W oczekiwaniu na Światowe Dni Młodzieży 2016

Czy mnie – nam, osiemdziesięciolatkom wypada mówić o przeżywaniu Światowych Dni Młodzieży. Kalendarzowo to młodzieżą przestaliśmy być dość dawno. Ale młodym być, a przynajmniej tak się czuć, to nie tylko domena kalendarza, a przede wszystkim prawo ducha. Myślę, że tak wielu z nas to czuje. Z wielką radością, może trochę z zazdrością, spoglądamy na rozradowane uczestnictwem twarze młodych ludzi z całego świata, podążających z najodleglejszych zakątków globu, do naszego, polskiego, królewskiego miasta Krakowa. Wbrew temu, co niosą nam codzienne dni XXI w., wbrew obawom, do Krakowa – na spotkanie z rówieśnikami, na spotkanie z namiestnikiem Chrystusowym – Ojcem Świętym Franciszkiem, nieraz kosztem wielu wyrzeczeń, trudu podróży, płynie wielka rzesza – pełna radości – młodzieży świata. Najpiękniejszym wizerunkiem tego globalnego zgromadzenia młodzieży świata, jest jedność celu, która ich sprowadza do Krakowa. To umiłowanie Boga, który tych młodych ludzi natchnął do uczestnictwa w spotkaniu swych braci i sióstr, nieraz odmiennych kulturowo, religijnie, obyczajowo, ale zjednoczonych w potrzebie życia w jedności świata miłującego pokój i współistnienie, bez wojen, terroryzmu, z poszanowaniem praw drugiego człowieka. Przyjeżdżają do Krakowa z różnych państw, różniących się ustrojem politycznym, ale właśnie ich jedność celu, który ich skłonił do udziału w Światowych Dniach Młodzieży, dowodzi najlepiej, jakie są oczekiwania tych młodych ludzi; zadziwia tu właśnie fakt tej jedności. Można bowiem być Europejczykiem, Azjatą, Afrykaninem, czy mieszkańcem Ameryk lub Oceanii, ale oczekiwać od współczesnego świata tych wartości, które niesie nasza wiara – miłości bliźniego, ładu, porządku i współistnienia, niezależnie od osobistych przekonań. Niech zatem te nadchodzące dni pozwolą i nam, ludziom dorosłym, zanurzyć się w tym klimacie radości młodych ludzi; przeżyjmy wraz z nimi te pełne uniesienia duchowego chwile, niech one umocnią naszego ducha, niech owoce tego spotkania posłużą i nam, jak i wszystkim ludziom do wejścia na drogę pojednania i wyzbycia się wzajemnych uprzedzeń. Nie będzie to łatwe, ale warto podjąć ten trud, by nie zaniedbać niczego, co doprowadzi nas do jedności myśli, zachowań i przekonań. Młodzież świata godnie niesie Krzyż Światowych Dni Młodzieży, tak jak ich o to prosił w Rzymie w 1984 r. Ojciec Święty Jan Paweł II – „ponieście ten Krzyż przez wszystkie kontynenty świata”. I to jest ten przepiękny gest, który młodzi niosą w darze Świętemu Janowi Pawłowi II.

 

Janusz Marczewski

Dyspensa od obowiązku zachowania wstrzemięźliwości od pokarmów mięsnych i dnia pokuty w piątek, 22 lipca 2016 roku

Gniezno, dnia 19 lipca 2016 r.

L.dz. 2032/2016/P

D E K R E T

W najbliższy piątek, dnia 22 lipca br., na terenie Archidiecezji Gnieźnieńskiej gościć będziemy młodzież przygotowującą się na spotkanie z Ojcem Świętym Franciszkiem w ramach Światowych Dni Młodzieży w Krakowie. Biorąc pod uwagę radosny charakter przeżywanego czasu oraz rozważywszy słuszne racje duszpasterskie, niniejszym – na mocy kan. 87 § 1 KPK – udzielam dyspensy od obowiązku zachowania wstrzemięźliwości od pokarmów mięsnych i dnia pokuty w piątek, 22 lipca 2016 roku, wszystkim osobom przebywającym w granicach Archidiecezji Gnieźnieńskiej.
Korzystających z dyspensy zachęcam do modlitwy w intencji Ojca Świętego Franciszka i pełnienia uczynków miłosierdzia chrześcijańskiego wobec ubogich.
Wszystkich uczestników Światowych Dni Młodzieży powierzam opiece Matki Bożej oraz wstawiennictwu św. Wojciecha.

† Wojciech Polak
Arcybiskup Metropolita Gnieźnieński
Prymas Polski

Ks. Zbigniew Przybylski
Kanclerz Kurii

Zaproszenie Księdza Prymasa do udziału w Dniu Centralnym w Gnieźnie w ramach Dni w Diecezjach przygotowujących do ŚDM w Krakowie.

Umiłowani Siostry i Bracia!

Już za kilkanaście dni przeżywać będziemy w naszej Ojczyźnie XXXI Światowe Dni Młodzieży. Bardzo dziękuję duszpasterzom i wszystkim wiernym za wszelkie zaangażowanie i wsparcie w dziele przygotowań do tego wyjątkowego wydarzenia. Cieszę się, że ponad tysiąc osób z Archidiecezji Gnieźnieńskiej weźmie udział w spotkaniu z papieżem Franciszkiem w Krakowie.
Zanim jednak młodzież uda się do Krakowa, przeżywać będzie Dni w Diecezjach na terenie całej Polski. Również w naszej archidiecezji gościć będziemy Młodych z czternastu krajów świata. Bardzo Wam dziękuję za gotowość przyjęcia ich do swoich domów.
Gorąco pragnę, by ten czas był wielkim świętem radości i entuzjazmu wiary całej naszej świętowojciechowej rodziny diecezjalnej. Zapraszam zatem do wspólnego świętowania. Spotkajmy się w sobotę 23 lipca w Gnieźnie. W międzynarodowej wspólnocie przeżyjemy Eucharystię sprawowaną na Placu Św. Wojciecha o godz. 10.00, a także zwiedzanie Pierwszej Stolicy Polski. Będziemy wspólnie uczestnikami koncertu uwielbieniowego, który rozpocznie się o godz. 19.00 na Stadionie Miejskim oraz spektaklu o św. Wojciechu. Wierzę, że ten czas pozwoli nam doświadczyć niepowtarzalnej atmosfery Światowych Dni Młodzieży.

Oczekując na spotkanie wdzięcznym sercem błogosławię

† Wojciech Polak
Arcybiskup Metropolita Gnieźnieński
Prymas Polski

Powstanie Poznańskie 1956 – pamiętamy !

DSC02204Dzisiaj, w 60.rocznicę tamtych wydarzeń, staniemy znowu w tym miejscu, by oddać należny hołd ofiarom Poznańskiego Powstania. Wypada również mieć nadzieję, że to, co stało się w Poznaniu, nie będzie kartą przetargową dla ekip rządzących, ale ponad wszelkimi podziałami, będzie powodem do dumy dla Polski i jej obywateli. Polska ma prawo, ale i obowiązek stale głosić prawdę o Powstaniu Poznańskim, i dbać o to, by nikt nie odważył się zakłamywać prawdy o tym, co tu się dokonało. To jesteśmy winni przede wszystkim ofiarom, ale i żyjącym uczestnikom Powstania Poznańskiego. Tę prawdę muszą otrzymać w spuściźnie przyszłe pokolenia. Jako poznaniacy, mamy prawo być dumni, zarówno z powstańców wielkopolskich, jak i powstańców poznańskich. Powstanie Wielkopolskie, było do tej pory jedynym zwycięskim zrywem w dziejach naszej Ojczyzny, ale Powstanie Poznańskie – choć w odroczonym terminie – jest zapewne także powstaniem zwycięskim. O tym najlepiej świadczy nasza obecna niepodległość. Nie pozwólmy nigdy zatracać tych wartości. Tak myślałem do wczoraj. I nadszedł ten dzień 28 czerwca 2016r.– 60.rocznica Powstania Poznańskiego 1956 -pojechałem do Poznania, by podobnie jak przed 10.laty przeżyć – tym razem – 60.rocznicę Powstania Poznańskiego. Najpierw o godz. 18-tej uczestniczyłem we Mszy św. w kościele oo. Dominikanów. Mszy św. koncelebrowanej przewodniczył Metropolita Poznański – Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski Abp Stanisław Gądecki. Współkoncelebransem był m.in. Prymas Polski – Metropolita Gnieźnieński Abp Wojciech Polak, który wygłosił homilię. Po Mszy św. przeszliśmy na plac Adama Mickiewicza na główną część obchodów dzisiejszej rocznicy. I tu zaczęła się moja rozterka. Pojechałem bowiem na tę uroczystość z pobudek osobistych i patriotycznych, by przeżyć, jak przed 10.laty tę znamienną rocznicę. Przebiegowi uroczystości towarzyszyły okrzyki wznoszone przez różne grupy. Nie chcę tego ani oceniać, ani analizować. Ponoć na tym polega demokracja, że każdy może mówić co zechce, jednak moim zdaniem, obchody zostały zakłócone niepotrzebnymi akurat dzisiaj politycznymi komentarzami, które na pewno przylgną do obchodów 60.rocznicy Powstania Poznańskiego. Ofiary tego Powstania nie zasłużyły sobie na to, by zmarginalizować istotę obchodów, a podnieść rangę zachowań towarzyszących obecnej polskiej sytuacji ustrojowej. Uważam bowiem, że rocznica Powstania Poznańskiego nie powinna być areną zmagań różnych opcji politycznych; tej rangi wydarzenia nie powinny zakłócać ambicje różniących się zapatrywaniami – na polską rzeczywistość – odłamów naszego społeczeństwa. No, ale może to jest tylko moje zdanie. Trzeba wspomnieć, że w uroczystości obok wielkiej rzeszy wielkopolan i nie tylko, brali udział prezydenci Polski Andrzej Duda i Lech Wałęsa, prezydent Węgier János Áder, przedstawiciele miast partnerskich Poznania, z Gruzji, Holandii, Izraela, Ukrainy, Węgier. Pięknym, wielce wymownym akcentem było odśpiewanie przez węgierski chór – polskiego, średniowiecznego hymnu „Gaude Mater Polonia”, co zebrani przyjęli z nieukrywanym aplauzem.

Janusz Marczewski

Dziękujemy Wszystkim Ojcom !

Łatwiej było mi zawsze pisać do Matki, czy o Matce, niż o Ojcu. Może dlatego, że go tak wcześnie straciłem, gdy moja dziecięca świadomość tak naprawdę niczego jeszcze nie rozumiała. Ale później, gdy inne dzieci bawiły się ze swymi ojcami, gdy oni wprowadzali je w dorosłe życie, zauważałem, że w moim domu była tylko kochająca nas Matka, ale czułem też, że nasza rodzina jest niepełna. Nie byłem w tym czasie wyjątkiem; wielu moich kolegów i koleżanek także wzrastało w okaleczonych rodzinach, w których matki dokonywały cudów, by spełniać swą matczyną powinność, a również zastępować nam ojców. Jakże trudną miały do spełnienia rolę. Cierpiały, płakały, czekały, nie traciły nadziei, aż wreszcie musiały pogodzić się z tą okrutną rzeczywistością, że pozostały na świecie same, z potomstwem, któremu zabrakło ojca. Ale ojciec przeżywał swoją gehennę. Uwięziony, wzięty do niewoli, bez nadziei na wolność, cierpiał nie mniej niż matka. Zapewne dręczyły go myśli o kochanej żonie, dzieciach, o tym, jak one sobie bez niego radzą. Cierpiał nie tylko z tego powodu, bo sam często głodował, chorował, a przecież i umierał w osamotnieniu. Jego bólu nikt nie rozumiał z nieludzkich oprawców, musiał się z tym zmagać i odchodzić z tego świata udręczony, sponiewierany, zapomniany. Nie miał komu przekazać swej ostatniej woli, nikt go nie pożegnał; umierał w wielkiej rozterce duchowej, bólu fizycznym, bez jakiegokolwiek wyrazu współczucia.
Ojcowie Kochani i drodzy ! Ginęliście za Ojczyznę, za jej wolność, za nasze szczęśliwe życie. Ginęliście na frontach wojennych, w powstaniach, w obozach koncentracyjnych, w więzieniach okrutnego systemu, w walce o wolną Polskę dla swych dzieci. To Wy musieliście pozostawiać kochane rodziny, opuszczać swych bliskich, nie wiedząc czy ich jeszcze zobaczycie. Możemy sobie tylko wyobrazić, ile to Was kosztowało bólu, rozterki, złamanych serc, ale nie mogliście wyrzec się polskości, Boga i Ojczyzny. Poszliście na Monte Casino, pod Tobruk, Narvik, Lenino, Berlin, niosąc nam wolność, a sami składając w ofierze swe zdrowie, a nieraz i młode życie. Z Wami ginęli też ojcowie dzieci innych państw, nieraz wrogich, winnych naszej tragedii. Oni też musieli spełniać swą męską powinność, wykonywać rozkazy; oni też byli ojcami, którzy zostawili swych najbliższych i ginęli. W duchu chrześcijańskiego wybaczania nie możemy i o nich zapomnieć, nie szczędźmy i za nich naszej modlitwy, bo tylko pojednanie i wybaczenie przyniesie nam wszystkim oczekiwane owoce, by oni już nigdy nie musieli składać ofiary ze swego życia za nierozwagę rządzących.
Ojcowie ! Przyjmijcie od nas wyrazy wdzięczności za Wasz heroizm, trud, poświęcenie, bohaterstwo. Jesteśmy dumni z Waszej postawy, jesteśmy dumni, że mieliśmy takich ojców.
Boże Wszechmogący !
Prosimy Cię za naszych ojców; obdarz ich swoją Miłością, zadośćuczyń im za ich ofiarę życia, pozwól im cieszyć się obcowaniem z Tobą i wspomagaj nas, byśmy już nigdy nie musieli ich tracić.

Janusz Marczewski

Komunikat Księdza Arcybiskupa Wojciecha Polaka, Metropolity Gnieźnieńskiego i Prymasa Polski, w związku z rozpoczęciem posługi duszpasterskiej Ojców Franciszkanów w parafii pw. Świętego Krzyża w Inowrocławiu

Drodzy Bracia i Siostry!
Inowrocław to drugie co do wielkości miasto Archidiecezji Gnieźnieńskiej. Od wielu lat na terenie tego miasta nie ma jednak żadnego męskiego zgromadzenia zakonnego.
W historię Inowrocławia silnie wpisali się Ojcowie Franciszkanie, których klasztor ufundowany przez Księcia Kujawskiego Kazimierza już w 1237 roku był usytuowany w północno-wschodniej części miasta, zajmowanej dziś przez Plac Klasztorny. Książę przewidywał dla franciszkanów pracę misyjną w pogańskich Prusach oraz opiekę duszpasterską dla mieszkańców miasta i regionu. Zakonnicy okazali się bardzo pomocni w organizowaniu miasta, kształceniu mieszkańców, prowadzeniu polityki. W klasztorze często zatrzymywali się goście książęcy, tam też odbywało się wiele ważnych spotkań i pertraktacji politycznych. Tu często decydowały się losy pokoju lub wojny. Duchowi synowie św. Franciszka z Asyżu byli podporą i doradcami Księcia oraz jego następców.
Konwent inowrocławski zaliczał się do najstarszych i największych w Polsce, zaraz po wrocławskim i krakowskim, oraz stanowił kustodię obejmującą klasztory pruskie i wielkopolskie. Dopiero pod koniec XIII wieku ustąpił w godności klasztorowi gnieźnieńskiemu.
Franciszkanie zgromadzili w klasztorze wiele ksiąg, stworzyli pierwszą bibliotekę i prowadzili szkołę. Klasztor był wielokrotnie palony: w 1239 roku przez Świętopełka, w 1431 roku przez Krzyżaków oraz w 1656 roku w czasie „potopu szwedzkiego”. W 1705 roku staraniem gwardiana ojca Remigiusza Woykowskiego postawiono nowy, murowany klasztor.
Dekretem króla pruskiego Fryderyka Wilhelma III z 20 maja 1819 roku zniesiono zakon franciszkanów w Inowrocławiu. Zakonników przeniesiono do klasztoru franciszkańskiego w Gnieźnie. Ostatnim inowrocławskim gwardianem był o. Kajetan Kisielewski, który zmarł w 1837 r. Gnieźnie. Bibliotekę i całe archiwum zakonu wywieziono w nieznane miejsce, a uratowane ołtarze, rzeźby i obrazy są do dziś w wyposażeniu kościoła pw. Św. Mikołaja w Inowrocławiu. Po pożarze w 1872 roku mury kościoła i klasztoru franciszkańskiego ostatecznie zrównano z ziemią.

Drodzy Bracia i Siostry!
Mając na uwadze wspomniane wyżej względy historyczne, chcąc ożywić życie charyzmatyczne w regionie i wesprzeć działalność duszpasterską, pragnę serdecznie zaprosić do inowrocławskiej parafii pw. Świętego Krzyża Braci Mniejszych Konwentualnych Prowincji św. Maksymiliana.
Stanowią oni rodzinę synów św. Franciszka z Asyżu, realizujących ideały nakreślone przez swego ojca. Duchowość franciszkańska, kształtowana przez ten Zakon na przestrzeni wieków, jest szczególnie otwarta na natchnienia Ducha Pańskiego, co prowadzi do umiłowania Jezusa Ukrzyżowanego, obecnego w drugim człowieku, i do radosnej służby wszystkim potrzebującym. Charakterystyczną cechą nadaną przez Założyciela jest głęboka cześć do Maryi Niepokalanej oraz wierność Papieżowi i Kościołowi katolickiemu. Głównym celem jest budowanie Królestwa Bożego na ziemi, realizowane poprzez życie według rad ewangelicznych i szeroko prowadzoną ewangelizację. Wspólnoty franciszkańskie angażują się w różnorodne duszpasterstwa, pracę charytatywną, wydawniczą i naukową, prowadzoną w kraju, za granicą oraz na innych kontynentach. Istotne dla duchowości franciszkańskiej są: pokój i dobro, ubóstwo, radość, prostota i pokora.
Ufam, drodzy Bracia i Siostry, że z otwartymi ramionami przyjmiecie Braci Mniejszych Konwentualnych i sprawicie, że na gościnnej inowrocławskiej ziemi szybko ponownie poczują się jak w domu. Wyrażam również nadzieję, że obecność duchowych synów św. Franciszka z Asyżu, przyczyni się do odnowienia i ożywienia wiary mieszkańców Inowrocławia oraz całego regionu.
Czcigodnym Ojcom Franciszkanom oraz całej wspólnocie parafialnej pw. Świętego Krzyża w Inowrocławiu udzielam z serca prymasowskiego błogosławieństwa.

† Wojciech Polak
Arcybiskup Metropolita Gnieźnieński
Prymas Polski

Cykl spotkań “Przebudzeni duchowo. Spotkania trzeźwościowe”

Na których swoimi doświadczeniami trwania w trzeźwości będą dzieliły się znane publicznie osoby. Spotkania będą formą pokazania pozytywnych zmian sposobów życia. Z naszych doświadczeń prowadzenia wspólnoty, wieloletniej współpracy spółdzielni z osobami uzależnionymi wynika, iż świadectwa osób, którym udało się pozytywnie zmienić swoje życie pomimo uzależnienia, oraz spotkania z nimi bardzo motywują uzależnionych i ich bliskich do trwania w trzeźwości. Główny nacisk chcemy położyć na znaczenie duchowości i wiary w tym procesie. Spotkania maja także pomóc w zerwaniu ze stereotypem osoby dotkniętej alkoholizmem czy narkomanią – pokazać, że uzależnienie jest chorobą „demokratyczną”, na którą narażeni są ludzie z różnych środowisk, zarówno kobiety, jak i mężczyźni. Zakładamy, że spotkania będą odbywać się przeciętnie raz w miesiącu. Każde z nich będzie trwało około 2 godzin. Będą one składały się z 2 części. W pierwszej zaproszony gość będzie dzielił się swoimi doświadczeniami życia z chorobą, trwania w trzeźwości, w drugiej części, którą moderował będzie doświadczony terapeuta, uczestnicy będą mogli zadawać pytania, dyskutować. Do udziału w spotkaniach będziemy zapraszać wszystkich mieszkańców województwa kujawsko-pomorskiego oraz archidiecezji gnieźnieńskiej dotkniętych problemem uzależnienia od alkoholu i ich rodziny.
Zakładamy, że owocem tego projektu będą regularne spotkania osób uzależnionych, które poprzez rozwój duchowości będą chciały umacniać się w trzeźwości.
Spotkania mają odbywać się w soboty (raz w miesiącu) wg następującego ramowego harmonogramu:
12.00 Msza św.
13.00 Obiad
14.00 Świadectwo
15.00 Moderowana dyskusja

Pierwsze spotkanie odbędzie się 25 czerwca (początek godz. 12.00). Gościem będzie raper Dobromir Makowski z Pabianic.

ZAPROSZENIE DO UDZIAŁU W ŚWIATOWYCH DNIACH MŁODZIEŻY SKIEROWANE PRZEZ BISKUPÓW DO POLSKIEJ MŁODZIEŻY

Drodzy Młodzi Przyjaciele,

„Jezus spojrzał z miłością na niego” (Mk 10,21). Tak mówi Ewangelia o spotkaniu Chrystusa z młodym człowiekiem. Tak samo Jezus patrzy dziś na każdego z Was. Patrzy na Was z miłością i czeka na odwzajemnienie tej miłości.
Drodzy Młodzi, zbliżające się Światowe Dni Młodzieży, to zaproszenie, do tego by poczuć na sobie pełne miłości spojrzenie Jezusa i odpowiedzieć na nie. Nie bójcie się przyjąć tego zaproszenia i wziąć udział w spotkaniu, które jest czasem wspólnego wyznania wiary i miłości do Pana Jezusa, Jego Ewangelii i Jego Kościoła.
Inicjator Światowych Dni Młodzieży, Ojciec Święty Jan Paweł II, mówił, że „rzesza młodych ludzi wierzących w Chrystusa, idących za Krzyżem Roku Świętego, stanie się (…) żywą ikoną Kościoła pielgrzymującego po drogach świata”. Drodzy Młodzi, każdy z Was jest dziś obrazem współczesnego Kościoła. Tak patrzy na Was Jezus, tak patrzy na Was Polska, tak patrzą na Was wasi rówieśnicy, którzy już w lipcu przyjadą do Polski z całego świata. Także i Wy nie bójcie się spojrzeć w ten sposób na siebie samych.
Drodzy Młodzi, 3 maja, w uroczystość Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski, wspominając 1050. rocznicę Chrztu Polski, zawierzyliśmy Matce Bożej nasz Naród i każdego z Was, Waszą wiarę i drogę do zbawienia, Waszą przyszłość, dokonywane wybory i nadzieje, a także Wasz udział w XXXI Światowych Dniach Młodzieży.
Ponawiamy serdeczne zaproszenie do udziału we wszystkich spotkaniach w ramach Światowych Dni Młodzieży. Towarzyszymy Wam teraz, na etapie przygotowań. Będziemy z Wami podczas spotkań w naszych diecezjach. Wspólnie będziemy modlić się także w Krakowie. Zachęcamy, by wspólny udział w Światowych Dniach Młodzieży był także wyrazem naszego szacunku i wdzięczności wobec Ojca Świętego Jana Pawła II, który mówił do młodych: „Szukałem Was”.
Drodzy Rodzice i Duszpasterze, zachęcamy Was do pomocy młodzieży, aby mogła wziąć udział w tym niepowtarzalnym spotkaniu. Do wszystkich kierujemy słowa Św. Jana Pawła II, który mówił do nas: „Nie lękajcie się”.

Niech Bóg Wszechmogący Wam błogosławi.

Podpisali: Pasterze Kościoła katolickiego w Polsce
obecni na 373. Zebraniu Plenarnym
Konferencji Episkopatu Polski
w Warszawie, w dniu 8 czerwca 2016 r.

Pielgrzymka na Jasną Górę spotkanie z Papieżem – 27/28 lipca 2016 r.

Pragniemy wspólnie modlić się z Papieżem na Jasnej Górze 28 lipca 2016 roku. Eucharystia na Szczycie Jasnogórskim rozpocznie się o godzinie 10.30 – będzie ona uwieńczeniem narodowego dziękczynienia za 1050. rocznicę Chrztu Polski.
Zapraszamy na wspólne pielgrzymowanie. Wyjazd – klasztor,  (godzina wieczorna – będzie podana w późniejszym terminie) w dniu   27 lipca 2016 roku.
Zapisy w zakrystii lub w biurze parafialnym. Koszt przejazdu i pokrycia organizacyjnego ok. 70 zł.
OO. Paulini

Klasztor Paulinów i Parafia Wniebowzięcia NMP w Wągrowcu, Kościół Piotra i Pawła Wągrowiec, Klasztor Pocysterski