Archiwa tagu: Misje Święte

OCHRZCZENI I POSŁANI. KOŚCIÓŁ CHRYSTUSA Z MISJĄ W ŚWIECIE – List pasterski Episkopatu Polski z okazji Nadzwyczajnego Miesiąca Misyjnego

Umiłowani Siostry i Bracia!
W odczytanym przed chwilą fragmencie pierwszego Listu do Tymoteusza, św. Paweł Apostoł przypomina: Bóg, który kocha każdego człowieka bez wyjątku, „pragnie, by wszyscy ludzie zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy” (1 Tm 2,4). Ta właśnie świadomość towarzyszyła wspólnocie Kościoła, który począwszy od dnia Pięćdziesiątnicy, prowadzony przez Ducha Świętego rozpoczął działalność misyjną. To zbawcze zadanie realizowane jest obecnie przede wszystkim przez misjonarzy, którzy w codziennej posłudze realizują misyjny nakaz „idźcie i czyńcie uczniami”. I chociaż ta misyjna posługa przynosiła i wciąż przynosi wspaniałe owoce, to jednak w tylu zakątkach globu wciąż są ludzie, którzy nie doświadczyli jeszcze radości ze spotkania z Jezusem. Według szacunków jest ich ponad pięć miliardów. Tym samym nadal pozostają aktualne słowa św. Jana Pawła II, który wołał: „Nie możemy być spokojni, gdy pomyślimy o milionach naszych braci i sióstr, tak jak my odkupionych krwią Chrystusa, którzy żyją nieświadomi Bożej miłości” (RMis 86). Te słowa brzmią szczególnie wymownie teraz, kiedy uczestniczymy w ofierze, przez którą Jezus Chrystus nas odkupił, a także w kontekście dzisiejszej Ewangelii zobowiązującej nas do wierności misyjnemu posłannictwu.

Siostry i Bracia!
Przez sakrament chrztu św. zostaliśmy włączeni do Kościoła, który z natury jest misyjny i staliśmy się uczniami-misjonarzami. Tym samym przez samego Chrystusa zostaliśmy zaproszeni, aby Go naśladować i zanieść Dobrą Nowinę o Nim do każdego człowieka. Papież Benedykt XVI pisał, że nie ma nic piękniejszego, niż zostać dosięgniętym, zaskoczonym przez Chrystusa. Nie ma nic piękniejszego, niż poznać Go i dzielić się z innymi przyjaźnią z Nim (por. SC 83). Dlatego dzisiaj chcemy z głębi serca podziękować tym, którzy z wielkim zaangażowaniem i ofiarnością włączają się w działalność misyjną.
Dziękujemy najpierw misjonarkom i misjonarzom, których misyjne powołania kształtowały wspaniałe polskie rodziny. Byli oni i są – dzisiaj ponad 2 tys. osób – autentycznymi świadkami Kościoła w Polsce i jego misyjnego zapału. Przykład tak wielu z nich wciąż nas inspiruje – wystarczy wspomnieć św. Maksymiliana Kolbe, bł. Męczenników franciszkańskich z Pariacoto, kard. Adama Kozłowieckiego, o. Mariana Żelazka, werbistę czy panią dr Wandę Błeńską.
Jesteśmy wdzięczni kapłanom diecezjalnym i zakonnym, za misyjną kreatywność, która czyni z naszych parafii „Kościół wyruszający w drogę i misyjną wspólnotę uczniów” (EG 28).
Wyrażamy wdzięczność chorym i cierpiącym, którzy anonimowo, ale i z wielkim osobistym poświęceniem oddają dziełu misyjnemu najcenniejsze dary: swój krzyż i zawierzenie Bogu. Dziękujemy wszystkim wspierającym misyjne posłannictwo modlitwą, pokutą i umartwieniem. Szczególnie myślimy tutaj o różach Żywego Różańca, które służebnica Boża Paulina Jaricot (czyt. Żariko) powołała, aby stanowiły modlitewne i materialne zaplecze misji. Z wdzięcznością dostrzegamy również pełne zapału zaangażowanie misyjne dzieci i młodzieży, zwłaszcza ze szkolnych i parafialnych ognisk misyjnych, Papieskiego Dzieła Misyjnego Dzieci i kolędników misyjnych, które modlitwą i darami serca wspierają swoich rówieśników i misjonarzy w krajach misyjnych.
Pragniemy także podziękować i podkreślić doniosłą rolę środków społecznego przekazu w procesie budzenia misyjnej świadomości, formacji i przekazu misyjnych informacji. Dziękujemy również instytucjom bezpośrednio wspierającym dzieło misyjne, a przez nie tym osobom, które współpracują z nimi, podejmują liczne misyjne inicjatywy i hojnie wspierają je materialnie.

Drodzy Siostry i Bracia!
Ponad sześć lat temu Boża Opatrzność podarowała Kościołowi papieża Franciszka. Ojciec Święty od pierwszych dni swojego pontyfikatu dał się poznać jako Pasterz, którego pasją jest ewangelizacja i działalność misyjna. Dał temu wyraz, kiedy w Evangelii gaudium pisał: „Bądźmy we wszystkich regionach ziemi w «permanentnym stanie misji». Nie bójmy się podejmować, z ufnością w Bogu i wielką odwagą «opcji misyjnej», zdolnej przemienić wszystko, aby zwyczaje, style, rozkład zajęć, język i wszystkie struktury kościelne stały się odpowiednią drogą bardziej dla ewangelizowania współczesnego świata, niż do zachowania stanu rzeczy” (EG 27).
To misyjne zaproszenie papież Franciszek powtórzył ogłaszając październik bieżącego roku Nadzwyczajnym Miesiącem Misyjnym. Nawiązał tym samym do papieża Benedykta XV, który sto lat temu w liście apostolskim Maximum illud nawoływał do podjęcia działalności misyjnej, gdyż – jak pisał – „Kościół Boży jest powszechny i nie jest obcy żadnemu ludowi ani narodowi”.
Pragnieniem Ojca Świętego jest, aby Nadzwyczajny Miesiąc Misyjny odnowił misyjną żarliwość wszystkich wiernych. Mają temu służyć refleksja nad kluczowym miejscem misji ad gentes w życiu Kościoła, modlitwa za misje oraz umiejscowienie misji w sercu wszystkich inicjatyw diecezjalnych, zakonnych i podejmowanych w ruchach i stowarzyszeniach katolickich.
Wyrażając swoje „misyjne pragnienie” papież Franciszek wskazał zarazem płaszczyzny na których możemy je zrealizować. Są nimi: odnowienie osobistej więzi z Chrystusem żyjącym w Kościele oraz inspirowanie się świadectwem świętych misjonarzy, męczenników i świadków wiary. To również okazywanie miłosierdzia dla misji przez finansowe wspieranie młodych Kościołów na terytoriach misyjnych.
Stajemy zatem przed wielkim wydarzeniem, ale i szansą. Szansą, aby pełniej włączyć się w dzieło misyjne, a tym samym pogłębić naszą wiarę, „misje bowiem odnawiają Kościół, wzmacniają wiarę i tożsamość chrześcijańską, dają życiu chrześcijańskiemu nowy entuzjazm i nowe uzasadnienie” (RMis 2). To zadanie papież Franciszek kieruje z miłością do każdego i każdej z nas, aby leżało nam naprawdę na sercu głoszenie Ewangelii i przekształcenie naszych wspólnot w rzeczywistości misyjne i ewangelizacyjne.

Siostry i Bracia!
Przed nami Nadzwyczajny Miesiąc Misyjny. Miesiąc, który zgodnie z pragnieniem Ojca Świętego powinien stać się dla każdej parafii, wspólnoty i dla każdego ochrzczonego czasem odkrywania i odnawiania misyjnego powołania, czasem intensywniejszej troski o zbawienie każdego człowieka. Jak tego dokonać? Pewnym drogowskazem staje się dla nas ludzkie ciało, do którego często porównywane jest dzieło misyjne Kościoła. Jego głową, a zwłaszcza ustami są pasterze, którzy nauczają, iż Kościół jest autentyczny wówczas, kiedy idzie i głosi zbawienie w Chrystusie. Nogami są misjonarze, którzy wyruszyli tam, gdzie Ewangelia nie jest jeszcze znana. Z kolei sercem i krwiobiegiem są ci, którzy wspierają misyjne wysiłki swoją modlitwą, cierpieniem i wyrzeczeniem. Rękami wreszcie są dobroczyńcy misji, ci, którzy pomagają misjom materialnie.
W tej perspektywie, w działalności misyjnej jest miejsce dla nas wszystkich, dla Ciebie i dla mnie. Pomyślmy o tym już dzisiaj, bo misje to pasja – miłość, którą czujemy do Chrystusa i wynikające z niej działania na rzecz dobra innych. Włączmy się zatem we wszelkie misyjne inicjatywy diecezjalne, zakonne i parafialne podejmowane w październiku b.r. Wspierajmy dzieło misyjne codzienną modlitwą różańcową i Komunią św. Weźmy udział w trosce Ojca Świętego przez hojne wsparcie finansowe jego misyjnych planów. Organizujmy spotkania z misjonarzami, wystawy, misyjne konferencje i katechezy. Niech nasze rodziny, a przez nie cały Kościół w Polsce radośnie i owocnie przeżyje Nadzwyczajny Miesiąc Misyjny!
Dziękując Wam wszystkim za troskę o misyjne dzieło Kościoła, przypominamy zobowiązujące słowa papieża Franciszka: „Każdy chrześcijanin i każda wspólnota winni rozeznać, jaką drogą powinni kroczyć zgodnie z wezwaniem Pana, jednak wszyscy jesteśmy zaproszeni do przyjęcia tego wezwania: wyjścia z własnej wygody i zdobycia się na odwagę, by dotrzeć na wszystkie peryferia świata potrzebujące światła Ewangelii” (EG 20).

Kochani siostry i bracia!
Za kilka dni, w duchowej łączności z papieżem Franciszkiem, pod hasłem: „Ochrzczeni i posłani. Kościół Chrystusa z misją w świecie”, rozpoczniemy to wyjątkowe misyjne wydarzenie. Chciejmy wykorzystać w pełni ten czas i tę łaskę, pamiętając o słowach z dzisiejszej Ewangelii: „zdaj sprawę z twego zarządu” (Łk 16,2). Prośmy przy tym Maryję, która w dniu Pięćdziesiątnicy była świadkiem wyjścia Kościoła do jego misji ewangelizacyjnej, aby wypraszała nam moc Ducha Świętego. Niech Duch Święty, który jest „głównym sprawcą misji”, działa w nas i przez nas, aby „wszyscy ludzie zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy” (1 Tm 2,4).
Na czas przeżywania Nadzwyczajnego Miesiąca Misyjnego udzielamy wszystkim pasterskiego błogosławieństwa.

Kardynałowie, Arcybiskupi i Biskupi
obecni na 383 Zebraniu Plenarnym Konferencji Episkopatu Polski,
Świdnica, 13-14 czerwca 2019 r.

Misje Święte – przygotowanie do rekoronacji figury Matki Bożej

Przed wyjątkowym wydarzeniem w naszej parafii, jakim będzie rekoronacja figury Matki Bożej z Dzieciątkiem, nasza nowenna to jednocześnie parafialne Misje Święte, które poprowadził o. Stanisław Jarosz – paulin, kustosz obrazu Nawiedzenia, kaznodzieja i duszpasterz. Już pierwszego dnia wprowadził nas w istotę i potrzebę umocnienia naszej wiary. Uzmysłowił nam, że chrześcijaństwo jest jedyną religią, która może nas zaprowadzić do szczęśliwości wiecznej, a także przestrzegał nas, byśmy nie dali się zwieść próbom zmiany Boskich praw, co możemy dzisiaj obserwować w nieuprawnionych poczynaniach niektórych środowisk, wrogo nastawionych do jedności Kościoła Katolickiego. Prawa Boskie są niezmienne i nie podlegają żadnym zabiegom modernizacyjnym. Kiedy wprowadził nas w siłę i rangę sakramentu Chrztu Świętego, mieliśmy okazję, by wspominając swój własny chrzest, uzmysłowić sobie dzisiaj, w dorosłym życiu, jakim wielkim darem jest ten sakrament. Z grzesznej istoty staliśmy się dzieckiem Bożym; otworzyła się dla nas droga do życia wiecznego, a wchodząc na nią, tylko od nas, od naszego postępowania zależy, by nie zatracić tej szansy pójścia drogą, którą Chrystus nam wyznaczył, drogą wiary, nadziei i miłości. Innej drogi nie ma. Obyśmy tylko o tym nie zapominali. Odnowiliśmy przyrzeczenia chrzcielne, co jest zapewne dla nas wszystkich dużym przeżyciem, bo to już nie rodzice chrzestni za nas, ale my sami potwierdzamy swoją przynależność do Kościoła, swoją wiarę, swe wyrzeczenie się szatana. W uroczystości osobistego wyboru Jezusa jako Pana naszego życia, tłumnie stanęliśmy pod Jego krzyżem, by poprzez połączenie się z Jego wizerunkiem, powierzyć Mu swoje problemy i oczekiwania, prosząc o wsparcie i siły do pokonywania naszych słabości, będących źródłem grzechu, który oddala nas od Boga. A oddalając się od Boga, tracimy wszystko, tracimy miłość, tracimy wolność, tracimy spokój i równowagę ducha, a wówczas pozostaje nam tylko śmierć. Czyńmy zatem wszystko, by całym swoim życiem nie dopuścić do utraty tych wartości, które składają się na naszą jedność z Tym, który nas obdarzył darem życia. Korzystajmy zatem z tego daru, ale na Boskich warunkach, a to na pewno doprowadzi nas do życia wiecznego, życia bez ułomności, które niesie życie doczesne. Taka życiowa postawa jest również nieodzowna w życiu małżeńskim. Siłą tego sakramentu jest miłość mężczyzny i kobiety, połączonych węzłem małżeńskim w obliczu Boga, a jego miarą jest ślub kościelny, który w swej istocie uprawnia małżonków do życia w jedności duchowej i cielesnej, do realizacji swych celów budowania rodziny. Życie w zgodzie, która stanowi fundament miłości, buduje szczęście rodzinne, właściwe kochające się potomstwo, które wzrastając w takich rodzinach, znajduje własne szczęście i nieodzowny wzorzec dla kształtowania własnych postaw. W trakcie uroczystości małżeństw, która była jednym z elementów tegorocznych Misji Świętych, było odnowienie przysięgi małżeńskiej, co skrzętnie wykorzystali uczestniczący we Mszy św. małżonkowie. Kiedy relacjonuję dotychczasowy przebieg naszych parafialnych Misji Świętych, one właściwie są na półmetku. Przed nami jeszcze ważne ich fragmenty, jak intronizacje Krzyży Misyjnych, przysięga wierności Krzyżowi, Błogosławieństwo rodzin Najświętszym Sakramentem, procesja Maryjna z kościoła Św. Ap. Piotra i Pawła do klasztoru, specjalne Błogosławieństwo Misyjne. Ubogaceni właściwym przeżyciem parafialnych Misji Świętych A.D. 2016, pójdźmy wszyscy do naszej Matki Matek, do naszej Wągrowieckiej Madonny, by wraz z Nią i Jej Dzieciątkiem uczestniczyć w Ich Królewskiej Rekoronacji. Ojcu Stanisławowi już dzisiaj dziękujemy za te wszystkie dni razem spędzone, za Jego nauki i wskazówki, które uwrażliwiły nas do właściwego przeżywania naszej wiary, przynależności do Kościoła Katolickiego, za przygotowanie nas do godnego przeżycia uroczystości rekoronacji naszej Wągrowieckiej Madonny.
Janusz Marczewski