![\"ss\"](\"https:\/\/wagrowiec.paulini.pl\/wp-content\/uploads\/2014\/09\/ss.jpg\")
<\/p>\n\u015aw. Stanis\u0142aw Kostka \u2013 odwaga \u015bwi\u0119to\u015bci
\nMarek W\u00f3jtowicz SJ<\/p>\n
<\/p>\n
Ani op\u00f3r mo\u017cnych rodzic\u00f3w, ani ostro\u017cno\u015b\u0107 jezuit\u00f3w w Wiedniu, ani trud samotnej w\u0119dr\u00f3wki z Wiednia do Rzymu, nie powstrzyma\u0142y go od wst\u0105pienia do nowicjatu Towarzystwa Jezusowego. Na swojej drodze spotka\u0142 \u015bw. Franciszka Kanizego, prowincja\u0142a Niemiec, i \u015bw. Franciszka Borgiasza, genera\u0142a jezuit\u00f3w, kt\u00f3ry go do zakonu przyj\u0105\u0142 w 1667 roku. Jednak Stanis\u0142aw nie zd\u0105\u017cy\u0142 nawet uko\u0144czy\u0107 nowicjatu. W lipcu tego\u017c roku bardzo ci\u0119\u017cko zachorowa\u0142. Niepokalana, tak bardzo umi\u0142owana przez niego, przyj\u0119\u0142a go do siebie 15 sierpnia, w swoj\u0105 uroczysto\u015b\u0107 Wniebowzi\u0119cia.<\/p>\n
Stanis\u0142aw przyszed\u0142 na \u015bwiat 28 grudnia w 1550 roku w Rostkowie na Mazowszu w rodzinie szlacheckiej. W dzieci\u0144stwie by\u0142 bardzo wra\u017cliwym dzieckiem. Pierwsze nauki pobiera\u0142 w domu. W wieku 14 lat, razem ze swoim starszym bratem Paw\u0142em, zosta\u0142 wys\u0142any na dalsz\u0105 nauk\u0119 do szko\u0142y prowadzonej przez jezuit\u00f3w w Wiedniu, gdzie dotarli 24 lipca 1564 roku.\u00a0Szko\u0142a ta cieszy\u0142a si\u0119 du\u017c\u0105 renom\u0105. Stanis\u0142aw bardzo gorliwie przyk\u0142ada\u0142 si\u0119 do nauki i bardzo szybko nadrobi\u0142 zaleg\u0142o\u015bci. Dba\u0142 nie tylko o zdobywanie wiedzy (zna\u0142 biegle niemiecki i \u0142acin\u0119, rozumia\u0142 te\u017c teksty greckie), ale jeszcze bardziej, z pomoc\u0105 obfitej \u0142aski Bo\u017cej, kszta\u0142towa\u0142 swojego ducha. Ju\u017c wtedy posiada\u0142 g\u0142\u0119bok\u0105 pobo\u017cno\u015b\u0107 eucharystyczn\u0105, a tak\u017ce odczuwa\u0142 blisko\u015b\u0107 i opiek\u0119 Maryi, kt\u00f3rej od najm\u0142odszych lat powierzy\u0142 piecz\u0119 nad swoj\u0105 czysto\u015bci\u0105 serca. G\u0142\u0119boko pragn\u0105\u0142 ca\u0142y nale\u017ce\u0107 do Pana.<\/p>\n
<\/p>\n
W grudniu 1565 roku Stanis\u0142aw ci\u0119\u017cko zachorowa\u0142. Gdy w\u0142a\u015bciciel domu nie zgodzi\u0142 si\u0119, by przyszed\u0142 do mieszkania ksi\u0105dz z Naj\u015bwi\u0119tszym Sakramentem, wtedy osobi\u015bcie udzieli\u0142a mu Go \u015bw. Barbara, kt\u00f3r\u0105 otacza\u0142 wielk\u0105 czci\u0105. Patrz\u0105c na prac\u0119 i duchowy entuzjazm pierwszych jezuit\u00f3w, zapragn\u0105\u0142 wst\u0105pi\u0107 do Towarzystwa Jezusowego. Ci jednak nie chcieli go przyj\u0105\u0107 do nowicjatu, obawiaj\u0105c si\u0119 negatywnej reakcji rodzic\u00f3w. Stanis\u0142aw widz\u0105c, \u017ce na miejscu nie b\u0119dzie mo\u017cliwa realizacja pragnienia, postanowi\u0142 uciec do Niemiec, by prosi\u0107 o przyj\u0119cie do zakonu. W Dylindze \u015bw. Piotr Kanizy podda\u0142 go pr\u00f3bie. Przez pewien okres czasu sprz\u0105ta\u0142 pokoje i pomaga\u0142 w kuchni, co by\u0142o dla polskiego szlachcica bolesnym do\u015bwiadczeniem. Po pewnym czasie prowincja\u0142 niemiecki odes\u0142a\u0142 go wraz z dwoma m\u0142odymi jezuitami do Rzymu. W li\u015bcie polecaj\u0105cym napisa\u0142:
\n„Ten, kto prowadzony przez Chrystusa ten list przyniesie, a zosta\u0142 wys\u0142any z naszej Prowincji, to Stanis\u0142aw, polski szlachcic, m\u0142odzieniec uczciwy i gorliwy. Nasi w Wiedniu nie o\u015bmielili si\u0119 go przyj\u0105\u0107, \u017ceby si\u0119 nie wydawa\u0142o, \u017ce dzia\u0142aj\u0105 wbrew woli rodziny. Kiedy przyby\u0142 do nas i chcia\u0142 spe\u0142ni\u0107 z\u0142o\u017cone ju\u017c dawniej postanowienie (bo ju\u017c przed laty ca\u0142kowicie si\u0119 odda\u0142 Towarzystwu, zanim do niego wst\u0105pi\u0142), w Dylindze w konwikcie odby\u0142 przez jaki\u015b czas pr\u00f3by i okaza\u0142o si\u0119, \u017ce w pos\u0142ugach jest zawsze godny zaufania, a w powo\u0142aniu wytrwa\u0142y”.<\/p>\n
Do Rzymu Stanis\u0142aw i jego dw\u00f3ch towarzyszy dotarli 28 pa\u017adziernika 1567 roku. Do nowicjatu, przy ko\u015bciele \u015bw. Andrzeja na Kwirynale, przyj\u0105\u0142 go genera\u0142 zakonu, \u015bw.Franciszek Borgiasz. Z wielk\u0105 rado\u015bci\u0105 polski szlachcic w\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 w rytm \u017cycia nowicjackiego: modlitwy, prac domowych, pos\u0142ug w szpitalu, konferencji ascetycznych oraz regularnych rozm\u00f3w duchowych z opiekunem nowicjuszy. Dzi\u0119ki wielkiej prostocie w zachowaniu, solidno\u015bci w wype\u0142nianiu codziennych obowi\u0105zk\u00f3w oraz\u00a0duchowi modlitwy Stanis\u0142aw zyskiwa\u0142 sobie wielk\u0105 sympati\u0119.<\/p>\n
W lipcu 1568 roku na skutek wielkich upa\u0142\u00f3w, Stanis\u0142aw bardzo ci\u0119\u017cko zachorowa\u0142. Przeczuwa\u0142 sw\u00f3j bliski koniec ziemskiej w\u0119dr\u00f3wki i otwarcie, bez l\u0119ku, o tym m\u00f3wi\u0142, mimo \u017ce stan jego zdrowia nieco si\u0119 polepsza\u0142. Odszed\u0142 do Pana 15 sierpnia 1568 roku, w dniu Wniebowzi\u0119cia N. Maryi Panny. Lud Rzymu spontanicznie nazwa\u0142 \u015bwi\u0119tym m\u0142odego Polaka, kt\u00f3ry w ca\u0142ym \u015bwiecie rozs\u0142awi\u0142 nasz\u0105 Ojczyzn\u0119, a dla wszystkich m\u0142odych sta\u0142 si\u0119 wzorem nies\u0142ychanego hartu ducha. Kanonizowa\u0142 go papie\u017c Benedykt XIV w 1726 roku.<\/p>\n
Cyprian Kamil Norwid, urzeczony postaci\u0105 \u015bwi\u0119tego Polaka, napisa\u0142 wiersz A ty si\u0119 odwa\u017c; oto jego fragment:<\/p>\n
A ty si\u0119 odwa\u017c \u015bwi\u0119tym stan\u0105\u0107 Pana
\nA ty si\u0119 odwa\u017c stan\u0105\u0107 jeden sam
\nBy\u0107 \u015bwi\u0119tym – to nie zl\u0119k\u0142y powsta\u0107 z wschodem
\nTo ogromnym by\u0107, przytomnym by\u0107!<\/p>\n
Krocz – jasny, u\u015bmiechni\u0119ty,
\nNa twarzy ten Chrystusa rys
\nMi\u0142o\u015b\u0107
\n\u015awi\u0119ty a\u017c po krzy\u017c – przez krzy\u017c – na krzy\u017c!
\nTy si\u0119 wahasz? Ty si\u0119 cofasz?
\nTy si\u0119 odwa\u017c \u015bwi\u0119tym by\u0107!<\/p>\n
\u015aw. Stanis\u0142awie, Patronie Polski i patronie m\u0142odzie\u017cy na ca\u0142ym \u015bwiecie, ka\u017cdego dnia ucz nas odwagi \u015bwi\u0119to\u015bci w wiernym wype\u0142nianiu tych czyn\u00f3w, kt\u00f3re Pan sam dla nas przygotowa\u0142.<\/p>\n
Jan Pawe\u0142 II, w X rocznic\u0119 swego pontyfikatu, jesieni\u0105 1988 roku, przyby\u0142 do ko\u015bcio\u0142a \u015bw. Andrzeja na Kwirynale w Rzymie, by pomodli\u0107 si\u0119 przy relikwiach Patrona Polski. Powiedzia\u0142 wtedy, \u017ce podczas studi\u00f3w teologicznych w Rzymie codziennie nawiedza\u0142 to miejsce, id\u0105c z Kolegium Belgijskiego na Papieski Uniwersytet Angelicum.<\/p>\n
W pokoju, w kt\u00f3rym \u015bw. Stanis\u0142aw odchodzi\u0142 do Pana, umieszczony zosta\u0142 napis nagrobny pi\u00f3ra C. K. Norwida:<\/p>\n
W komnacie, gdzie Stanis\u0142aw \u015bwi\u0119ty zasn\u0105\u0142 w Bogu,
\nNa miejscu \u0142o\u017ca jego stoi gr\u00f3b z marmuru –
\nTaki, \u017ce widz niechc\u0105cy wstrzymuje si\u0119 w progu,
\nMy\u015bl\u0105c, i\u017c \u015awi\u0119ty we \u015bnie zwr\u00f3ci\u0142 twarz od muru,<\/p>\n
I rannych dzwon\u00f3w echa w powietrzu dochodzi,
\nI wsta\u0107 chce – i po pierwszy raz cz\u0142owieka zwodzi!
\n– Nad \u0142o\u017cem tym i grobem \u015bwieci wizerunek
\nKr\u00f3lowej – Nieba, kt\u00f3ra z \u015bwi\u0119tych ch\u00f3rem schodzi
\nI tron opuszcza, n\u0119dzy \u015bpiesz\u0105c na ratunek.<\/p>\n
– Palm wiele, kwiat\u00f3w wiele\u00a0anio\u0142owie\u00a0nios\u0105,
\nSkrzyd\u0142ami z ram lub nog\u0105 wyst\u0119puj\u0105c bos\u0105.<\/p>\n
Gdzie za\u015b od do\u0142u obraz ko\u0144czy si\u0119, ku stronie,
\nW kt\u00f3r\u0105 Stanis\u0142aw Kostka blade zwraca\u0142 skronie,<\/p>\n
Jeszcze na ram z\u0142ocieniu r\u00f3\u017ca jasna \u015bwieci:
\nNiby \u017ce, po obrazu stoczywszy si\u0119 p\u0142\u00f3tnie,
\nUpa\u015b\u0107 ma, jak ostatni d\u017awi\u0119k, gdy sk\u0142adasz lutni\u0119,
\nI nie zlecia\u0142a dot\u0105d na ziemi\u0119 – i leci\u2026<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
\u015aw. Stanis\u0142aw Kostka \u2013 odwaga \u015bwi\u0119to\u015bci Marek W\u00f3jtowicz SJ Ani op\u00f3r mo\u017cnych rodzic\u00f3w, ani ostro\u017cno\u015b\u0107 jezuit\u00f3w w Wiedniu, ani trud samotnej w\u0119dr\u00f3wki z Wiednia do Rzymu, nie powstrzyma\u0142y go od wst\u0105pienia do nowicjatu Towarzystwa Jezusowego. Na swojej drodze spotka\u0142 \u015bw. Franciszka Kanizego, prowincja\u0142a Niemiec, i \u015bw. Franciszka Borgiasza, genera\u0142a jezuit\u00f3w, kt\u00f3ry go do zakonu przyj\u0105\u0142…<\/p>\n