Stajemy znowu po\u015br\u00f3d cmentarnych mogi\u0142 naszych bliskich, by podtrzyma\u0107 wi\u0119\u017a, tradycj\u0119, ale by zanie\u015b\u0107 Im te\u017c nasz\u0105 modlitw\u0119 i ten znicz pami\u0119ci, kt\u00f3ry zawsze gdy p\u0142onie, uzmys\u0142awia nam t\u0119 duchow\u0105 \u0142\u0105czno\u015b\u0107. \u201eUroczysto\u015b\u0107 Wszystkich \u015awi\u0119tych* wywodzi si\u0119 g\u0142\u00f3wnie z czci oddawanej m\u0119czennikom, kt\u00f3rzy oddali swoje \u017cycie dla wiary w Chrystusa, a kt\u00f3rych nie wspomniano ani w martyrologiach miejscowych, ani w kanonie Mszy \u015awi\u0119tej. Pierwotnie \u015bwi\u0119to to obchodzono 13. maja. W IV w. rozpowszechni\u0142a si\u0119 tradycja przenoszenia ca\u0142ych relikwii \u015bwi\u0119tych, lub ich cz\u0119\u015bci, na inne miejsca. W ten spos\u00f3b chciano podkre\u015bli\u0107, \u017ce \u015bwi\u0119ci s\u0105 w\u0142asno\u015bci\u0105 ca\u0142ego Ko\u015bcio\u0142a. Kiedy w 610 roku papie\u017c Bonifacy IV otrzyma\u0142 od cesarza staro\u017cytn\u0105 \u015bwi\u0105tyni\u0119 poga\u0144sk\u0105 Panteon, kaza\u0142 z\u0142o\u017cy\u0107 tam liczne relikwie i po\u015bwi\u0119ci\u0142 t\u0119 budowl\u0119 na ko\u015bci\u00f3\u0142 pod wezwaniem Matki Bo\u017cej M\u0119czennik\u00f3w. Od tego czasu oddawano cze\u015b\u0107 wszystkim zmar\u0142ym m\u0119czennikom w dniu 13. maja. Papie\u017c Grzegorz III w 731 r. przeni\u00f3s\u0142 t\u0119 uroczysto\u015b\u0107 z 13. maja na dzie\u0144 1. listopada. W 837 r. Grzegorz IV rozporz\u0105dzi\u0142, aby odt\u0105d 1. listopada by\u0142 dniem po\u015bwi\u0119conym pami\u0119ci nie tylko m\u0119czennik\u00f3w, ale wszystkich \u015bwi\u0119tych Ko\u015bcio\u0142a katolickiego. Jednocze\u015bnie na pro\u015bb\u0119 cesarza Ludwika Pobo\u017cnego rozszerzono to \u015bwi\u0119to na ca\u0142y Ko\u015bci\u00f3\u0142. W atmosfer\u0119 wspomnienia wszystkich wiernych zmar\u0142ych przenosz\u0105 nas obchody Dnia Zadusznego*, kt\u00f3re zapocz\u0105tkowa\u0142 w chrze\u015bcija\u0144stwie w roku 998 \u015bw. Odilon, opat z Cluny, jako przeciwwag\u0119 dla poga\u0144skich obrz\u0105dk\u00f3w czcz\u0105cych zmar\u0142ych. Na dzie\u0144 mod\u0142\u00f3w za dusze zmar\u0142ych \u2013 st\u0105d nazwa \u201eZaduszki\u201d \u2013 wyznaczy\u0142 pierwszy dzie\u0144 po Wszystkich \u015awi\u0119tych. W XIII w. ta tradycja rozpowszechni\u0142a si\u0119 w ca\u0142ym Ko\u015bciele katolickim. W XIV wieku zacz\u0119to urz\u0105dza\u0107 procesje na cmentarz do czterech stacji. Przy stacjach odmawiano modlitwy za zmar\u0142ych i \u015bpiewano pie\u015bni \u017ca\u0142obne. Pi\u0105ta stacja odbywa\u0142a si\u0119 ju\u017c w ko\u015bciele, po powrocie procesji z cmentarza. W Polsce tradycja Dnia Zadusznego zacz\u0119\u0142a si\u0119 tworzy\u0107 ju\u017c w XII w. a z ko\u0144cem XV w. by\u0142a znana w ca\u0142ym kraju. W 1915 r., papie\u017c Benedykt XV, na pro\u015bb\u0119 opata benedyktyn\u00f3w, zezwoli\u0142, aby tego dnia ka\u017cdy kap\u0142an m\u00f3g\u0142 odprawi\u0107 trzy msze: w intencji poleconej przez wiernych, za wszystkich wiernych zmar\u0142ych i wg intencji papie\u017ca. W polskim Ko\u015bciele katolickim, Dzie\u0144 Zaduszny ma rang\u0119 wspomnienia obowi\u0105zkowego, jako wspomnienia wszystkich wiernych zmar\u0142ych\u201d. Te dwa pierwsze listopadowe dni wprowadzaj\u0105 nas w szczeg\u00f3ln\u0105 atmosfer\u0119, kt\u00f3ra uczula nasz\u0105 \u015bwiadomo\u015b\u0107 na nieunikniony fakt przemijania. I w\u00f3wczas, gdy stoimy nad grobem najbli\u017cszej osoby, w\u0142a\u015bnie w tym miejscu, dociera do nas ta \u017cyciowa prawda, \u017ce wszystkich nas czeka ten sam los, los cz\u0142owieka, kt\u00f3ry by odnale\u017a\u0107 si\u0119 w nowym \u017cyciu, musi w\u0142a\u015bnie przej\u015b\u0107 t\u0119 drog\u0119, oczekuj\u0105c obiecanego zmartwychwstania. I smutek, kt\u00f3ry ta oczywista prawda niesie, ma te\u017c w swym wymiarze t\u0119 nadziej\u0119, \u017ce \u015bmier\u0107 nie oznacza ko\u0144ca, a jest pocz\u0105tkiem nowego, lepszego \u017cycia, na kt\u00f3re oczywi\u015bcie trzeba sobie zas\u0142u\u017cy\u0107 tym pierwszym etapem naszego istnienia, czyli \u017cyciem doczesnym. Widok, kt\u00f3ry dostrzegamy wchodz\u0105c na cmentarz jest bardzo mi\u0142y i buduj\u0105cy dla oka, gdy stajemy po\u015br\u00f3d pi\u0119knie udekorowanych mogi\u0142, pomnik\u00f3w, gdy szczeg\u00f3lnie wieczorow\u0105 por\u0105 p\u0142on\u0105 niezliczone znicze pami\u0119ci. Wszystko to dowodzi, \u017ce ci kt\u00f3rzy odeszli, byli dla nas bardzo bliscy, bardzo ich kochali\u015bmy, bardzo nam ich brakuje, cz\u0119sto sytuacja po utracie najbli\u017cszej osoby nas przerasta. Przynie\u015bli\u015bmy im wi\u0105zanki kwiat\u00f3w, zapalili\u015bmy znicze, to wszystko jest pi\u0119kne i tak trzeba. Jednak pami\u0119tajmy o najwa\u017cniejszym darze, na kt\u00f3ry oni czekaj\u0105, pami\u0119tajmy o modlitwie. Ten dar jest dla nich najwa\u017cniejszy, a nas nic nie kosztuje, tylko trzeba naszej woli, by to im zanie\u015b\u0107 w te dni, bo to w\u0142a\u015bnie jest najpi\u0119kniejszym podarunkiem, kt\u00f3ry nasze serce i pami\u0119\u0107 mog\u0105 im teraz da\u0107. A kiedy te\u017c na drodze twego cmentarnego przej\u015bcia trafisz mo\u017ce na mogi\u0142\u0119, kt\u00f3rej ju\u017c od d\u0142u\u017cszego czasu nikt nie odwiedza, spr\u00f3buj si\u0119 cho\u0107by na chwil\u0119 zatrzyma\u0107, by w zadumie wspomnie\u0107 t\u0119 mo\u017ce nieznan\u0105 osob\u0119, mo\u017ce te\u017c zapali\u0107 znicz, a przynajmniej odm\u00f3wi\u0107 t\u0119 jedn\u0105 przys\u0142owiow\u0105 \u201ezdrowa\u015bk\u0119\u201d, na kt\u00f3r\u0105 ta zmar\u0142a osoba oczekuje, by osi\u0105gn\u0105\u0107 pe\u0142ni\u0119 \u017cycia wiecznego. Odwiedzanie cmentarza w te szczeg\u00f3lne listopadowe dni, jest pi\u0119kn\u0105 tradycj\u0105 i wyrazem naszej pami\u0119ci o tych, kt\u00f3rzy w minionym czasie stanowili wype\u0142nienie naszego wsp\u00f3lnego wsp\u00f3\u0142\u017cycia. Dzisiaj, kiedy ich ju\u017c nie ma w\u015br\u00f3d nas, to wielce znacz\u0105cy, potrzebny zmar\u0142ym dar, pami\u0119tajmy jednak, by nie by\u0142 to dar jednostkowy \u2013 listopadowy. Chciejmy im ten dar zanosi\u0107 cz\u0119\u015bciej, nie\u015b\u0107 im nasz\u0105 codzienn\u0105 modlitw\u0119, bowiem jak w swym wierszu \u201eW Zaduszki\u201d pisze poetka Joanna Kulmowa:
\n\u201eTu jest pami\u0119\u0107 i tutaj \u015bwieczka. Tutaj napis i kwiat pozostanie. Ale zmar\u0142y gdzie indziej mieszka na wieczne odpoczywanie. Smutek to jest mrok po zmar\u0142ych tu, ale dla nich s\u0105 wysokie jasne \u015bwiaty. Zapal \u015bwieczk\u0119. Westchnij. Pacierz zm\u00f3w. Odejd\u017a pe\u0142en jasno\u015bci skrzydlatej\u201d.
\nWieczny odpoczynek racz zmar\u0142ym da\u0107 Panie, a \u015bwiat\u0142o\u015b\u0107 wiekuista niechaj im \u015bwieci !
\n*) Opisy \u015bwi\u0105t na podstawie \u201eWikipedii\u201d.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Stajemy znowu po\u015br\u00f3d cmentarnych mogi\u0142 naszych bliskich, by podtrzyma\u0107 wi\u0119\u017a, tradycj\u0119, ale by zanie\u015b\u0107 Im te\u017c nasz\u0105 modlitw\u0119 i ten znicz pami\u0119ci, kt\u00f3ry zawsze gdy p\u0142onie, uzmys\u0142awia nam t\u0119 duchow\u0105 \u0142\u0105czno\u015b\u0107. \u201eUroczysto\u015b\u0107 Wszystkich \u015awi\u0119tych* wywodzi si\u0119 g\u0142\u00f3wnie z czci oddawanej m\u0119czennikom, kt\u00f3rzy oddali swoje \u017cycie dla wiary w Chrystusa, a kt\u00f3rych nie wspomniano ani w…<\/p>\n