto\u015bci stara si\u0119 na\u015bladowa\u0107 Chrystusa. Ta zwyk\u0142a, „\u015bwiecka” rzeczywisto\u015b\u0107 tak\u017ce jest narz\u0119dziem jego u\u015bwi\u0119cenia, tzn. \u017ce zabiega on o swoje u\u015bwi\u0119cenie nie pomimo bycia w tej rzeczywisto\u015bci, ale w\u0142a\u015bnie poprzez t\u0119 rzeczywisto\u015b\u0107.<\/p>\n
\n
Z kolei \u015bwiadectwo \u015bwieckich konsekrowanych jest niejako podw\u00f3jne: z jednej strony, podobnie jak zakonnicy, rezygnuj\u0105 z pewnych d\u00f3br doczesnych, co wskazuje na absolutne pierwsze\u0144stwo Boga i og\u0142asza konieczno\u015b\u0107 odnoszenia (poddania) rzeczywisto\u015bci ziemskiej do Boga. Z drugiej strony wykorzystuj\u0105 w spos\u00f3b pozytywny i tw\u00f3rczy ewangeliczn\u0105 wolno\u015b\u0107, kt\u00f3ra p\u0142ynie z rezygnacji z tych d\u00f3br, staraj\u0105 si\u0119 praktycznie wprowadzi\u0107 w \u017cycie to poddanie, porz\u0105dkuj\u0105c wed\u0142ug zamys\u0142u Bo\u017cego ten odcinek \u015bwiata, kt\u00f3ry zosta\u0142 im powierzony stosownie do ich sytuacji.<\/p>\n
\n
W dzisiejszym \u015bwiecie dziewictwo jest cz\u0119sto wy\u015bmiewane, niekiedy niezrozumia\u0142e. Jak nale\u017cy jest rozumie\u0107?<\/p>\n
\n
Podstawow\u0105 motywacj\u0105, kt\u00f3ra le\u017cy u podstaw idei dziewictwa konsekrowanego nie jest odrzucenie czegokolwiek, ale szczeg\u00f3lny zwi\u0105zek pomi\u0119dzy mi\u0142o\u015bci\u0105, jak\u0105 osoba czuje si\u0119 ukochana przez Boga, a mi\u0142o\u015bci\u0105 jak\u0105 B\u00f3g, w Chrystusie, kocha Ko\u015bci\u00f3\u0142. Jest to \u201ctak” powiedziane mi\u0142o\u015bci oblubie\u0144czej do Chrystusa, kt\u00f3remu towarzysz\u0105 zdecydowane i jasne motywy ewangeliczne. Dziewice konsekrowane czuj\u0105 si\u0119 wybrane i ukochane przez Boga bezinteresown\u0105 mi\u0142o\u015bci\u0105 i Jemu w spos\u00f3b niepodzielny oddaj\u0105 siebie i ca\u0142e swe \u017cycie. W\u0142a\u015bnie w takim ca\u0142kowitym oddaniu si\u0119 Bogu czysto\u015b\u0107 osoby konsekrowanej, jako znak tego oddania, posiada swoj\u0105 racj\u0119 bytu. B\u00f3g wype\u0142nia wtedy ca\u0142e \u017cycie osoby konsekrowanej: ka\u017cd\u0105 chwil\u0119, ka\u017cde uczucie, ka\u017cde pragnienie. St\u0105d znakiem wzrostu w tej cnocie jest nic innego jak wzrastanie w przyja\u017ani z Chrystusem oraz wewn\u0119trzna integracja osoby.<\/p>\n
\n
Co jest konsekwencj\u0105 tak bliskiej wi\u0119zi z Chrystusem?<\/p>\n
\n
Niejako konsekwencj\u0105 oblubie\u0144czej wi\u0119zi z Chrystusem przez \u015bwiadome i dobrowolne pozostawanie w dziewictwie (celibacie), podobnie jak innych os\u00f3b konsekrowanych, jest antycypowanie eschatycznej rzeczywisto\u015bci, o kt\u00f3rej Chrystus pouczy\u0142, \u017ce tam „nie b\u0119d\u0105 si\u0119 ani \u017ceni\u0107, ani za m\u0105\u017c wychodzi\u0107, lecz b\u0119d\u0105 jak anio\u0142owie Bo\u017cy w niebie” (Mt 22, 30). W ten spos\u00f3b osoby konsekrowane s\u0105 \u015bwiadkami nadprzyrodzonej rzeczywisto\u015bci i \u015bwiata, kt\u00f3ry ma dopiero nadej\u015b\u0107, ale w kt\u00f3rym one przez wiar\u0119 i mi\u0142o\u015b\u0107 ju\u017c uczestnicz\u0105 oraz stanowi\u0105 zapowied\u017a przysz\u0142ego zmartwychwstania i chwa\u0142y Kr\u00f3lestwa Niebieskiego (por. LG 44).<\/p>\n
\n
Mimo, \u017ce kobieta wybiera taki w\u0142a\u015bnie rodzaj s\u0142u\u017cby, dalej pozostaje kobiet\u0105\u2026<\/p>\n
\n
Wpisuj\u0105c si\u0119 w misterium oblubie\u0144cze Chrystusa i Ko\u015bcio\u0142a dziewictwo jest te\u017c drog\u0105, na kt\u00f3rej dziewica konsekrowana, cho\u0107 w spos\u00f3b inny ni\u017c w ma\u0142\u017ce\u0144stwie, realizuje sw\u0105 kobiec\u0105 osobowo\u015b\u0107. Prze\u017cywa ona swoje bycie kobiet\u0105 i wype\u0142nia powo\u0142anie chrze\u015bcija\u0144skie przez przyj\u0119cie swego szczeg\u00f3lnego powo\u0142ania. W procesie swego dojrzewania w wymiarze ludzkim i duchowym konsekracja pozwala jej w okre\u015blony spos\u00f3b prze\u017cywa\u0107 w pe\u0142ni swoje cz\u0142owiecze\u0144stwo. T\u0119 pe\u0142ni\u0119 realizowania si\u0119 kobiety w dziewictwie konsekrowanym bardzo precyzyjnie wyja\u015bnia Jan Pawe\u0142 II: „W dobrowolnie wybranym dziewictwie kobieta potwierdza siebie jako osob\u0119, czyli t\u0119 istot\u0119, kt\u00f3rej Stw\u00f3rca od pocz\u0105tku chcia\u0142 dla niej samej, r\u00f3wnocze\u015bnie za\u015b realizuje osobow\u0105 warto\u015b\u0107 swej kobieco\u015bci, staj\u0105c si\u0119 \u2039bezinteresownym darem\u203a dla Boga, kt\u00f3ry objawi\u0142 siebie w Chrystusie, darem dla Chrystusa, Odkupiciela cz\u0142owieka i Oblubie\u0144ca dusz: darem \u2039oblubie\u0144czym\u203a. Nie mo\u017cna prawid\u0142owo poj\u0105\u0107 dziewictwa, kobiecej konsekracji w dziewictwie bez odwo\u0142ania si\u0119 do mi\u0142o\u015bci oblubie\u0144czej, w takiej bowiem mi\u0142o\u015bci cz\u0142owiek-osoba staje si\u0119 darem dla drugiego” (MD 20). Mi\u0142o\u015b\u0107 jest zawsze u podstaw konsekracji, decyduje o jej sensie. By\u0142oby absurdem konsekrowa\u0107 ograniczaj\u0105c, zamiast rozwija\u0107 zdolno\u015b\u0107 mi\u0142owania. Ojciec \u015bwi\u0119ty Jan Pawe\u0142 II wyja\u015bnia: „Wrodzona dyspozycja oblubie\u0144cza osobowo\u015bci kobiecej znajduje odpowied\u017a w dziewictwie rozumianym w taki spos\u00f3b. Kobieta powo\u0142ana od \u2039pocz\u0105tku\u203a do tego, aby by\u0107 mi\u0142owan\u0105 i mi\u0142owa\u0107, znajduje w powo\u0142aniu do dziewictwa nade wszystko Chrystusa jako Odkupiciela, kt\u00f3ry \u2039do ko\u0144ca umi\u0142owa\u0142\u203a przez ca\u0142kowity dar z siebie \u2014 i na ten dar odpowiada \u2039bezinteresownym darem\u203a z ca\u0142ego swojego \u017cycia. Oddaje wi\u0119c siebie Boskiemu Oblubie\u0144cowi, a to osobowe oddanie zmierza ku zjednoczeniu, kt\u00f3re ma charakter czysto duchowy: przez dzia\u0142anie Ducha \u015awi\u0119tego staje si\u0119 \u2039jednym duchem\u203a z Chrystusem-Oblubie\u0144cem (por. 1 Kor 6,17)” (MD 20).<\/p>\n
\n
Jakie kryteria powinny spe\u0142nia\u0107 kobiety, kt\u00f3re chc\u0105 zosta\u0107 konsekrowane jako dziewice?<\/p>\n
\n
Stolica Apostolska bardzo konkretnie okre\u015bla te kryteria, kt\u00f3re musz\u0105 spe\u0142nia\u0107 kandydatki do stanu dziewic konsekrowanych, sprowadzaj\u0105c je do trzech,:<\/p>\n
– nigdy nie zawar\u0142y ma\u0142\u017ce\u0144stwa ani nie \u017cy\u0142y w stanie przeciwnym czysto\u015bci;<\/p>\n
– wed\u0142ug og\u00f3lnej opinii przez sw\u00f3j wiek, roztropno\u015b\u0107 i obyczaje daj\u0105 r\u0119kojmi\u0119, \u017ce wytrwaj\u0105 w \u017cyciu czystym i po\u015bwi\u0119conym s\u0142u\u017cbie Ko\u015bcio\u0142owi i bli\u017anim;<\/p>\n
– zosta\u0142y dopuszczone do konsekracji przez biskupa ordynariusza.<\/p>\n
\n
Pierwszy z tych warunk\u00f3w podkre\u015bla, \u017ce tej konsekracji nie mog\u0105 przyj\u0105\u0107 wdowy i kobiety, kt\u00f3re prowadzi\u0142y w spos\u00f3b powszechnie znany styl \u017cycia przeciwny cnocie czysto\u015bci. Z pewno\u015bci\u0105 zauwa\u017cymy, \u017ce fizyczne dziewictwo, jak mog\u0142oby si\u0119 wydawa\u0107, nie jest wi\u0119c bezwzgl\u0119dnie koniecznie, by zosta\u0107 w\u0142\u0105czonym do stanu dziewic konsekrowanych. Istotne jest, \u017ce kandydatki deklaruj\u0105 pragnienie dozgonnego \u017cycia w czysto\u015bci w s\u0142u\u017cbie Bogu i Ko\u015bcio\u0142owi. Z kolei drugi warunek nie stawia ogranicze\u0144 wiekowych dla konsekracji dziewic, podkre\u015bla jednak konieczno\u015b\u0107 dojrza\u0142o\u015bci osobowej i dojrza\u0142o\u015bci w wierze, widocznych w \u017cyciu kandydatek. Decyzja o ostatecznym dopuszczeniu do konsekracji, po gruntownym rozeznaniu, pozostawiona zostaje biskupowi ordynariuszowi. To on, jako odpowiedzialny za Ko\u015bci\u00f3\u0142 lokalny, zwykle przy pomocy przygotowanych do tego os\u00f3b, otacza opiek\u0105 i duchow\u0105 pomoc\u0105 kobiety pragn\u0105ce zwi\u0105za\u0107 si\u0119 z Chrystusem i Ko\u015bcio\u0142em poprzez konsekracj\u0119 w\u0142\u0105czaj\u0105c\u0105 je w stan dziewic konsekrowanych. Wspomniane tu warunki maj\u0105 jednak charakter formalny. Nie mo\u017cna zapomnie\u0107, \u017ce najwa\u017cniejsze jest powo\u0142anie do takiego stanu, pragnienie ca\u0142kowitego po\u015bwi\u0119cenia swego \u017cycia Bogu w czysto\u015bci, gotowo\u015b\u0107 \u017cycia radykalizmem ewangelicznym oraz s\u0142u\u017cba drugiemu w zwyczajnych warunkach codziennego \u017cycia.<\/p>\n
\n
Co jest istot\u0105 \u017cycia konsekrowanego?<\/p>\n
\n
Jak ju\u017c wspomina\u0142em, w pierwszej chwili s\u0142owo \u00abkonsekracja\u00bb – po\u015bwi\u0119cenie – mo\u017ce sugerowa\u0107, \u017ce inicjatywa pochodzi od cz\u0142owieka, i \u017ce to \u00abja\u00bb si\u0119 po\u015bwi\u0119cam. W rzeczywisto\u015bci jest zupe\u0142nie inaczej. Konsekracja wynika przede wszystkim z inicjatywy Bo\u017cej; to B\u00f3g mnie u\u015bwi\u0119ca w g\u0142\u0119bi mego bytu, czyni\u0105c uczestnikiem swojej \u015bwi\u0119to\u015bci. Inicjatorem i sprawc\u0105 konsekracji jest wi\u0119c B\u00f3g, a nie cz\u0142owiek.<\/p>\n
\n
Konsekracja z Boga bierze pocz\u0105tek, ale te\u017c do Boga prowadzi. Jest ona nie tylko dzia\u0142aniem Boga, ale obejmuje r\u00f3wnie\u017c dzia\u0142anie cz\u0142owieka stanowi\u0105ce jego odpowied\u017a, tzn. oddanie si\u0119 cz\u0142owieka Bogu. Istot\u0105 tej odpowiedzi ze strony cz\u0142owieka, czyli istot\u0105 \u017cycia konsekrowanego, jest nakierowanie ca\u0142ej swej egzystencji na Boga; B\u00f3g staje si\u0119 dla osoby konsekrowanej jedyn\u0105 mi\u0142o\u015bci\u0105 i jedynym celem \u017cycia, tak w wymiarze doczesnym, jak i wiecznym. Ma to zastosowanie do wszystkich os\u00f3b konsekrowanych, zar\u00f3wno zakonnych, jak i \u015bwieckich. R\u00f3\u017cnica ujawni si\u0119 dopiero w sposobie wyrazu i realizacji tej mi\u0142o\u015bci.<\/p>\n
\n
Czyli ostatecznym celem jest B\u00f3g\u2026<\/p>\n
\n
Dla os\u00f3b konsekrowanych B\u00f3g Ojciec jest ostatecznym celem ich \u017cycia i dzia\u0142ania, gdy\u017c \u017cycie konsekrowane jest ca\u0142kowitym i wy\u0142\u0105cznym oddaniem si\u0119 Bogu. Wzorem dla nich jest zawsze Chrystus, kt\u00f3ry by\u0142 konsekrowany Ojcu i po\u015bwi\u0119cony ludziom. St\u0105d to oddanie si\u0119 winno mie\u0107 charakter chrystyczny, tzn. tak wewn\u0119trznie jak zewn\u0119trznie winno by\u0107 przyj\u0119ciem sposobu, w jaki Chrystus prze\u017cywa\u0142 swoje oddanie Ojcu. Og\u00f3lnie oznacza to bycie autentycznym uczniem i na\u015bladowc\u0105 Chrystusa. Chodzi tu „o oddanie si\u0119, kt\u00f3rego B\u00f3g pragnie, a na kt\u00f3re cz\u0142owiek wierz\u0105cy si\u0119 godzi, i w\u0142a\u015bnie dlatego, \u017ce chce ca\u0142kowicie i wy\u0142\u0105cznie nale\u017ce\u0107 do Boga” (PF 9), obiera zobowi\u0105zanie i praktyk\u0119 czysto\u015bci. Taka konsekracja ma charakter pe\u0142ny, sta\u0142y, niepodzielny i ca\u0142kowity, cho\u0107 jest r\u00f3\u017cna od konsekracji zakonnej. Wyra\u017ca si\u0119 ona przede wszystkim w oddaniu siebie i umi\u0142owaniu Boga niepodzielnym sercem. Konsekracja to r\u00f3wnie\u017c poddanie si\u0119 kierownictwu Ducha \u015awi\u0119tego. On staje si\u0119 Mistrzem na drodze \u017cycia duchowego rozwijaj\u0105cego si\u0119 w warunkach \u015bwieckich.<\/p>\n
\n
Osoby konsekrowane \u017cyj\u0105 w \u015bwiecie, ale nie oznacza to „zamkni\u0119cia si\u0119 za murami”\u2026<\/p>\n
\n
Ca\u0142kowite oddanie osoby konsekrowanej Bogu wyp\u0142ywa z faktu umi\u0142owania Boga nade wszystko i ponad wszystko (por. LG 44). Ta mi\u0142o\u015b\u0107 sprawia, \u017ce osoba konsekrowana \u017cyje i pracuje wy\u0142\u0105cznie dla Niego (cho\u0107 oczywi\u015bcie nie oznacza to, \u017ce nie istnieje wtedy dla tego cz\u0142owieka i nie interesuje go nic poza Bogiem). Pe\u0142nia komunia z Bogiem stanowi istot\u0119 \u017cycia konsekrowanego. Osoba konsekrowana przez oddanie si\u0119 Bogu stawia Boga na pierwszym miejscu w swoim \u017cyciu w taki spos\u00f3b, by On realnie kszta\u0142towa\u0142 jego codzienno\u015b\u0107, by\u0142 kryterium dla jej wybor\u00f3w i dzia\u0142ania. To oddanie wymaga od niej pe\u0142nej dyspozycji wobec Boga oraz ca\u0142kowitego oderwania si\u0119 od wszystkiego, by szuka\u0107 jedynie spraw Boga i tego, co s\u0142u\u017cy Jego chwale i dobru Kr\u00f3lestwa Bo\u017cego. Dla \u015bwieckiej osoby konsekrowanej B\u00f3g staje si\u0119 jedynym i najwi\u0119kszym Bogactwem, jedynym Towarzyszem \u017cycia i absolutnym Panem oraz Tym, w kt\u00f3rym mi\u0142uje wszelkie inne stworzenie. Ca\u0142kowity dar ze siebie samego jest przylgni\u0119ciem do Boga, przylgni\u0119ciem ca\u0142ej osoby, z jego duchowo\u015bci\u0105, cielesno\u015bci\u0105, uczuciami, zmys\u0142owo\u015bci\u0105, do\u015bwiadczeniem, ca\u0142\u0105 jego histori\u0105 i odniesieniami do innych ludzi i spraw. Obejmuje ca\u0142\u0105 osob\u0119 ze wszystkimi jej zainteresowaniami, relacjami, we wszystkich sytuacjach i wyborach obecnych i przysz\u0142ych. To dar, kt\u00f3ry oddaje do dyspozycji Bogu i \u015bwiatu ca\u0142e istnienie i dzia\u0142anie cz\u0142owieka. Wszystko inne w tym wymiarze, jakkolwiek by\u0142oby wa\u017cne i konieczne, staje si\u0119 drugorz\u0119dne.<\/p>\n
\n
Co jest celem takiego oddania si\u0119?<\/p>\n
\n
Chwa\u0142a Boga i s\u0142u\u017cba Jego Kr\u00f3lestwu, zar\u00f3wno po\u015br\u00f3d rzeczywisto\u015bci doczesnej, jak i w perspektywie wieczno\u015bci. Jest to akt najwi\u0119kszego uwielbienia Boga, jaki mo\u017ce wykona\u0107 cz\u0142owiek oddaj\u0105c ho\u0142d swemu Stw\u00f3rcy. Od tej chwili ju\u017c nie tylko on sam i ca\u0142e jego \u017cycie nale\u017c\u0105 do Boga, ale wszystko, co czyni jest Jemu ofiarowane i – o ile jest dobrem – jest oddawaniem chwa\u0142y Bogu i s\u0142u\u017cb\u0105 w szerzeniu Jego Kr\u00f3lestwa.<\/p>\n
\n
Jakie s\u0105 warunki realizacji \u017cycia konsekrowanego?<\/p>\n
\n
W uk\u0142adaniu w\u0142asnego \u017cycia dziewica konsekrowana idzie przede wszystkim za pragnieniem, by odpowiedzie\u0107 w pe\u0142ni i autentycznie na otrzymane powo\u0142anie, przyjmuj\u0105c w\u0142asn\u0105 sytuacj\u0119 rodzinn\u0105, zawodow\u0105 i eklezjaln\u0105 jako dar Bo\u017cy, miejsce u\u015bwi\u0119cenia i spotkania z bra\u0107mi. To prowadzi j\u0105 do rozpoznania stylu \u017cycia dla niej mo\u017cliwego i sprzyjaj\u0105cego. Konsekracja, z istoty swej, nie wymaga od niej \u017cadnej zmiany zewn\u0119trznej: dziewica konsekrowana \u017cyje ze swojej pracy, dba o sw\u00f3j dom i normalne ludzkie relacje. Mieszka sama, z rodzin\u0105, z innymi konsekrowanymi dziewicami, czy te\u017c jeszcze inaczej. Nie wymaga si\u0119 od niej szczeg\u00f3lnych znak\u00f3w, kt\u00f3re by j\u0105 odr\u00f3\u017cnia\u0142y (znakiem konsekracji jest zawsze obr\u0105czka, niekiedy dziewice konsekrowane u\u017cywaj\u0105 te\u017c welonu, ale jest to bardzo rzadkie i pozostawione do ich wyboru). Zewn\u0119trznie \u017cyje stylem w\u0142a\u015bciwym dla zwyczajnego \u015brodowiska spo\u0142eczno\u015bci \u015bwieckiej. W pewnej mierze nale\u017cy do jej charyzmatu dzielenie takiej „normalno\u015bci” pozostaj\u0105c w\u0142\u0105czon\u0105 w \u015bwiat. R\u00f3wnocze\u015bnie w zwyczajnych okoliczno\u015bciach \u017cycia oddaje ona Bogu na s\u0142u\u017cb\u0119 swoje osobiste uzdolnienia w spos\u00f3b podpowiadany ka\u017cdej przez natchnienia Ducha \u015bwi\u0119tego i odpowiednio do zalece\u0144 Ko\u015bcio\u0142a. Takie dzia\u0142anie jest gwarancj\u0105 wielkiej skuteczno\u015bci ewangelicznej. Ten styl \u017cycia z biegiem czasu mo\u017ce ulega\u0107 zmianie, zale\u017cnie od okoliczno\u015bci i wymaga\u0144. \u017byj\u0105c w \u015bwiecie nie podlega \u017cadnym specjalnym strukturom \u017cycia wsp\u00f3lnotowego, a styl jej \u017cycia nie opiera si\u0119 na konstytucjach, regu\u0142ach czy statutach, kt\u00f3re zak\u0142ada\u0142yby konieczno\u015b\u0107 wsp\u00f3lnoty. Pos\u0142annictwo dziewic konsekrowanych zawsze ma charakter indywidualny. R\u00f3wnie\u017c sw\u00f3j charyzmat \u017cycia konsekrowanego prze\u017cywaj\u0105 nawi\u0105zuj\u0105c bezpo\u015brednio do Ewangelii, bez nawi\u0105zywania do duchowo\u015bci jakiego\u015b za\u0142o\u017cyciela. Dziewice konsekrowane maj\u0105 jednak mo\u017cliwo\u015b\u0107 zrzeszania si\u0119, tworz\u0105c stowarzyszenia, kt\u00f3rych statuty wymagaj\u0105 zatwierdzenia ze strony w\u0142adzy eklezjalnej. Zrzeszanie si\u0119 jest dopuszczone w celu „wierniejszego wype\u0142niania swego zamiaru oraz dla s\u0142u\u017cby Ko\u015bcio\u0142owi” (por. KPK, kan. 604 \u00a72).<\/p>\n
\n
Dziewice konsekrowane po\u015bwi\u0119caj\u0105 si\u0119 Panu Bogu. Jaki wi\u0119c charakter powinno mie\u0107 takie \u017cycie?<\/p>\n
\n
Konsekracja i \u015blub dziewictwa w przypadku dziewic konsekrowanych nie powoduje r\u00f3\u017cnic co do natury, stanu czy godno\u015bci mi\u0119dzy \u015bwieckimi osobami konsekrowanymi a „zwyk\u0142ymi” \u015bwieckimi. Nie staj\u0105 si\u0119 oni lepszymi ani bardziej \u015bwi\u0119tymi przez fakt konsekracji. Konsekracja nie oznacza w \u017caden spos\u00f3b oddzielenia od stanu \u015bwieckiego czy jego jakiejkolwiek modyfikacji. Specyfik\u0105 charyzmatu dziewictwa konsekrowanego jest „po\u015blubienie” Chrystusa. Jakkolwiek wszyscy chrze\u015bcijanie s\u0105 wszczepieni przez chrzest w misterium oblubie\u0144cze, jedynie dziewica konsekrowana jest nazywana oblubienic\u0105 Chrystusa, podobnie jak ca\u0142y Ko\u015bci\u00f3\u0142. Wyra\u017cenie „oblubienica Chrystusa” jest metafor\u0105, kt\u00f3ra oddaje rzeczywisto\u015b\u0107 g\u0142\u0119bokiej komunii \u0142aski, \u017cycia Bo\u017cego i mi\u0142o\u015bci, kt\u00f3ra powstaje mi\u0119dzy Chrystusem a dziewic\u0105 po\u015bwi\u0119caj\u0105c\u0105 Bogu swoje dozgonne dziewictwo. W misterium oblubie\u0144czym Chrystusa i Ko\u015bcio\u0142a odnajduje ona sens swego powo\u0142ania: przyj\u0105\u0107 i odpowiedzie\u0107 na mi\u0142o\u015b\u0107 Boga w taki spos\u00f3b, by w ka\u017cdym ge\u015bcie ujawnia\u0142o si\u0119 oddanie Ko\u015bcio\u0142a Chrystusowi. Konsekracja to, inaczej m\u00f3wi\u0105c, tak\u017ce g\u0142\u0119bsze zobowi\u0105zanie si\u0119 do d\u0105\u017cenia do doskona\u0142o\u015bci. Cho\u0107 dotyczy ono wszystkich, to jednak ma zastosowanie przede wszystkim w odniesieniu do os\u00f3b konsekrowanych, kt\u00f3re maj\u0105 dawa\u0107 \u015bwiadectwo i przyk\u0142ad tej \u015bwi\u0119to\u015bci (por. LG 39; VC 35). „D\u0105\u017cy\u0107 do \u015bwi\u0119to\u015bci – to synteza programu ka\u017cdego \u017cycia konsekrowanego” (VC 93). W\u0142a\u015bciwo\u015bci\u0105 \u015bwieckich os\u00f3b konsekrowanych jest, \u017ce swoje d\u0105\u017cenie do \u015bwi\u0119to\u015bci realizuj\u0105 w spos\u00f3b wsp\u00f3lny wszystkim \u015bwieckim, tzn. nie oddzielaj\u0105c si\u0119 od \u015bwiata, ale tkwi\u0105c w skomplikowanej rzeczywisto\u015bci pracy, kultury, zawod\u00f3w i r\u00f3\u017cnego rodzaju s\u0142u\u017cby spo\u0142ecznej. Dotyczy to zar\u00f3wno miejsca, jak i sposobu wype\u0142niania tego powo\u0142ania: realizuj\u0105 je nie tylko w \u015bwiecie, ale i poprzez \u015bwiat, tzn. przy pomocy \u015brodk\u00f3w tego \u015bwiata. Wymaga to zdolno\u015bci odnajdywania – zar\u00f3wno w ma\u0142ych, jak i wielkich wydarzeniach \u015bwiata – obecno\u015bci Chrystusa, kt\u00f3ry idzie zawsze obok cz\u0142owieka. Wymaga to tak\u017ce sta\u0142ej uwagi na zbaw\u00adcze znaczenie codziennych wydarze\u0144, a\u017ceby mo\u017cna je by\u0142o interpretowa\u0107 w \u015bwietle wiary i zasad chrze\u015bcija\u0144skich. \u015awiatu niczego tak bardzo dzi\u015b nie potrzeba, jak \u015bwi\u0119to\u015bci. Ona stanowi konieczn\u0105 zapor\u0119 i odpowied\u017a na wsp\u00f3\u0142czesny sekularyzm (por. ChL 4). R\u00f3wnie\u017c Ko\u015bci\u00f3\u0142 potrzebuje takiej \u015bwi\u0119to\u015bci dla realizacji swej u\u015bwi\u0119caj\u0105cej misji i g\u0142oszenia Ewangelii po\u015br\u00f3d \u015bwiata. St\u0105d wym\u00f3g nowej gorliwo\u015bci.<\/p>\n
\n
Matka Bo\u017ca jest wzorem dla dziewic konsekrowanych?<\/p>\n
\n
Aby uczy\u0107 si\u0119 odpowiada\u0107 na mi\u0142o\u015b\u0107 Chrystusa do Ko\u015bcio\u0142a dziewica konsekrowana patrzy na Maryj\u0119, T\u0119, kt\u00f3ra w sobie stworzy\u0142a przestrze\u0144 i nada\u0142a form\u0119 oblubie\u0144czemu przymierzu mi\u0119dzy Bogiem a ludzko\u015bci\u0105, staj\u0105c si\u0119 Matk\u0105 Chrystusa oraz tych, kt\u00f3rzy w Duchu \u015bwi\u0119tym odrodzeni zostaj\u0105 do \u017cycia w \u0142asce. W taki spos\u00f3b r\u00f3wnie\u017c dziewica odkrywa w Maryi spos\u00f3b \u017cycia w wierze i wy\u0142\u0105cznej mi\u0142o\u015bci dla Pana, staj\u0105c si\u0119 coraz bardziej s\u0142u\u017cebnic\u0105 Pa\u0144sk\u0105.<\/p>\n
\n
Kt\u00f3re spo\u015br\u00f3d zada\u0144 dziewic konsekrowanych jest najwa\u017cniejsze?<\/p>\n
\n
Mo\u017cna wi\u0119c powiedzie\u0107, \u017ce jej pierwszorz\u0119dnym powo\u0142aniem jest bycie dla \u015bwiata \u017cywym znakiem rzeczywisto\u015bci nadprzyrodzonej, ca\u0142a natomiast dzia\u0142alno\u015b\u0107 jest nast\u0119pstwem tego i z tego wyp\u0142ywa. Nie tyle jest ona konsekrowana by „dzia\u0142a\u0107”, co raczej by „by\u0107”. Dla \u015brodowiska, w kt\u00f3rym \u017cyje i pracuje jest ona znakiem warto\u015bci przekraczaj\u0105cych doczesno\u015b\u0107 i wskazuj\u0105cych na rzeczywisto\u015b\u0107 nadprzyrodzon\u0105. T\u0119 funkcj\u0119 znaku spe\u0142nia ona r\u00f3wnie\u017c wykonuj\u0105c prac\u0119 zawodow\u0105, tak\u017ce o charakterze typowo \u015bwieckim, czy te\u017c anga\u017cuj\u0105c si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 duszpastersk\u0105 b\u0105d\u017a charytatywn\u0105 w ramach parafii czy diecezji. Jednak nie rodzaj pracy czy zaanga\u017cowania stanowi o istocie czy to\u017csamo\u015bci jej \u017cycia i powo\u0142ania. Te sprowadzaj\u0105 si\u0119 do bycia znakiem i do uobecniania rzeczywisto\u015bci nadprzyrodzonej. Wsp\u00f3\u0142czesnemu cz\u0142owiekowi dziewica konsekrowana przybli\u017ca pragnienie Boga oraz ukazuje sposoby, przez kt\u00f3re B\u00f3g dzisiaj staje si\u0119 obecny w historii cz\u0142owieka ofiaruj\u0105c mu ci\u0105gle nowe okoliczno\u015bci, sk\u0142aniaj\u0105ce, by przyj\u0105\u0142 ofert\u0119 \u017cycia, kt\u00f3re go zbawia.<\/p>\n
\n
Co nale\u017cy czyni\u0107, aby sprosta\u0107 temu zadaniu?<\/p>\n
\n
By sprosta\u0107 zadaniu najpierw sama stara si\u0119 czerpa\u0107 z pierwszego i koniecznego \u017ar\u00f3d\u0142a swej duchowo\u015bci i swego \u017cycia chrze\u015bcija\u0144skiego jakim jest tajemnica Chrystusa prze\u017cywana w liturgii. Dzi\u0119ki s\u0142uchaniu S\u0142owa Bo\u017cego, sakramentom pojednania i Eucharystii, przestrzeni ciszy i osobistej modlitwy, wzrasta w kontemplacyjnym wymiarze i nabywa umiej\u0119tno\u015bci odczytywania rzeczywisto\u015bci w perspektywie Bo\u017cych plan\u00f3w. Celebruj\u0105c Liturgi\u0119 Godzin jednoczy si\u0119 z modlitw\u0105 Chrystusa w wychwalaniu Ojca oraz w modlitwie wstawienniczej dla zbawienia \u015bwiata. Liturgia uczy j\u0105 \u017cy\u0107 w nieustannym zanurzeniu w \u017cycie trynitarne oraz ukierunkowuje eschatologicznie, w poszukiwaniu Kr\u00f3lestwa Bo\u017cego dla chwa\u0142y Ojca.<\/p>\n
\n
M\u00f3wi si\u0119 nieraz o „duchowym macierzy\u0144stwie”. Na czym polega p\u0142odno\u015b\u0107 dziewictwa konsekrowanego?<\/p>\n
\n
Konsekrowana dziewica do\u015bwiadcza czu\u0142ej i wy\u0142\u0105cznej mi\u0142o\u015bci Chrystusa poprzez blisko\u015b\u0107 braci i si\u00f3str. Po\u015bwi\u0119caj\u0105c si\u0119 im odkrywa wielko\u015b\u0107 mi\u0142o\u015bci, jak\u0105 Ojciec przez Syna wylewa na ludzko\u015b\u0107 i od Niego uczy si\u0119 by\u0107 c\u00f3rk\u0105 zrodzon\u0105 w wierze, siostr\u0105 dla kobiet i m\u0119\u017cczyzn jej czasu b\u0119d\u0105cych w drodze, matk\u0105 w po\u015bwi\u0119ceniu bez granic. Tu w\u0142a\u015bnie realizuje si\u0119 jej duchowa p\u0142odno\u015b\u0107 i duchowe macierzy\u0144stwo, kt\u00f3re ma swe \u017ar\u00f3d\u0142o w jej oblubie\u0144czym zjednoczeniu z Chrystusem. Precyzyjnie ujmuje to Jan Pawe\u0142 II w Mulieris dignitatem: „Dziewictwo w znaczeniu ewangelicznym niesie z sob\u0105 rezygnacj\u0119 z ma\u0142\u017ce\u0144stwa, a wi\u0119c i z macierzy\u0144stwa w znaczeniu fizycznym. Jednak\u017ce rezygnacja z tego rodzaju macierzy\u0144stwa, kt\u00f3ra bywa r\u00f3wnie\u017c i wielk\u0105 ofiar\u0105 dla serca kobiety, pozwala do\u015bwiadczy\u0107 macierzy\u0144stwa w innym znaczeniu: macierzy\u0144stwa \u00abwedle Ducha\u00bb (por. Rz 8,4). Dziewictwo bowiem nie odbiera kobiecie jej przywilej\u00f3w. Duchowe macierzy\u0144stwo przybiera wielorakie formy. W \u017cyciu kobiet konsekrowanych [\u2026] mo\u017ce si\u0119 ono wyra\u017ca\u0107 jako troska o ludzi, zw\u0142aszcza najbardziej potrzebuj\u0105cych: o chorych, niepe\u0142nosprawnych, opuszczonych, sieroty, starc\u00f3w, dzieci i m\u0142odzie\u017c, wi\u0119\u017ani\u00f3w i, og\u00f3lnie bior\u0105c, ludzi z \u00abmarginesu\u00bb. Kobieta konsekrowana odnajduje w ten spos\u00f3b we wszystkich i w ka\u017cdym Oblubie\u0144ca, za ka\u017cdym razem innego, a przecie\u017c tego samego, wedle Jego w\u0142asnych s\u0142\u00f3w: \u00abWszystko, co uczynili\u015bcie jednemu z tych… Mnie\u015bcie uczynili\u00bb (Mt 25,40). Mi\u0142o\u015b\u0107 oblubie\u0144cza zawiera w sobie szczeg\u00f3ln\u0105 gotowo\u015b\u0107 przeniesienia jej na wszystkich, kt\u00f3rzy znajduj\u0105 si\u0119 w kr\u0119gu jej dzia\u0142ania. W ma\u0142\u017ce\u0144stwie gotowo\u015b\u0107 ta, chocia\u017c otwarta na wszystkich, polega w szczeg\u00f3lno\u015bci na tej mi\u0142o\u015bci, jak\u0105 rodzice obdarzaj\u0105 dzieci. W dziewictwie ta gotowo\u015b\u0107 jest otwarta na wszystkich ludzi, kt\u00f3rych ogarnia mi\u0142o\u015b\u0107 Chrystusa-Oblubie\u0144ca” (n. 21). Mi\u0142o\u015b\u0107 dziewicy konsekrowanej nie jest wi\u0119c selektywna, ale ma charakter uniwersalny.<\/p>\n
\n
W czym wyra\u017ca si\u0119 „duchowe macierzy\u0144stwo”?<\/p>\n
\n
Duchowa p\u0142odno\u015b\u0107 wyra\u017ca si\u0119 jednak nie tylko przez czynne apostolstwo, ale tak\u017ce w modlitwie wstawienniczej zanoszonej do Boga w konkretnych intencjach Ko\u015bcio\u0142a i \u015bwiata (por. OCV 16). Dzi\u0119ki takiej postawie, w porz\u0105dku duchowym staj\u0119 si\u0119 one matkami, gdy\u017c wype\u0142niaj\u0105c wol\u0119 Ojca, przez swoj\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107 przyczyniaj\u0105 si\u0119 do tego, \u017ce niezliczone dzieci rodz\u0105 si\u0119 do \u017cycia w \u0142asce lub to \u017cycie odzyskuj\u0105 (por. OCV 16). Jest to uczestnictwo w duchowej naturze p\u0142odno\u015bci Ko\u015bcio\u0142a, jak r\u00f3wnie\u017c jej wyraz.<\/p>\n
\n
Jakie miejsce w Ko\u015bciele zajmuj\u0105 dziewice konsekrowane?<\/p>\n
\n
Dziewictwo konsekrowane jest zakorzenione w Ko\u015bciele. Jan Pawe\u0142 II spotykaj\u0105c si\u0119 z dziewicami konsekrowanymi podkre\u015bli\u0142 to bardzo mocno: „Kochajcie Ko\u015bci\u00f3\u0142 wasz\u0105 Matk\u0119. Poprzez uroczysty obrz\u0119d konsekracji, kt\u00f3remu przewodniczy\u0142 biskup diecezjalny otrzyma\u0142y\u015bcie od Ko\u015bcio\u0142a dar konsekracji. Jeste\u015bcie przeznaczone do s\u0142u\u017cby Ko\u015bcio\u0142owi. Powinny\u015bcie zawsze czu\u0107 si\u0119 silnie zwi\u0105zane z Ko\u015bcio\u0142em. Zgodnie z nauczaniem Ojc\u00f3w, otrzymuj\u0105c od Pana „konsekracj\u0119 dziewictwa”, dziewica staje si\u0119 widzialnym znakiem dziewiczo\u015bci Ko\u015bcio\u0142a, narz\u0119dziem jego owocno\u015bci i \u015bwiadkiem jego wierno\u015bci Chrystusowi. Dziewice s\u0105 tak\u017ce przypomnieniem o ukierunkowaniu Ko\u015bcio\u0142a ku dobrom przysz\u0142ym i napomnieniem, by o\u017cywia\u0107 to eschatologiczne napi\u0119cie” (Jan Pawe\u0142 II do dziewic konsekrowanych, Niech Chrystus b\u0119dzie wasz\u0105 ca\u0142kowit\u0105 i wy\u0142\u0105czn\u0105 mi\u0142o\u015bci\u0105). Ale precyzuje t\u0119 wi\u0119\u017a jeszcze dok\u0142adniej w Vita consecrata: „Dziewice konsekrowane przez Biskupa \u0142\u0105cz\u0105 si\u0119 szczeg\u00f3ln\u0105 wi\u0119zi\u0105 z Ko\u015bcio\u0142em lokalnym, kt\u00f3remu s\u0142u\u017c\u0105 z po\u015bwi\u0119ceniem, chocia\u017c pozostaj\u0105 w \u015bwiecie. \u017byj\u0105c osobno lub wesp\u00f3\u0142 z innymi, s\u0105 szczeg\u00f3lnym eschatologicznym wizerunkiem niebia\u0144skiej Oblubienicy i przysz\u0142ego \u017cycia, w kt\u00f3rym Ko\u015bci\u00f3\u0142 zazna wreszcie pe\u0142ni mi\u0142o\u015bci do Chrystusa – Oblubie\u0144ca” (n. 7). Zakorzenienie i wi\u0119\u017a z Ko\u015bcio\u0142em lokalnym stanowi\u0105 bowiem konstytutywny element tej formy \u017cycia. W konkretnej rzeczywisto\u015bci Ko\u015bcio\u0142a dziewica konsekrowana szuka swego Oblubie\u0144ca, stanowi\u0105cego sens jej \u017cycia. Spotkanie z Nim staje si\u0119 faktem w\u0142a\u015bnie w tej cz\u0105stce Ko\u015bcio\u0142a, w kt\u00f3rej \u017cyje, przez kt\u00f3ry jest karmiona i kt\u00f3remu si\u0119 po\u015bwi\u0119ca. Uznaje si\u0119 w\u0142\u0105czona w histori\u0119, w \u017cyw\u0105 tradycj\u0119, w duchowo\u015b\u0107 swego Ko\u015bcio\u0142a, wychodz\u0105c naprzeciw jego pastoralnym wymaganiom i potrzebom. W nim s\u0142ucha S\u0142owa Bo\u017cego, przyjmuje sakramenty, ofiarowuje swoj\u0105 modlitw\u0119, dzieli rado\u015bci i trudy wsp\u00f3\u0142braci, w dialogu wiary prze\u017cywa komuni\u0119 z r\u00f3\u017cnymi powo\u0142aniami.<\/p>\n
\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Okre\u015blenie „\u015bwiecki konsekrowany” mo\u017ce komu\u015b wydawa\u0107 si\u0119 co najmniej dziwne. Jak to mo\u017cna by\u0107 konsekrowanym pozostaj\u0105c r\u00f3wnocze\u015bnie \u015bwieckim? – o \u017cyciu konsekrowanym, istocie, celach i zadaniach, o kryteriach, realizowaniu powo\u0142ania i „duchowym macierzy\u0144stwie” opowiada dyrektor wydzia\u0142u duszpasterskiego kurii diecezjalnej w Radomiu – Ks. Kan. Dr Piotr Walkiewicz w rozmowie z Mart\u0105 Jacukiewicz Prosz\u0119 Ksi\u0119dza, jest…<\/p>\n