![\"\"](\"https:\/\/wagrowiec.paulini.pl\/wp-content\/uploads\/2020\/03\/Or1.png\")
<\/strong><\/p>\nMy\u015bleli\u015bmy, \u017ce zawsze b\u0119dziemy zdrowi w chorym \u015bwiecie. To nie jest czas Twojego s\u0105du, ale naszego wyboru tego, co si\u0119 liczy – te przejmuj\u0105ce s\u0142owa wypowiedzia\u0142 przed chwil\u0105 papie\u017c Franciszek podczas niezwyk\u0142ego nabo\u017ce\u0144stwa na pustym placu \u015bw. Piotra.<\/strong> Nabo\u017ce\u0144stwo rozpocz\u0119\u0142o si\u0119 czytaniem z Ewangelii wed\u0142ug \u015bw. Marka, opisuj\u0105cej scen\u0119 z burzy na jeziorze (Mk 4,35-41). Postarajmy si\u0119 to zrozumie\u0107. Na czym polega brak wiary uczni\u00f3w, w odr\u00f3\u017cnieniu od ufno\u015bci Jezusa? Oni nie przestali w Niego wierzy\u0107, istotnie, wzywaj\u0105 Go. Ale zobaczmy, jak Go wzywaj\u0105: \u201eNauczycielu, nic Ci\u0119 to nie obchodzi, \u017ce giniemy?\u201d<\/em> (w. 38). Nie obchodzi Ci\u0119 to: my\u015bl\u0105, \u017ce Jezus si\u0119 nimi nie interesuje, \u017ce si\u0119 o nich nie troszczy. W\u015br\u00f3d nas, w naszych rodzinach, jedn\u0105 z rzeczy, kt\u00f3ra boli najbardziej, jest to, kiedy s\u0142yszymy: \u201eCzy tobie na mnie nie zale\u017cy?\u201d.<\/em> To zdanie boli i rozp\u0119tuje burze w sercach. Musia\u0142o te\u017c wstrz\u0105sn\u0105\u0107 Jezusem. Bo nikomu nie zale\u017cy na nas bardziej, ni\u017c Jemu. Istotnie, kiedy zosta\u0142 wezwany, natychmiast ocali\u0142 swoich za\u0142amanych uczni\u00f3w. t\u0142um. o. Stanis\u0142aw Tasiemski OP<\/em> (KAI) \/ Watykan<\/span><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" My\u015bleli\u015bmy, \u017ce zawsze b\u0119dziemy zdrowi w chorym \u015bwiecie. To nie jest czas Twojego s\u0105du, ale naszego wyboru tego, co si\u0119 liczy – te przejmuj\u0105ce s\u0142owa wypowiedzia\u0142 przed chwil\u0105 papie\u017c Franciszek podczas niezwyk\u0142ego nabo\u017ce\u0144stwa na pustym placu \u015bw. Piotra. Nabo\u017ce\u0144stwo rozpocz\u0119\u0142o si\u0119 czytaniem z Ewangelii wed\u0142ug \u015bw. Marka, opisuj\u0105cej scen\u0119 z burzy na jeziorze (Mk…<\/p>\n
\nOto pe\u0142ny tekst niezwyk\u0142ego or\u0119dzia papie\u017ca Franciszka:<\/strong><\/span>
\n\u201eGdy zapad\u0142 wiecz\u00f3r\u201d<\/em> (Mk 4, 35). Tak zaczyna si\u0119 us\u0142yszana przez nas Ewangelia. Od tygodni wydaje si\u0119, i\u017c zapad\u0142 wiecz\u00f3r. Na naszych placach, ulicach i miastach zebra\u0142y si\u0119 g\u0119ste ciemno\u015bci; ogarn\u0119\u0142y nasze \u017cycie, wype\u0142niaj\u0105c wszystko og\u0142uszaj\u0105c\u0105 cisz\u0105 i pos\u0119pn\u0105 pustk\u0105, kt\u00f3ra parali\u017cuje wszystko na swej drodze. Czuje si\u0119 je w powietrzu, dostrzega w gestach, m\u00f3wi\u0105 o tym spojrzenia. Przestraszyli\u015bmy si\u0119 i zagubili\u015bmy. Podobnie jak uczni\u00f3w z Ewangelii ogarn\u0119\u0142a nas niespodziewana i gwa\u0142towna burza. U\u015bwiadomili\u015bmy sobie, \u017ce jeste\u015bmy w tej samej \u0142odzi, wszyscy s\u0142abi i zdezorientowani, ale jednocze\u015bnie wa\u017cni, wszyscy wezwani do wios\u0142owania razem, wszyscy potrzebuj\u0105cy, by pociesza\u0107 si\u0119 nawzajem. Na tej \u0142odzi\u2026 jeste\u015bmy wszyscy. Tak jak ci uczniowie, kt\u00f3rzy m\u00f3wi\u0105 jednym g\u0142osem i wo\u0142aj\u0105 w udr\u0119ce: \u201eginiemy\u201d<\/em> (w. 38), tak i my zdali\u015bmy sobie spraw\u0119, \u017ce nie mo\u017cemy i\u015b\u0107 naprz\u00f3d ka\u017cdy na w\u0142asn\u0105 r\u0119k\u0119, ale jedynie razem.
\n\u0141atwo odnale\u017a\u0107 si\u0119 w tym opowiadaniu. To, co trudno zrozumie\u0107, to postawa Jezusa. Podczas gdy uczniowie s\u0105 naturalnie zaniepokojeni i zrozpaczeni, On przebywa na rufie, w tej cz\u0119\u015bci \u0142odzi, kt\u00f3ra idzie na dno jako pierwsza. I co czyni? Mimo rozgardiaszu \u015bpi spokojnie, ufaj\u0105c Ojcu \u2013 to jedyny raz w Ewangelii, gdy widzimy Jezusa \u015bpi\u0105cego. Kiedy nast\u0119pnie zosta\u0142 zbudzony, uciszywszy wiatr i wody, zwraca si\u0119 do uczni\u00f3w z tonem wyrzutu: \u201eCzemu tak boja\u017aliwi jeste\u015bcie? Jak\u017ce wam brak wiary?\u201d<\/em> (w. 40).
\nTrzy najbardziej przejmuj\u0105ce kadry dzisiejszego niezwyk\u0142ego nabo\u017ce\u0144stwa. Franciszek id\u0105cy w strugach deszczu przez pusty pl. \u015bw. Piotra, potem adoruj\u0105cy krzy\u017c i na koniec b\u0142ogos\u0142awi\u0105cy \u015bwiat Naj\u015bwi\u0119tszym Sakramentem.<\/strong><\/p>\n
\nBurza ods\u0142ania nasz\u0105 bezradno\u015b\u0107 i odkrywa te fa\u0142szywe i niepotrzebne pewniki, z jakimi zbudowali\u015bmy nasze programy dzia\u0142ania, nasze plany, nasze nawyki i priorytety. Pokazuje nam, jak u\u015bpili\u015bmy i porzucili\u015bmy to, co karmi, podtrzymuje i daje si\u0142\u0119 naszemu \u017cyciu i naszej wsp\u00f3lnocie. Burza ods\u0142ania wszystkie postanowienia, by \u201ezapakowa\u0107<\/em>\u201d i zapomnie\u0107 o tym, co karmi\u0142o dusze naszych narod\u00f3w; wszystkie te pr\u00f3by znieczulenia pozornie \u201ezbawczymi\u201d<\/em> nawykami, niezdolnymi do odwo\u0142ywania si\u0119 do naszych korzeni i przywo\u0142ywania pami\u0119ci naszych starszych, pozbawiaj\u0105c nas tym samym odporno\u015bci niezb\u0119dnej do stawienia czo\u0142a przeciwno\u015bciom losu.
\nWraz z burz\u0105 opad\u0142a maska tych stereotyp\u00f3w, za pomoc\u0105 kt\u00f3rych ukrywali\u015bmy nasze \u201eego<\/em>\u201d, stale si\u0119 martwi\u0105c o w\u0142asny obraz. Po raz kolejny odkryto t\u0119 (b\u0142ogos\u0142awion\u0105) wsp\u00f3ln\u0105 przynale\u017cno\u015b\u0107, od kt\u00f3rej nie mo\u017cemy uciec: przynale\u017cno\u015b\u0107 jako braci.
\n\u201eCzemu tak boja\u017aliwi jeste\u015bcie? Jak\u017ce wam brak wiary?<\/em>\u201d.<\/strong> Panie, dzi\u015b wieczorem Twoje S\u0142owo uderza i dotyka nas wszystkich. W tym naszym \u015bwiecie, kt\u00f3ry kochasz bardziej ni\u017c my, ruszyli\u015bmy naprz\u00f3d na pe\u0142nych obrotach, czuj\u0105c si\u0119 silnymi i zdolnymi do wszystkiego. Chciwi zysku, dali\u015bmy si\u0119 poch\u0142on\u0105\u0107 rzeczom i oszo\u0142omi\u0107 po\u015bpiechem. Nie zatrzymali\u015bmy si\u0119 wobec Twoich wezwa\u0144, nie obudzili\u015bmy si\u0119 w obliczu wojen i planetarnych niesprawiedliwo\u015bci, nie s\u0142uchali\u015bmy wo\u0142ania ubogich i naszej powa\u017cnie chorej planety. Nadal byli\u015bmy niewzruszeni, my\u015bl\u0105c, \u017ce zawsze b\u0119dziemy zdrowi w chorym \u015bwiecie. Teraz, gdy jeste\u015bmy na wzburzonym morzu, b\u0142agamy ci\u0119: \u201eZbud\u017a si\u0119 Panie!\u201d<\/em>.
\n\u201eCzemu tak boja\u017aliwi jeste\u015bcie? Jak\u017ce wam brak wiary?<\/strong>\u201d<\/em> Panie, kierujesz do nas apel, apel o wiar\u0119. Nie polega ona na tym, \u017ceby by\u0107 przekonanym, \u017ce istniejesz, ale na tym, by przyj\u015b\u0107 do Ciebie i zaufa\u0107 Tobie. W tym Wielkim Po\u015bcie rozbrzmiewa Tw\u00f3j nagl\u0105cy apel: \u201eNawr\u00f3\u0107cie si\u0119 do Mnie ca\u0142ym swym sercem<\/em>\u201d (Jl 2, 12). Wzywasz nas, by\u015bmy wykorzystali ten czas pr\u00f3by jako czas wyboru. Nie jest to czas Twojego s\u0105du, ale naszego os\u0105dzenia: czas wyboru tego, co si\u0119 liczy, a co przemija, oddzielenia tego, co konieczne od tego, co nim nie jest. Jest to czas przestawienia kursu \u017cycia ku Tobie, Panie, i ku innym. I mo\u017cemy spojrze\u0107 na wielu przyk\u0142adnych towarzyszy drogi, kt\u00f3rzy w obliczu strachu zareagowali oddaj\u0105c swoje \u017cycie. To sprawcza moc Ducha wylana i ukszta\u0142towana w odwa\u017cnych i wielkodusznych aktach po\u015bwi\u0119cenia si\u0119. Jest to \u017cycie Ducha zdolne do wyzwolenia, docenienia i ukazania, \u017ce nasze \u017cycie jest utkane i podtrzymywane przez zwyk\u0142ych ludzi \u2013 zwykle zapomnianych \u2013 kt\u00f3rzy nie pojawiaj\u0105 si\u0119 w nag\u0142\u00f3wkach gazet i magazyn\u00f3w, ani na wielkich wybiegach ostatniego spektaklu, ale bez w\u0105tpienia zapisuj\u0105 dzi\u015b decyduj\u0105ce wydarzenia naszej historii: lekarze, piel\u0119gniarze i piel\u0119gniarki, pracownicy supermarket\u00f3w, sprz\u0105taczki, opiekunki, przewo\u017anicy, str\u00f3\u017cowie porz\u0105dku, wolontariusze, ksi\u0119\u017ca, zakonnice i bardzo wielu innych, kt\u00f3rzy zrozumieli, \u017ce nikt nie zbawia si\u0119 sam. W obliczu cierpienia, gdzie miar\u0105 jest prawdziwy rozw\u00f3j naszych narod\u00f3w, odkrywamy i do\u015bwiadczamy modlitwy arcykap\u0142a\u0144skiej Jezusa: \u201eaby wszyscy stanowili jedno\u201d<\/em> (J 17, 21). Ile\u017c os\u00f3b codziennie wykazuje si\u0119 cierpliwo\u015bci\u0105 i wlewa nadziej\u0119, staraj\u0105c si\u0119 nie sia\u0107 paniki, lecz wsp\u00f3\u0142odpowiedzialno\u015b\u0107. Ilu\u017c ojc\u00f3w, matek, dziadk\u00f3w i bab\u0107, nauczycieli ukazuje naszym dzieciom, za pomoc\u0105 ma\u0142ych, codziennych gest\u00f3w, jak stawi\u0107 czo\u0142o kryzysowi i przej\u015b\u0107 przez niego, dostosowuj\u0105c nawyki, wznosz\u0105c oczy i rozbudzaj\u0105c modlitw\u0119. Ile\u017c os\u00f3b si\u0119 modli, ofiarowuje i wstawia si\u0119 dla dobra wszystkich. Modlitwa i cicha pos\u0142uga: to nasza zwyci\u0119ska bro\u0144.
\n\u201eCzemu tak boja\u017aliwi jeste\u015bcie? Jak\u017ce wam brak wiary?\u201d<\/strong>.<\/em> Pocz\u0105tkiem wiary jest \u015bwiadomo\u015b\u0107, \u017ce potrzebujemy zbawienia. Nie jeste\u015bmy samowystarczalni, sami toniemy; potrzebujemy Pana jak staro\u017cytni \u017ceglarze gwiazd. Zapro\u015bmy Jezusa do \u0142odzi naszego \u017cycia. Przeka\u017cmy Mu nasze l\u0119ki, aby On je pokona\u0142. Podobnie jak uczniowie do\u015bwiadczymy, \u017ce z Nim na pok\u0142adzie nie dojdzie do katastrofy. Bo Bo\u017ca moc polega na skierowaniu ku dobru wszystkiego, co si\u0119 nam przytrafia, tak\u017ce rzeczy z\u0142ych. Wnosi On w nasze burze pok\u00f3j ducha, bo z Bogiem \u017cycie nigdy nie umiera.
\nPan rzuca nam wyzwanie i w czasie burzy zaprasza nas do rozbudzenia i uaktywnienia solidarno\u015bci i nadziei zdolnych nada\u0107 trwa\u0142o\u015b\u0107, wsparcie i znaczenie tym godzinom, w kt\u00f3rych wszystko wydaje si\u0119 ton\u0105\u0107. Pan budzi si\u0119, aby rozbudzi\u0107 i o\u017cywi\u0107 nasz\u0105 wiar\u0119 paschaln\u0105. Mamy kotwic\u0119: w Jego krzy\u017cu zostali\u015bmy zbawieni. Mamy ster: w Jego krzy\u017cu zostali\u015bmy odkupieni. Mamy nadziej\u0119: w Jego krzy\u017cu zostali\u015bmy uzdrowieni i ogarni\u0119ci, aby nic i nikt nas nie oddzieli\u0142 od Jego odkupie\u0144czej mi\u0142o\u015bci. Po\u015br\u00f3d izolacji, w kt\u00f3rej cierpimy z powodu braku uczu\u0107 i spotka\u0144, do\u015bwiadczaj\u0105c braku wielu rzeczy, po raz kolejny pos\u0142uchajmy wie\u015bci, kt\u00f3ra nas zbawia: On zmartwychwsta\u0142 i \u017cyje obok nas. Pan nas wzywa ze swego krzy\u017ca do odkrycia na nowo \u017cycia, kt\u00f3re nas czeka, do spojrzenia na tych, kt\u00f3rzy nas potrzebuj\u0105, aby umocni\u0107, rozpozna\u0107 i pobudzi\u0107 \u0142ask\u0119, kt\u00f3ra jest w nas. Nie ga\u015bmy knotka o nik\u0142ym p\u0142omieniu (por. Iz 42, 3), kt\u00f3ry nigdy nie s\u0142abnie, i pozw\u00f3lmy, aby na nowo rozpali\u0142 nadziej\u0119.
\nPrzyj\u0105\u0107 Jego krzy\u017c, znaczy odnale\u017a\u0107 odwag\u0119, by wzi\u0105\u0107 w ramiona wszystkie przeciwno\u015bci obecnego czasu, porzucaj\u0105c na chwil\u0119 nasz\u0105 t\u0119sknot\u0119 za wszechmoc\u0105 i posiadaniem, by uczyni\u0107 miejsce dla tw\u00f3rczo\u015bci, kt\u00f3r\u0105 mo\u017ce wzbudzi\u0107 jedynie Duch. Oznacza odnale\u017a\u0107 odwag\u0119 do otwarcia przestrzeni, gdzie wszyscy mog\u0105 si\u0119 poczu\u0107 powo\u0142ani i zezwoli\u0107 na nowe formy go\u015bcinno\u015bci, braterstwa i solidarno\u015bci. W Jego krzy\u017cu zostali\u015bmy zbawieni, aby przyj\u0105\u0107 nadziej\u0119 i pozwoli\u0107, aby to ona umocni\u0142a i wspiera\u0142a wszystkie \u015brodki i mo\u017cliwe drogi, kt\u00f3re mog\u0105 nam pom\u00f3c strzec siebie oraz strzec innych. Przyj\u0105\u0107 Pana, aby przyj\u0105\u0107 nadziej\u0119. Oto moc wiary, kt\u00f3ra wyzwala ze strachu i daje nadziej\u0119.
\n\u201eCzemu tak boja\u017aliwi jeste\u015bcie? Jak\u017ce wam brak wiary?\u201d<\/em><\/strong>. Drodzy bracia i siostry, z tego miejsca, kt\u00f3re opowiada o skalistej wierze Piotra, chcia\u0142bym dzi\u015b wieczorem powierzy\u0107 was wszystkich Panu, za wstawiennictwem Matki Bo\u017cej, Uzdrowienia Jego ludu, Gwiazdy wzburzonego morza. Z tej kolumnady, kt\u00f3ra obejmuje Rzym i \u015bwiat, niech zst\u0105pi na was, jak pocieszaj\u0105cy u\u015bcisk, b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo Bo\u017ce. Panie, pob\u0142ogos\u0142aw \u015bwiat, daj zdrowie cia\u0142om i pocieszenie sercom. Wzywasz nas, by\u015bmy si\u0119 nie l\u0119kali. Ale nasza wiara jest s\u0142aba i boimy si\u0119. Ale Ty, Panie, nie zostawiaj nas na \u0142asce burzy. Powt\u00f3rz raz jeszcze: \u201eWy si\u0119 nie b\u00f3jcie!\u201d (Mt 28, 5). A my, razem z Piotrem, \u201ewszystkie troski przerzucamy na Ciebie, gdy\u017c Tobie zale\u017cy na nas\u201d<\/em> (por. 1 P 5, 7).<\/p>\n