Z dzie\u0142a Jana D\u0142ugosza Roczniki Kr\u00f3lestwa Polskiego<\/p>\n
(ksi\u0119ga VI, PWN, Warszawa 1973, s. 252, 284, 286, 296)<\/p>\n
\n
Z doskona\u0142ego sta\u0142 si\u0119 najdoskonalszym<\/p>\n
\n
Biskup krakowski Fulko, czyli Pe\u0142ka, sp\u0119dziwszy dwadzie\u015bcia jeden lat na stolicy biskupiej, umar\u0142 jedenastego wrze\u015bnia i zosta\u0142 pochowany w katedrze krakowskiej. Na jego miejsce wybrano jednomy\u015blnie magistra Wincentego, syna Kad\u0142ubka z Karwowa, wsi po\u0142o\u017conej blisko Opatowa, prepozyta sandomierskiego, szlachcica z rodu R\u00f3\u017cyc\u00f3w, dla jego niezwyk\u0142ych zdolno\u015bci i wykszta\u0142cenia, kt\u00f3rymi si\u0119 wybija\u0142. Innocenty III zatwierdzi\u0142 ten wyb\u00f3r.<\/p>\n
Wincenty obra\u0142 sobie nauk\u0119 za szlachectwo, ojczyzn\u0119, matk\u0119 i karmicielk\u0119. Rozumiej\u0105c, \u017ce jego stanowisko biskupie jest zwi\u0105zane z r\u00f3\u017cnymi troskami i niebezpiecze\u0144stwami, zapragn\u0105\u0142 opu\u015bci\u0107 morze gro\u017c\u0105ce zgub\u0105. B\u0119d\u0105c m\u0119\u017cem niezwykle wykszta\u0142conym i ogromnie pobo\u017cnym, postanowi\u0142 ust\u0105pi\u0107 ze stanowiska biskupa, kt\u00f3re zajmowa\u0142 ju\u017c prawie dwana\u015bcie lat. Przedtem przez d\u0142ugi czas nie m\u00f3g\u0142 tego uczyni\u0107, bo si\u0119 sprzeciwiali jego zamiarowi ksi\u0105\u017c\u0119 Leszek Bia\u0142y i kapitu\u0142a krakowska, kt\u00f3rzy g\u0142\u0119boko boleli nad tym, \u017ce pa\u0144stwo i Ko\u015bci\u00f3\u0142 zostan\u0105 pozbawieni tak wybitnej osobisto\u015bci. Ci\u0105g\u0142ymi jednak pro\u015bbami i g\u0142\u0119bok\u0105 pokor\u0105 pokona\u0142 op\u00f3r ksi\u0119cia i kapitu\u0142y.<\/p>\n
Wincenty uda\u0142 si\u0119 do klasztoru w J\u0119drzejowie, gdzie wtedy bracia bardzo gorliwie przestrzegali zasad \u017cycia cysterskiego. Przyj\u0105\u0142 habit i z\u0142o\u017cy\u0142 \u015bluby zakonne, a z doskona\u0142ego stawszy si\u0119 najdoskonalszym, zacz\u0105\u0142 na\u015bladowa\u0107 ub\u00f3stwo Chrystusa i s\u0142u\u017cy\u0107 swojemu Bogu surowym \u017cyciem. Pozby\u0142 si\u0119 stroju i trosk biskupich, by przep\u0142yn\u0105\u0107 burzliwe morze doczesnego \u017cycia, kt\u00f3re w\u015br\u00f3d zgie\u0142ku grzech\u00f3w oddziela nas od Boga. Jego szlachetny duch w ci\u0105g\u0142ym d\u0105\u017ceniu do rzeczy wznios\u0142ych, niebieskich i do najwy\u017cszego dobra nie m\u00f3g\u0142 znie\u015b\u0107, \u017ce przebywa w\u015br\u00f3d rzeczy ziemskich, niemal jak w cieniu, i przez surowe \u017cycie zakonne kierowa\u0142 sw\u00f3j umys\u0142 ku niebieskiemu \u015bwiat\u0142u. Po pi\u0119ciu latach sp\u0119dzonych pobo\u017cnie w klasztorze j\u0119drzejowskim, \u00f3smego marca, zeszed\u0142 ze \u015bwiata, by otrzyma\u0107 niewi\u0119dn\u0105cy wieniec za swoje trudy od Chrystusa, dla kt\u00f3rego wszystko opu\u015bci\u0142. Pochowano go w tym\u017ce klasztorze w J\u0119drzejowie na \u015brodku ch\u00f3ru.<\/p>\n
Jeszcze w czasie zarz\u0105dzania stolic\u0105 biskupi\u0105 w Krakowie napisa\u0142, dzi\u0119ki niezwyk\u0142ej \u017cywo\u015bci umys\u0142u, stylem zr\u0119cznym i g\u0142adkim kronik\u0119 o dziejach ojczystych. Napisa\u0142 j\u0105 tak starannie i rozs\u0105dnie, \u017ce zyska\u0142 s\u0142aw\u0119 r\u00f3wn\u0105 pisarzom staro\u017cytnym, kt\u00f3rych przez tyle wiek\u00f3w podziwiamy.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Z dzie\u0142a Jana D\u0142ugosza Roczniki Kr\u00f3lestwa Polskiego (ksi\u0119ga VI, PWN, Warszawa 1973, s. 252, 284, 286, 296) Z doskona\u0142ego sta\u0142 si\u0119 najdoskonalszym Biskup krakowski Fulko, czyli Pe\u0142ka, sp\u0119dziwszy dwadzie\u015bcia jeden lat na stolicy biskupiej, umar\u0142 jedenastego wrze\u015bnia i zosta\u0142 pochowany w katedrze krakowskiej. Na jego miejsce wybrano jednomy\u015blnie magistra Wincentego, syna Kad\u0142ubka z Karwowa, wsi…<\/p>\n