PIELGRZYMKA DO TRONU JASNOGÓRSKIEJ PANI

dsc_0724

Jesteśmy po pielgrzymce na Jasną Górę. Z 26 na 27 listopada czuwaliśmy przy obrazie Matki Boskiej Częstochowskiej. Kolejny raz, kolejne przeżycia. Tym razem pojechała liczniejsza grupa, bo liczyła 60 osób z o. Piotrem Urbankiem na czele. Wyjechaliśmy z Wągrowca wcześniej niż zwykle tylko dlatego, aby w drodze na Jasną Górę zatrzymać się w Sanktuarium Pana Jezusa Pięciorańskiego w Wieruszowie. W celebrze o. Piotra uczestniczyliśmy w ostatniej Mszy Świętej roku liturgicznego, po czym wyruszyliśmy w kierunku Częstochowy. Godzina 21:00 Apel Jasnogórski pod przewodnictwem o. Piotra – po zakończeniu pozostajemy w Kaplicy rozpoczynając czuwanie. Nie obyło się bez niespodzianek. O. Piotr posługujący na Jasnej Górze opowiedział nam o przygotowaniach do obchodów 300-lecia koronacji Czarnej Madonny, następnie o. Melchior przepięknie o Cudach, jakie Nasza Matka Boża uczyniła. Były śpiewy, różaniec, Msza Święta już adwentowa, a na zakończenie odśpiewaliśmy Godzinki do NMP. Krótki odpoczynek i o godz. 9:00 na wałach Jasnogórskich uczestniczyliśmy w Drodze Krzyżowej. Pielgrzymując do Tronu Matki Bożej ze swymi prośbami i podziękowaniami wierzyliśmy, że Ona nas wysłucha. Wróciliśmy do domów z pozytywnym i pobożnym nastawieniem na dalsze dni. Dziękujemy o. Piotrowi za organizację pielgrzymki i wspólną modlitwę. Dziękujemy także wszystkim osobom, które w jakikolwiek sposób przyczyniły się do pobożnego przeżycia tego wyjazdu. Bóg zapłać!

MK

ADWENTOWE OCZEKIWANIE I PRZYGOTOWANIE

List pasterski Prymasa Polski na I niedzielę Adwentu Roku Pańskiego 2016

Umiłowani Siostry i Bracia!

1. OCZEKUJEMY TWEGO PRZYJŚCIA, PANIE

Niedziela, którą przeżywamy, rozpoczyna Adwent. Powszechnie przyjmujemy, że jest to czas bezpośredniego przygotowania do Świąt Bożego Narodzenia. Takie rozumienie Adwentu podpowiadają nam dekoracje w witrynach sklepowych i płynące coraz częściej z głośników świąteczne piosenki. I choć rzeczywiście czekamy już na Boże Narodzenia, to jednak także dociera do nas wezwanie, aby przygotować się na ostateczne przyjście Pana. On bowiem ponownie przyjdzie w blasku swej chwały, aby nam udzielić obiecanych darów, których, czuwając, z ufnością oczekujemy.

Odkrywamy, że całe nasze życie jest oczekiwaniem na spotkanie z Panem. Stąd adwentowe wezwanie: Czuwajcie! Św. Paweł wyjaśnia, że motywem tej postawy jest świadomość, że teraz zbawienie jest bliżej nas niż wtedy, gdy uwierzyliśmy. Noc się posunęła, a przybliżył się dzień. Odrzućmy więc uczynki ciemności, a przyobleczmy się w zbroję światła!

Adwent nie jest więc tylko czasem krzątaniny – choć koniecznej – związanej z przygotowaniem wigilijnego stołu i prezentów dla najbliższych. Jest on przede wszystkim darem, łaską nam daną, abyśmy na nowo sobie uświadomili i z wiarą przyjęli tą prawdę, że tak jak Jezus Chrystus wszedł w historię ludzkości przez fakt swych narodzin, tak również przyjdzie na końcu czasów. Końcem czasów dla każdej i każdego z nas będzie przejście przez bramę śmierci. Adwentowy czas przypomina nam, abyśmy jak najlepiej przygotowali się na to spotkanie, niosąc pełne naręcza dobrych uczynków.

2. IDZIEMY, BY GŁOSIĆ CHRYSTUSA I JEGO EWANGELIĘ

Odpowiedź na wezwanie do czuwania przeżywać będziemy w ciągu całego nowego roku liturgicznego. Obchodzimy w nim dobrze znane nam uroczystości i święta. Mogą one stać się jednak dla nas rzeczywiście czymś nowym, kiedy czujni i otwarci na działanie Ducha Świętego odkryjemy, że prawdziwie uczestniczymy w zbawczym dziele Pana Jezusa. Tak żyjąc, dajemy świadectwo radości i adwentowej nadziei, które pozwalają ciągle na nowo przyjmować przychodzącego w naszej codzienności Chrystusa.

Pomocą w dobrym przeżywaniu roku liturgicznego są działania i inicjatywy podejmowane w ramach roku duszpasterskiego. Tym razem przeżywać go będziemy pod hasłem „Idźcie i głoście”. Słyszymy zaproszenie, by nieść światu Ewangelię i w ten sposób nasze oczekiwanie przekształcać w wychodzenie, w poszukiwanie, w towarzyszenie innym. By nasze ręce czynić gotowymi do działania, a serce zdolnym do przebaczenia i miłości. W ciągu tego roku pragniemy odkrywać, że będąc uczniami Pana Jezusa, jesteśmy jednocześnie misjonarzami wszędzie tam, gdzie żyjemy i pracujemy, gdzie radujemy się i cierpimy, gdzie Bóg nas stawia.

Pragniemy więc obudzić w sobie świadomość misyjnego posłania. Mamy bowiem stawać się świadkami Jezusa nie tylko dla siebie nawzajem, lecz także wobec tych, którzy Chrystusa jeszcze nie znają lub Go porzucili. Pomocą na tej drodze będą dwa wydarzenia. Pierwszym jest 100. rocznica objawień fatimskich, podczas których Matka Boża wzywała do nawrócenia, pokuty i modlitwy różańcowej oraz wprowadzenia nabożeństw pierwszosobotnich wynagradzających Jej Niepokalanemu Sercu. Drugim jest Rok Świętego Brata Alberta ustanowiony z okazji 100. rocznicy jego śmierci. Te rocznice uzmysławiają nam, że głoszenie Dobrej Nowiny, w której zawarte jest wezwanie do nawrócenia i pokuty, powinno być zawsze potwierdzone czynami miłosierdzia. Świat bowiem słucha świadków a nie nauczycieli, a nauczycieli o tyle tylko, o ile sami są świadkami.

3. PRZYGOTUJCIE SIĘ DO ŻYCIA W MAŁŻEŃSTWIE I W RODZINIE

Do takiego świadectwa wezwani są również młodzi ludzie, którzy odkrywają swoje powołanie do życia w małżeństwie i rodzinie. Ich adwentem, który ma być przygotowaniem do bycia żoną i matką, mężem i ojcem oraz do czytelnego świadczenia o pięknie małżeńskiego i rodzinnego powołania, jest czas narzeczeństwa. Dzisiaj jest to czas dużo trudniejszy i bardziej wymagający. W gąszczu tak różnych propozycji trzeba odnaleźć właściwą drogę prowadzącą do sakramentalnego małżeństwa. Na niej młodzi spotykają rodziców, przyjaciół, wychowawców, różnych doradców, ale także katechetów i duszpasterzy. Ich zadaniem jest towarzyszyć młodym w odkrywaniu piękna rodzinnego życia i sakramentalnego małżeństwa. Wierzę, że naszą odpowiedzią na te oczekiwania mogą być nowe zasady przygotowania do zawarcia sakramentu małżeństwa. Wprowadzamy je w naszej archidiecezji właśnie dziś, z I Niedzielą Adwentu. Dotyczą one przede wszystkim parafialnej katechezy ponadgimnazjalnej i tzw. kursu przedmałżeńskiego.

Zgodnie z nimi zachęcam i proszę rodziców, duszpasterzy, katechetów i wychowawców o towarzyszenie młodym ludziom w odkrywaniu ich powołania do życia miłością. Niech na katechezie w szkole, w gronie najbliższych w domu i wśród rówieśników w parafii mają szansę znaleźć odpowiedzi na nurtujące ich pytania i wątpliwości. Chociaż parafialna katecheza ponadgimnazjalna rozumiana jako obowiązkowe przygotowanie do życia małżeńskiego nie będzie dalej kontynuowana, nie oznacza to zaniechania spotkań z młodymi i dla młodych. Niech w miarę możliwości, w każdej parafii, działa duszpasterstwo młodzieży. Niech dopomaga młodym w poznaniu Jezusa i Dobrej Nowiny, wspólnym przeżywaniu radości i smutków oraz w podejmowaniu inicjatyw w służbie innym, zwłaszcza cierpiącym i potrzebującym pomocy.

Tych zaś, którzy odkryją powołanie do małżeństwa i zdecydują się na zawarcie sakramentalnego związku małżeńskiego proszę, aby uczestniczyli w katechezie dla narzeczonych. Powinni rozpocząć ją najpóźniej pół roku przed planowaną datą ślubu. Katecheza ta jest podstawową i obowiązkową formą przygotowania do zawarcia sakramentalnego małżeństwa. Narzeczeni będą mogli wybrać miejsce i czas katechezy spośród propozycji wcześniej przedstawionych i opublikowanych. Jednocześnie pragnę przypomnieć, że nie czynią zadość obowiązkowi uczestniczenia w tej katechezie różnego rodzaju kursy internetowe organizowane przez osoby lub wspólnoty, które nie posiadają na to zgody Kurii Metropolitalnej w Gnieźnie.

Wydane wcześniej zaświadczenia o ukończeniu katechizacji przedmałżeńskiej są nadal ważne, a osoby, które je posiadają, nie mają obowiązku uczestniczenia w nowej formie katechezy przedmałżeńskiej. Gorąco zachęcam jednak te osoby do uczestnictwa w dodatkowych formach przygotowania do małżeństwa, którymi są np. dni skupienia. Wszelkie potrzebne informacje narzeczeni otrzymają od księdza proboszcza, gdy zgłoszą się do niego rezerwując datę ślubu. Informacje będą również dostępne na stronie internetowej naszej archidiecezji.

Ufam, że nowa w swej formie katecheza dla narzeczonych będzie – jak przypomina papież Franciszek – swoistym rodzajem „inicjacji” do sakramentu małżeństwa, który zapewni [narzeczonym] niezbędne elementy, aby mogli go przyjąć z najlepszą dyspozycją i rozpocząć życie rodzinne z pewną solidnością (AL 207).

Rozpoczynając nowy rok liturgiczny i duszpasterski, świadomi wyzwań i zadań, które nas czekają, kierujmy do Pana Boga nieustanną prośbę, aby każde nasze działanie od Niego brało początek i w Nim znajdowało swe dopełnienie. Proszę, pamiętajmy o sobie nawzajem, miejmy czujne oczy, zdolne dostrzec tych najbardziej potrzebujących i zepchniętych na margines. Chciejmy podążać śladami Boga, uczyć się od św. Józefa, Maryi i Jana Chrzciciela, którzy w Jezusie umieli dostrzec przychodzącego Zbawiciela. Zapewniam Was wszystkich o mojej modlitwie, i o modlitwę proszę. Z serca wszystkim błogosławię.

† Wojciech Polak
Arcybiskup Metropolita Gnieźnieński
Prymas Polski

Czekajmy na Niego z nadzieją

Spojrzałem na kalendarz – za kilkadziesiąt godzin to już grudzień. Kiedy on nadchodzi, otwiera się księga oczekiwań. Na Roraty – boć to przecież Adwent, na Mikołaja, na pierwszy śnieg, na Sylwestra. Ale przede wszystkim na Niego . Kiedy myślimy o oczekiwaniu, uzmysławiamy sobie, jakie ono może być różne. Oczekujemy na radosne wydarzenie, jakim jest Boże Narodzenie. Adwent naszych praojców trwał tysiąclecia, czekali z wiarą na Jego przyjście, a gdy przyszedł, nie rozpoznali Go. Upokorzyli, znieważyli, ukrzyżowali. A gdy zmartwychwstał, jeszcze wątpili. Dzisiaj też niektórzy nie mogą odnaleźć do Niego drogi. Myśmy uwierzyli. Czekamy na Jego powtórne przyjście. Co roku obchodzimy Jego narodziny i to już dwa tysiące lat. W grudniową noc, rękoma kapłana złożymy Go w żłóbku. Jest tam dla Niego przygotowane miejsce. Jest tam ciepło, przytulnie, radośnie i bezpiecznie – nie tak, jak w Betlejem. Ta cicha i święta noc, niesie radość wielką. Przychodzi do nas, niosąc nadzieję i miłość . Nie lękajcie się, otwórzcie drzwi Chrystusowi. To On puka do waszych drzwi. Jesteście zażenowani, że On zniżył się z wysokości, by was odwiedzić. Pytasz się, czy jesteś godzien, aby On wszedł do twego domu. Ale przecież wierzysz, że każde Jego słowo niesie tobie zbawienie. Nie strać tej wiary. A gdy weźmiesz do ręki opłatek, gdy będziesz przekazywał życzenia, nie zapomnij, że wypowiadane słowa niosą nadzieję. Niech twój bliski nie ma wątpliwości, że są to życzenia szczere. W trudnych czasach polskiej rzeczywistości politycznej, gdy tak mało szczerości, a tak wiele zacietrzewienia, pomówień, rozgrzebywania przeszłości, jątrzenia – ufajmy, że Ten, który wkrótce ma do nas przyjść, przyniesie radość i spokój, wiarę i nadzieję oraz miłość . Niech Jego przyjście wyzwoli nas z wzajemnych uprzedzeń, umocni zgodę, byśmy z otwartym sercem mogli zaśpiewać „chwała na wysokości Bogu, a na ziemi pokój ludziom dobrej woli”. „Podnieś rękę, Boże Dziecię – Błogosław Ojczyznę miłą….dom nasz i majętność całą i wszystkie wioski z miastami”. Na nadchodzące dni, kiedy przyjdzie do nas „dzieciątko małe z rajskich wzgórz – piękniejsze nad promienie zórz, niech przyniesie nam do niebios i swych skarbów klucz”.

Program wyjazdu na Jasną Górę 26/27 listopada 2016 r.

Odpowiedzialny: o. Piotr Urbanek, tel.: 605 385 163

Sobota – 26 listopada
7.00 wyjazd – klasztor w Wągrowcu
Śpiewy, Różaniec, pobożne pielgrzymowanie

ok. 12.00 Msza Św. w Wieruszowie w Sanktuarium Miłosiernego
Jezusa Pięciorańskiego

ok. 16.00 zakwaterowanie w Domu Pielgrzyma

21.00 Apel Jasnogórski

Po Apelu – „Nasz czas” przed Obrazem Matki Bożej
Czuwanie modlitewne
24.00 Eucharystia
3.00 zakończenie czuwania

Niedziela – 27 listopada
8.30 opuszczenie pokoi i zdanie bagaży

9.00 Droga Krzyżowa

12.30 wyjazd
Pobożny powrót

Pomoc Kościołowi w Potrzebie

VIII DZIEŃ SOLIDARNOŚCI
Z KOŚCIOŁEM PRZEŚLADOWANYM
13 listopada 2016 – IRAK

Ze względu na dramatyczną sytuację podobnie jak miało to miejsce w 2010 dzień ten ponownie będzie poświęcony sytuacji chrześcijan w Iraku. Irak stał się symbolem wojny z chrześcijanami. Ich liczba w ciągu ostatnich dziesięciu lat zmniejszyła się z 1,4 mln do mniej niż 275 tys. Chrześcijanie doświadczają ciągłych prób islamizacji. 80% młodych ludzi zamierza opuścić kraj lub o tym marzy.

POMOC KOŚCIOŁOWI W POTRZEBIE PRZEKAZAŁO NA WSPARCIE DLA IRAKU PONAD 15 MLN USD W OKRESIE OD 13.08.2014 R. DO 1.11.2016 R.

Pieniądze zostały przeznaczone na: opłaty za wynajem mieszkań, paczki żywnościowe, zakup leków dla kliniki w Erbilu, stypendia dla Katolickiego Uniwersytetu w Erbilu.

CHCĘ POMÓC

Naszą modlitwą i wsparciem materialnym możemy im pomóc przetrwać i zachować nadzieję na lepsze jutro.

WYŚLIJ SMS
O TREŚCI RATUJE
POD NR 72405

Koszt SMS’a 2,00 zł + VAT (2,46 zł brutto)

Zebrane pieniądze zostaną przekazane na zakup plecaków szkolnych dla dzieci w Erbilu.

DOŁĄCZ DO NAS

KONTAKT

Pomoc Kościołowi w Potrzebie +48 22 845 17 09
info@pkwp.org

Zrezygnuj z otrzymywania wiadomości.

Kto chce żyć wiecznie…

Augustyn Pelanowski OSPPE
Gmach świątyni zdawał się nie do zburzenia. Dla większości ludzi nie do zburzenia wydaje się Nowy Jork albo Moskwa. Ale gmachy tych miast otrzymały swoje ostrzeżenia: dni jak piec, dni pełne dymu. Jezus podaje kilka charakterystycznych cech znamionujących zmierzch kolejnych epok. Fałszywi mesjasze, wojny, tragiczne zjawiska w przyrodzie, głód, pandemie, nienormalne zjawiska atmosferyczne, wreszcie prześladowania, zdrady najbliższych. Chyba nikt nie chciałby dożyć takich okoliczności, ale być może właśnie dożywamy kolejnej mety historii?

Uratuje nas wytrwałość w wierze. W naszej pamięci powinny pozostać przede wszystkim te słowa nadziei: „włos z głowy wam nie spadnie!”. Życie moje i twoje tak napiętnowane cierpieniem i lękiem ma sens dzięki obietnicy Chrystusa. To, co najistotniejsze, być może w nas już się wydarzyło i jesteśmy
już bardziej uczestnikami tamtego świata, a nie tego. Jezus mówił: „Kto słucha mego słowa i wierzy w Tego, który mnie posłał, ma życie wieczne i nie idzie na sąd, lecz ze śmierci przeszedł do życia”. Nie napisano w Biblii, że kiedyś będę miał życie wieczne, ale że już je mam i że sąd mnie nie dotyka. Jeśli tylko wierzę dzięki słowom Jezusa. A wierzę Mu całym sercem! Żyć w Chrystusie to już żyć w wieczności. Świątynia Heroda została zrujnowana i nigdy już jej nie odbudowano. Świątynia ciała Chrystusa została ugodzona w Wielki Piątek po południu, zaś w szabat nad ranem, gdy jeszcze było ciemno, Maria Magdalena znowu ją zobaczyła.

Fakt objawienia się Marii Magdalenie nie wskazuje jednak, że przed tym zdarzeniem ciało Chrystusa było trupem. Ile czasu więc był umarły? Tyle, ile potrzeba było, by śmierć w Nim była prawdziwa i umożliwiła Mu konfrontację z pokoleniem zmarłych ludzi, którzy oczekiwali zbawienia w Nim, ale się nie doczekali Jego objawienia w życiu doczesnym. Katechizm mówi o Jego śmierci w taki sposób: „Śmierć Chrystusa była prawdziwą śmiercią o tyle, o ile położyła kres Jego ludzkiemu, ziemskiemu życiu. Ze względu jednak na jedność, jaką Jego ciało zachowało z Osobą Syna, nie stało się ono martwymi zwłokami, jak inne ciała ludzkie, ponieważ »moc Boża zachowała ciało Chrystusa przed zniszczeniem«. O Chrystusie można powiedzieć równocześnie: »Zgładzono Go z krainy żyjących« (Iz 53, 8) i »moje ciało spoczywać będzie w nadziei, że nie zostawisz duszy mojej w Otchłani ani nie dasz Świętemu Twemu ulec skażeniu« (Dz 2, 26-27)” (627).

Nie są najistotniejsze katastrofy czy prześladowania, bo co jakiś czas one powracają, najważniejsza jest nadzieja. Trawestując wypowiedź Feuerbacha, powiem: wiara w tamten świat nie jest rezygnacją z tego świata. Kto chce żyć wiecznie, wykorzystuje każdą minutę tego świata, by ją wypełnić życiem z Bogiem. Aby życie było trwaniem nieprzemijającym, jakiś etap musi być jednak przetrwaniem.

Zakończenie Roku Miłosierdzia

Powoli dobiega końca czas łaski związany z ogłoszonym przez Ojca Świętego Franciszka Rokiem Miłosierdzia, jak również z przypadającą w tym roku 1050. rocznicą chrztu Polski. Przeżywając te wydarzenia każdy z nas mógł spojrzeć na swój własny chrzest nie tyle jako na fakt, który kiedyś miał miejsce, lecz jako na dar, darmo otrzymany, i zadanie, które wymaga od nas codziennej realizacji, chociażby przez spełnianie uczynków miłosierdzia co do duszy i do ciała.
Papież Franciszek zakończy obchody Roku Jubileuszowego zamykając symbolicznie Bramę Miłosierdzia w Bazylice św. Piotra na Watykanie w dniu 20 listopada br. Tydzień wcześniej, tj. 13 listopada zostaną zamknięte Bramy Miłosierdzia we wszystkich diecezjach świata. Bramę Miłosierdzia w Katedrze Gnieźnieńskiej zamknie Prymas Polski, Ksiądz Arcybiskup Wojciech Polak, po mszy św. sprawowanej o godz. 12.00. W tym samym dniu zostaną zamknięte Bramy Miłosierdzia na terenie naszej Archidiecezji, a więc w Trzemesznie, w Inowrocławiu, w Kruszwicy, w Markowicach, w Pakości, w Wągrowcu, w Chodzieży, w Biechowie oraz w Kawnicach. Serdecznie zapraszamy wszystkich wiernych do udziału w tych uroczystościach. Niech udział ten będzie wyrazem wiary i wdzięczności za łaskę Nadzwyczajnego Jubileuszu Miłosierdzia.
Wydarzeniem zaś, które jak klamra, symbolicznie połączy zakończenie obchodów Roku Miłosierdzia i 1050. rocznicy Chrztu Polski będzie Jubileuszowy Akt Przyjęcia Jezusa za Króla i Pana, który zostanie dokonany w dniu 19 listopada br. w Łagiewnikach. Akt ten ponowimy w naszych kościołach parafialnych w dniu 20 listopada. Pomocą w duchowym przygotowaniu do powyższych wydarzeń niech będzie nasz udział w nowennie i odmawiana codziennie Modlitwa do Jezusa, naszego Króla i Pana.
Bogatsi o wydarzenia czasu, który mija, dziękujmy Panu Bogu za łaski, których nam udzielił i jednocześnie prośmy o dar wiary, abyśmy w naszej codzienności potrafili odkrywać wolę Bożą i ją wypełniać.

Bp Krzysztof Wętkowski
Wikariusz Generalny
Archidiecezji Gnieźnieńskiej

Ks. Zbigniew Przybylski
Kanclerz Kurii

Dyspensa od charakteru pokutnego piątku dnia 11 listopada br.

D E K R E T

W bieżącym roku Narodowe Święto Niepodległości przypada w piątek, który to dzień, zgodnie z obowiązującymi przepisami Kościoła, posiada charakter pokutny (cfr. kan. 1250 i 1251 KPK).
Święto to jest obchodzone uroczyście i dlatego kierując się dobrem duchowym Wiernych oraz wychodząc naprzeciw oczekiwaniom Duszpasterzy, na mocy kan. 87 § 1 KPK, udzielam wszystkim Wiernym Archidiecezji Gnieźnieńskiej i osobom przebywającym na terenie Archidiecezji (cfr. kan. 91 KPK), dyspensy od obowiązku zachowania w dniu 11 listopada br. wstrzemięźliwości od pokarmów mięsnych i zachowania charakteru pokutnego tego dnia, z zachowaniem wszystkich pozostałych przepisów prawa.
Korzystających z dyspensy zachęcam do modlitwy w intencji Ojca Świętego Franciszka i praktykowania uczynków chrześcijańskiego miłosierdzia.

† Wojciech Polak
Arcybiskup Metropolita Gnieźnieński
Prymas Polski

Klasztor Paulinów i Parafia Wniebowzięcia NMP w Wągrowcu, Kościół Piotra i Pawła Wągrowiec, Klasztor Pocysterski