![\"\"](\"https:\/\/wagrowiec.paulini.pl\/wp-content\/uploads\/2020\/02\/Konfesjona\u0142-Spowied\u017a-Mi\u0142osierdzie-Bo\u017ce-....jpg\")
<\/p>\n<\/p>\n
<\/p>\n
Gdy ponad 33 lat temu pierwszy raz w \u017cyciu wyjecha\u0142em z Polski na Zach\u00f3d, mi\u0119dzy innymi do Belgii i Francji, prze\u017cy\u0142em swego rodzaju szok. W r\u00f3\u017cnych miastach i w licznych ko\u015bcio\u0142ach zobaczy\u0142em zamkni\u0119te i nieczynne konfesjona\u0142y \u2013 zagracone miot\u0142ami, taboretami, wiadrami i innymi przedmiotami do sprz\u0105tania, czyszczenia i mycia. A p\u00f3\u017aniej, gdy uczestniczy\u0142em we Mszach \u015awi\u0119tych, ca\u0142e zgromadzenie liturgiczne, prawie wszyscy obecni w ko\u015bciele, przyst\u0119powali do Komunii \u015awi\u0119tej. Ani jedna osoba nie zostawa\u0142a w \u0142awce. Nie wiedzia\u0142em, o co chodzi? By\u0142em w szoku i zdezorientowany. Owszem, kap\u0142ani byli, i to nawet \u201edyspozycyjni<\/em>\u201d, ale \u017caden nie pofatygowa\u0142 si\u0119, aby usi\u0105\u015b\u0107 gdzie\u015b w zaciszu ko\u015bcio\u0142a i czeka\u0107 na ewentualnego penitenta. Ju\u017c niekoniecznie w zamkni\u0119tym konfesjonale, je\u017celi owi wierni faktycznie maj\u0105 swoist\u0105 \u201eklaustrofobi\u0119 duszy<\/em>\u201d. Nie by\u0142o dobrej woli ani ze strony wiernych, ani \u2013 niestety \u2013 ze strony kap\u0142an\u00f3w.<\/p>\n Jak diametralnie inn\u0105 sytuacj\u0119 zasta\u0142em w kilka lat p\u00f3\u017aniej, latem 1991 roku, w czasie wizyty w Rosji, na Litwie, Bia\u0142orusi i Ukrainie. Gdy zajechali\u015bmy do jednej z polskich wiosek ko\u0142o \u017bytomierza, odwiedzili\u015bmy tamtejsz\u0105 parafi\u0119, ludzi, domostwa i miejscowego proboszcza. Zastali\u015bmy tam wyj\u0105tkow\u0105 go\u015bcinno\u015b\u0107 i otwarte serce ksi\u0119dza proboszcza, starszego i s\u0119dziwego kap\u0142ana, kt\u00f3ry przeszed\u0142 w swoim \u017cyciu najci\u0119\u017csze wi\u0119zienia stalinowskie i \u0142agry sowieckie, na Workucie sko\u0144czywszy, a teraz starszy, schorowany i fizycznie zniszczony, ale z ochot\u0105 i wielkim jeszcze zapa\u0142em pos\u0142uguj\u0105cy swoim wiernym. Ponad godzin\u0119 przed Msz\u0105 \u015awi\u0119t\u0105 niedzieln\u0105 spowiada\u0142 swoich parafian licznie oblegaj\u0105cych konfesjona\u0142. Wierni tak\u017ce z wielkiej osobistej i wewn\u0119trznej potrzeby przyst\u0119powali do sakramentu pojednania, m\u00f3wi\u0105c, \u017ce d\u0142ugo nie mieli swego kap\u0142ana, a teraz nie wiedz\u0105, jak d\u0142ugo jeszcze b\u0119d\u0105 mogli cieszy\u0107 si\u0119 jego obecno\u015bci\u0105. Faktycznie, kr\u00f3tko po naszym wyje\u017adzie \u00f3w kap\u0142an umar\u0142. Otrzymali\u015bmy p\u00f3\u017aniej smutny, ale i wymowny list od wiernych z tej parafii na Ukrainie, \u017ce ich ksi\u0105dz proboszcz tu\u017c przed \u015bmierci\u0105 zakonsekrowa\u0142 im bardzo du\u017c\u0105 ilo\u015b\u0107 Naj\u015bwi\u0119tszej Eucharystii, aby p\u00f3\u017aniej, gdy nie b\u0119d\u0105 mieli kap\u0142ana, mogli si\u0119 sami komunikowa\u0107. Ale jednak \u2013 pisz\u0105 dalej \u2013 po d\u0142u\u017cszym czasie odczuwali potrzeb\u0119 spowiedzi \u015bwi\u0119tej, wewn\u0119trznego oczyszczenia si\u0119, mimo to nadal nie mieli dost\u0119pu do kap\u0142ana. A\u017c w ko\u0144cu postanowili tak: w konfesjonale po\u0142o\u017cyli Jezusowy Krzy\u017c i kolejno jeden po drugim przyst\u0119powali ze \u0142zami w oczach i spowiadali si\u0119 przed samym Chrystusem! Co za pi\u0119kne i wzruszaj\u0105ce \u015bwiadectwo wiary tych biednych ludzi, jak\u017ce inne od post\u0119powania ludzi na zachodzie Europy.<\/p>\n P\u00f3\u017aniej, b\u0119d\u0105c ju\u017c na studiach w Szwajcarii, cz\u0119sto je\u017adzi\u0142em Powo\u0142ania do kap\u0142a\u0144stwa s\u0105 i b\u0119d\u0105, a ludzie b\u0119d\u0105 si\u0119 gor\u0105co \u015aw. Jan Pawe\u0142 II w li\u015bcie apostolskim Misericordia Dei przypomina\u0142 wszystkim kap\u0142anom, \u017ce sami musz\u0105 si\u0119 regularnie spowiada\u0107 i \u017ce musz\u0105 spowiada\u0107 innych, bo Eucharystia jest \u015bci\u015ble zwi\u0105zana z sakramentem spowiedzi \u015bwi\u0119tej. Jak my, kap\u0142ani, mo\u017cemy by\u0107 dobrymi spowiednikami, je\u017celi sami nie b\u0119dziemy cz\u0119sto i regularnie przyst\u0119powa\u0107 do sakramentu pojednania? W Ko\u015bciele \u015bwi\u0119tym jest jedno cudowne lekarstwo: nale\u017cy samemu stosowa\u0107 to, co innym si\u0119 poleca i g\u0142osi. Potrzebne jest nam na nowo odkrycie apostolstwa spowiedzi \u2013 oczywi\u015bcie tym apostolstwem dla ka\u017cdego kap\u0142ana b\u0119dzie sumienna i systematyczna pos\u0142uga w konfesjonale. By\u0107 w konfesjonale, by\u0107 do dyspozycji wiernych i czeka\u0107 na penitenta to jedna z podstawowych pos\u0142ug kap\u0142a\u0144skich. Przyprowadza\u0107 ludzi i zach\u0119ca\u0107 ich do sakramentu spowiedzi \u015bwi\u0119tej. Rodzice nie powinni si\u0119 wstydzi\u0107 przyst\u0119powa\u0107 do spowiedzi w obecno\u015bci swoich dzieci. Nale\u017cy da\u0107 przyk\u0142ad, dzieci powinny by\u0107 \u015bwiadome, \u017ce i rodzice si\u0119 spowiadaj\u0105. Podobnie nale\u017cy post\u0119powa\u0107 Jan Pawe\u0142 II w Misericordia Dei bardzo wyra\u017anie podkre\u015bla\u0142 rol\u0119 konfesjona\u0142u i zachowania anonimowo\u015bci, a wierni maj\u0105 do tego prawo. Jest to trudne do zrealizowania nie tylko bez konfesjona\u0142u, ale tak\u017ce wtedy, kiedy kap\u0142ani nie siedz\u0105 i nie czekaj\u0105 w konfesjonale, tylko trzeba ich specjalnie wzywa\u0107 i przywo\u0142ywa\u0107. \u015aw. Jan Pawe\u0142 II rozr\u00f3\u017cnia\u0142 tak\u017ce sam\u0105 form\u0119 spowiedzi \u015bwi\u0119tej i rozmowy duchowej z kap\u0142anem. Papie\u017c k\u0142ad\u0142 nacisk na to, i\u017c spowied\u017a ma konkretn\u0105 materi\u0119 i ma dotyczy\u0107 grzech\u00f3w, a zatem zasadniczo powinna by\u0107 kr\u00f3tka, zwi\u0119z\u0142a i zawiera\u0107 \u017cal za grzechy. Wbrew temu nawet, co s\u0105dzi i czego oczekuje wielu ludzi, \u017ce powinna to by\u0107 tak\u017ce rozmowa duchowa z kap\u0142anem. Ow\u0105 rozmow\u0119 mo\u017cna przeprowadza\u0107 w innych miejscach i innych sytuacjach. Na kartach Ewangelii jest napisane, \u017ce cz\u0142owiek s\u0142aby i grzeszny to ten, kt\u00f3ry zagin\u0105\u0142. To on jest owc\u0105, kt\u00f3ra z niewiadomych powod\u00f3w od\u0142\u0105czy\u0142a si\u0119 od stada; to on jest drachm\u0105, czyli srebrn\u0105 monet\u0105, kt\u00f3ra gdzie\u015b si\u0119 zapodzia\u0142a pewnej kobiecie; to on jest tak\u017ce synem marnotrawnym, co tak lekkomy\u015blnie opu\u015bci\u0142 kochaj\u0105cego ojca i zagin\u0105\u0142 Zgrzeszy\u0107 \u2013 to w oczach Boga zb\u0142\u0105dzi\u0107, zagubi\u0107 si\u0119, odej\u015b\u0107 z domu, zgin\u0105\u0107 i zapomnie\u0107 si\u0119\u2026 Dobry B\u00f3g jednak nigdy nie przekre\u015bla grzesznika, nie chce go ukara\u0107. B\u00f3g jest stale o niego zatroskany, szuka go i nieustannie kocha. Ta bezgraniczna mi\u0142o\u015b\u0107 Bo\u017ca prowadzi do przedziwnych zachowa\u0144 \u2013 bo oto dobry pasterz pozostawia ca\u0142e stado i wybiera si\u0119 na poszukiwanie tej jednej lekkomy\u015blnej i zagubionej owieczki, kt\u00f3ra oddali\u0142a si\u0119 od swojej owczarni; ewangeliczna kobieta przewraca ca\u0142e mieszkanie i szuka ma\u0142ego pieni\u0105\u017cka, kt\u00f3ry gdzie\u015b si\u0119 zapodzia\u0142; dobry i kochaj\u0105cy ojciec nieustannie czeka z nadziej\u0105 na powr\u00f3t syna, kt\u00f3ry si\u0119 oddali\u0142 od rodzinnego domu i roztrwoni\u0142 ca\u0142y sw\u00f3j maj\u0105tek.<\/p>\n Wielk\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107 Boga bogatego w Mi\u0142osierdzie, kt\u00f3ry nie chce, \u201e[\u2026] \u017ceby zgin\u0119\u0142o jedno z tych ma\u0142ych\u201d (Mt 18,14) Jego dzieci, uka\u017ce \u015bwiatu Jezus Chrystus w\u0142asnym zachowaniem wobec grzesznik\u00f3w. B\u0119dzie to zawsze mi\u0142o\u015b\u0107 wyrozumia\u0142a, szukaj\u0105ca, cierpliwa, gotowa d\u0142ugo czeka\u0107, aby w ko\u0144cu, po powrocie grzesznika do kratek konfesjona\u0142u, wyzna\u0107 mu: \u201eSynu, odpuszczaj\u0105 ci si\u0119 twoje grzechy\u201d<\/em> (Mk 2,5). ks. Dariusz W. Andrzejewski<\/em><\/span><\/strong><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Gdy ponad 33 lat temu pierwszy raz w \u017cyciu wyjecha\u0142em z Polski na Zach\u00f3d, mi\u0119dzy innymi do Belgii i Francji, prze\u017cy\u0142em swego rodzaju szok. W r\u00f3\u017cnych miastach i w licznych ko\u015bcio\u0142ach zobaczy\u0142em zamkni\u0119te i nieczynne konfesjona\u0142y \u2013 zagracone miot\u0142ami, taboretami, wiadrami i innymi przedmiotami do sprz\u0105tania, czyszczenia i mycia. A p\u00f3\u017aniej, gdy uczestniczy\u0142em we…<\/p>\n
\nz pos\u0142ug\u0105 pastoraln\u0105 i zast\u0119powa\u0142em miejscowych ksi\u0119\u017cy. Pewnego razu, b\u0119d\u0105c w miejscowo\u015bci Tavannes (w Jura Bernois), w diecezji Basel, zapyta\u0142em miejscowego proboszcza, na co mam zwraca\u0107 uwag\u0119, gdy b\u0119d\u0119 przepowiada\u0142 i g\u0142osi\u0142 homilie do miejscowych wiernych. W odpowiedzi us\u0142ysza\u0142em takie s\u0142owa: \u201ePrzede wszystkim, \u017ceby\u015b nie m\u00f3wi\u0142 o grzechu, bo wy polscy ksi\u0119\u017ca lubicie nieustannie m\u00f3wi\u0107 o grzechu i straszycie ludzi, a nam to si\u0119 nie podoba\u201d<\/em> (sic!).
\nKolejny szok i zderzenie z rzeczywisto\u015bci\u0105. Niestety, ze smutkiem trzeba stwierdzi\u0107, spora cz\u0119\u015b\u0107 kap\u0142an\u00f3w na Zachodzie nie tylko nie budzi sumie\u0144 i poczucia grzechu, ale pogodzi\u0142a si\u0119 ju\u017c z jego zanikiem. Nawet samo poj\u0119cie spowiedzi \u015bwi\u0119tej znika powoli z tak zwanego j\u0119zyka ko\u015bcielnego. Ksi\u0119\u017ca we Francji, Szwajcarii, Kanadzie (jeszcze) s\u0105, ale t\u0142umacz\u0105 si\u0119, \u017ce jest ich zbyt ma\u0142o (?), by mogli indywidualnie spowiada\u0107 swoich wiernych. Niestety, to jest ca\u0142kowite nieporozumienie!<\/p>\n
\no nie modli\u0107, je\u017celi b\u0119d\u0105 odczuwa\u0107 i widzie\u0107, \u017ce kap\u0142ani uczciwie
\ni sumiennie spe\u0142niaj\u0105 swoje zadania i obowi\u0105zki wyp\u0142ywaj\u0105ce
\nz sakramentu kap\u0142a\u0144stwa. Podstawowym obowi\u0105zkiem ka\u017cdego kap\u0142ana jest szafowanie \u015bwi\u0119tymi sakramentami, wype\u0142nianie sakramentu pojednania i sprawowanie Eucharystii. Regularna spowied\u017a \u015bwi\u0119ta prowadzi do s\u0142uchania g\u0142osu sumienia, a je\u015bli potrafimy s\u0142ucha\u0107 w\u0142asnego sumienia, to cz\u0119sto rodzi\u0107 si\u0119 b\u0119dzie w naszych sercach pytanie ewangelicznego m\u0142odzie\u0144ca: \u201ePanie, co mam jeszcze czyni\u0107?<\/em>\u201d. W\u0142a\u015bnie to pytanie jest kluczem do bramy zbawienia. Cz\u0142owiek sumienia i nadziei zastanawia si\u0119 nad sob\u0105 i stawia liczne pytania. Wszyscy jeste\u015bmy pokoleniem nadziei, gdy pytamy o prawd\u0119, o sens \u017cycia, o dobro. Najlepiej uczymy si\u0119 wnika\u0107 w g\u0142\u0119biny naszego sumienia, spowiadaj\u0105c si\u0119.
\nTrudno jest ocenia\u0107 i wyci\u0105ga\u0107 wnioski z obecnej sytuacji Ko\u015bcio\u0142a na Zachodzie. Zadziwia jednak ta wielka dysproporcja mi\u0119dzy liczb\u0105 wiernych przyjmuj\u0105cych Komuni\u0119 \u015awi\u0119t\u0105, a korzystaj\u0105cych z sakramentu pojednania. Warto jednak przywo\u0142a\u0107 na pami\u0119\u0107 s\u0142owa \u015bw. Paw\u0142a: \u201eDlatego te\u017c kto spo\u017cywa chleb lub pije kielich Pa\u0144ski niegodnie, winny b\u0119dzie Cia\u0142a i Krwi Pa\u0144skiej. Niech przeto cz\u0142owiek baczy na siebie samego, spo\u017cywaj\u0105c ten chleb i pij\u0105c z tego kielicha. Kto bowiem spo\u017cywa i pije, nie zwa\u017caj\u0105c na Cia\u0142o Pa\u0144skie, wyrok sobie spo\u017cywa i pije\u201d<\/em> (1 Kor 11,27-29).<\/p>\n
\nw gronie przyjaci\u00f3\u0142. Nale\u017cy tak\u017ce podejmowa\u0107 takie rozmowy, stawia\u0107 nawet pytanie przyjacielowi: \u201eCzy ty si\u0119 spowiadasz?<\/em>\u201d. Musimy u\u015bwiadomi\u0107 sobie, \u017ce sakrament pojednania jest po to, aby osi\u0105gn\u0105\u0107 Bo\u017ce Mi\u0142osierdzie, przebaczenie, spok\u00f3j sumienia; po to, aby \u2013 jak mawia si\u0119 w j\u0119zyku internaut\u00f3w \u2013 zresetowa\u0107 to, co by\u0142o z\u0142e, zainfekowane wirusem, i rozpocz\u0105\u0107 nowe \u017cycie w jedno\u015bci z Bogiem i w\u0142asnym sumieniem.<\/p>\n
\nw wielkim \u015bwiecie.<\/p>\n
\nOwieczko, kt\u00f3ra uciek\u0142a\u015b daleko od owczarni; srebrny pieni\u0105\u017cku, kt\u00f3ry nieopatrznie potoczy\u0142e\u015b si\u0119 gdzie\u015b w \u015bmieci; synu marnotrawny, kt\u00f3ry zatraci\u0142e\u015b si\u0119 we w\u0142asnej pysze i zgubi\u0142e\u015b samego siebie \u2013 czy nie czas ju\u017c najwy\u017cszy w tym Wielkim Po\u015bcie, by si\u0119 da\u0107 wreszcie znale\u017a\u0107?<\/p>\n