Zaproszenie na koncert – “Muzyka Sefardyjczyków zagrana od nowa i zaśpiewana po grecku”

plakat majówka
Wraz z exodusem sefardyjskich Żydów, wygnanych z XV-wiecznej Hiszpanii, a zaraz potem Portugalii, ich muzyka rozpierzchła się po całej Europie, dotarła do Afryki Północnej i współczesnej Turcji, odmieniając kulturowo i muzycznie wszystkie te miejsca, ale i odmieniając samą siebie. Z czasem stała się żywotną częścią muzycznego pejzażu Europy, a jej wpływy przekroczyły ocean. Skąd pomysł, aby muzykę Sefardyjczyków zagrać od nowa i zaśpiewać wszystko po grecku? Czy to chęć nieustannego redefiniowania tej muzyki, czy nieco postmodernistyczne dążenie do przełamania kolejnego kanonu? Pomysł narodził się w głowie Mirona Zajferta, szefa warszawskiego festiwalu Nowa Muzyka Żydowska, i to on – w ramach tegoż festiwalu – zamówił projekt SEFARDIX na jego edycję w 2011 roku. Założeniem i jednym z głównych celów, zarówno zamawiającego, jak i artystów, było zagranie muzyki, która będzie raczej opowieścią o niej niż wyłącznie jej reinterpretacją. Na płycie nie mogło zabraknąć improwizacji, która w muzyce sefardyjskiej była spuścizną po 800-letniej obecności Arabów w Hiszpanii, oraz utworów solowych, które w postaci pieśni a capella stanowiły istotną część tej muzyki. Instrumentarium, choć tu zdecydowanie nietypowe, mieści się w sefardyjskich normach, zawiera bowiem głos, instrumenty strunowe szarpane i smyczkowe (w tej podwójnej roli kontrabas), oraz instrumenty perkusyjne (tu rozbudowany zestaw perkusyjny).
Marcin Oleś

MIŁOSIERNI CZYNEM List pasterski Episkopatu Polski o posłudze charytatywnej w Roku Miłosierdzia

Nie będą już łaknąć ani nie będą już pragnąć, […] bo paść ich będzie Baranek (Ap 7,16-17).
[Drugie czytanie z IV Niedzieli Wielkanocy]

Umiłowani w Chrystusie Siostry i Bracia,

przeżywamy Rok Miłosierdzia, którego jednym z celów jest ożywienie posługi charytatywnej w Kościele. Papież Franciszek w bulli Misericordiae Vultus skierował do wiernych Kościoła gorący apel: „O jakże pragnę, aby nadchodzące lata były naznaczone miłosierdziem tak, byśmy wyszli na spotkanie każdej osoby, niosąc dobroć i czułość Boga! Do wszystkich, tak wierzących jak i tych, którzy są daleko, niech dotrze balsam miłosierdzia jako znak Królestwa Bożego, które jest już obecne pośród nas” (MV 5). Obowiązkiem Kościoła nie jest wyręczenie państwa z opieki socjalnej nad ludźmi potrzebującymi pomocy. Jednak ludziom znajdującym się w trudnej sytuacji Kościół stara się nieść balsam miłosierdzia. Czyni to poprzez głoszenie Ewangelii miłosierdzia, wprowadzanie w doświadczenie Bożej miłości na drodze posługi sakramentalnej, ale także poprzez adekwatne do potrzeb uczynki miłosierdzia chrześcijańskiego.

1. W Polsce wciąż są ludzie ubodzy

Trwająca już ćwierć wieku transformacja społeczno-ustrojowa i gospodarcza w Polsce nie wszystkim obywatelom przyniosła poprawę bytu. Owszem, niektórym z nich udało się osiągnąć awans cywilizacyjny i podnieść niekiedy nawet znacznie swoją stopę życiową. Należy jednak pamiętać, iż w porównaniu z państwami Europy Zachodniej wciąż jesteśmy społeczeństwem ludzi ubogich.
Miarą wartości systemu społeczno-politycznego państwa jest troska o najsłabsze ogniwo w społeczeństwie. Dojrzałe społeczeństwo dba o wszystkich swoich członków, wspiera słabych i stwarza dla nich szanse rozwojowe. Pomoc ludziom potrzebującym jest zadaniem nie tylko władz państwowych i samorządowych, lecz także organizacji „non-profit”, które są wiarygodnym miernikiem rozwoju społeczeństwa obywatelskiego w poszczególnych krajach. Zakres ubóstwa w Polsce jest również dużym wyzwaniem dla Kościoła, który poprzez swoje instytucje, zwłaszcza parafie, zakony, Caritas, Dzieło Nowego Tysiąclecia oraz inne stowarzyszenia i fundacje, ale także przez bezpośrednie działanie swoich wyznawców spieszy z pomocą ludziom potrzebującym. Skala ubóstwa w społeczeństwie polskim pokazuje, jak wciąż bardzo potrzebne jest zaangażowanie charytatywne Kościoła.
Głównym celem misji Kościoła jest wprowadzenie wiernych do wspólnoty Bosko-ludzkiej miłości oraz stałe ich wspieranie, by w tej wspólnocie wytrwali aż do śmierci i przejścia do krainy wiecznej miłości, gdzie „nie będą już łaknąć ani nie będą już pragnąć, […] bo paść ich będzie Baranek” (Ap 7,16-17). Przechodząc więc w tym roku Jubileuszu Miłosierdzia przez drzwi kościołów stacyjnych, modlimy się nie tylko o zyskanie odpustu zupełnego dla zgładzenia zaciągniętych przez nas win i kar, ale także o to, by brama roku jubileuszowego okazała się dla nas bramą miłosierdzia. Żeby tak się stało, należy pełnić miłosierdzie nie tylko słowem i modlitwą, lecz przede wszystkim czynem, bo jak zapewnia nas sam Zbawiciel: „Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią” (Mt 5,7).
2. Chrześcijańska caritas

Papież Benedykt XVI w Encyklice Caritas in veritate oddał istotę caritas chrześcijańskiej w następujących słowach: „Caritas to miłość przyjęta i darowana. Jest ona «łaską». Jej źródłem jest krynicznie czysta miłość Ojca do Syna, w Duchu Świętym. To miłość, którą Syn wylewa na nas. To miłość stwórcza, dzięki której istniejemy; to miłość odkupieńcza, dzięki której jesteśmy nowym stworzeniem. Miłość objawiona i urzeczywistniona przez Chrystusa (por. J 13, 1) oraz «rozlana w sercach naszych przez Ducha Świętego» (Rz 5, 5). Powołanie do miłości każdego chrześcijanina ma zatem swą podstawę we wszystko ogarniającej miłości Boga do ludzi, którzy są zobowiązani na tę miłość odpowiedzieć i rozszerzać ją w świecie. Najlepszym świadectwem o miłości Bożej w życiu doczesnym jest miłość bliźniego (por. 1 J 4, 20), a jej szczególnym przejawem jest posługa charytatywna, którą Kościół od początku uważał za swoje prawo i niezbywalny obowiązek (por. DA 8)”.
Kościół w Polsce, wierny miłości, jaką Bóg rozlał w naszych sercach przed tysiącem lat w momencie Chrztu, podejmuje wyzwanie wynikające z wielorakich przejawów biedy materialnej, społecznej i duchowej. Dzieli się miłością, która ma swoje źródło w Bogu i przyjmuje różne formy miłości bliźniego, pomocy charytatywnej, obejmującej nie tylko swoich wiernych, ale także potrzebujących braci i siostry w innych krajach, nie pomijając także wyznawców innych wyznań i religii. Kościół w Polsce stara się rozwijać spontaniczne i zorganizowane formy pomocy potrzebującym, pamiętając przy tym, że największą biedą człowieka jest brak wiary w Boga, który „jest miłością” (1 J 4, 8).
W posłudze charytatywnej Kościół stara się być dla świata znakiem tej miłości, którą jest żywy Chrystus. Dlatego postrzega cel tej działalności nie tylko we wspomaganiu człowieka w biedzie doczesnej, lecz we wskazywaniu mu nadprzyrodzonego źródła miłości. Posługa miłości w Kościele ma na uwadze obronę wolności i godności człowieka. Polega na przywracaniu wolności utraconej na skutek zgubnych nałogów lub złych decyzji człowieka. Kościół przez posługę miłości stara się także chronić zagrożoną godność człowieka w podeszłym wieku, chorego, niepełnosprawnego, samotnego, uzależnionego lub wykluczonego społecznie, a także tego jeszcze nienarodzonego.

3. Wiara wyraża się w czynach

W ponad tysiącletniej historii naszego narodu Kościół zapoczątkował bezinteresowną pomoc bliźniemu i mimo zmieniających się warunków kontynuuje dzieła miłosierdzia. W Polsce Kościół prowadzi obecnie ponad 800 charytatywnych instytucji, które realizują ponad 5 tysięcy różnego rodzaju dzieł charytatywnych. Dzieła te prowadzą diecezje, żeńskie i męskie zakony, parafie jak również katolicy świeccy w formie różnego rodzaju fundacji i stowarzyszeń. Te dzieła powstają dzięki zaangażowaniu i pracy konkretnych ludzi Kościoła, którzy nieraz całe swoje życie poświęcają posłudze charytatywnej. W dzieła miłosierdzia jest zaangażowanych ponad 30 tys. pracowników instytucji charytatywnych. Wśród nich są księża, osoby konsekrowane i świeccy, którzy razem z ponad 80 tysiącami wolontariuszy pracują w kościelnych hospicjach, noclegowniach, wydają posiłki, opiekują się dziećmi, osobami starszymi, uzależnionymi oraz niepełnosprawnymi. Poprzez wsparcie finansowe w ich miłosiernej posłudze uczestniczy cały Kościół i obejmuje pomocą 3 miliony potrzebujących.
Na szczególną uwagę zasługuje miłosierdzie świadczone tym, których mamy wokół siebie. Dlatego tak cenne są wszelkie inicjatywy pomocowe podejmowane w naszych parafiach, takie jak roznoszenie Komunii św. chorym, odwiedzanie i pomoc pielęgnacyjna chorym, przygotowywanie paczek dla ubogich rodzin, wydawanie posiłków, odzieży, butów, itp. Dzięki ponad 60 tysiącom organizacji działającym w parafiach pomoc charytatywna dociera do ponad pół miliona osób. W tych wspólnotach ludzie potrzebujący znajdują duchowe i moralne wsparcie.
Budowanie Kościoła jako wspólnoty miłości braterskiej i wzajemnej solidarności to wielkie zadanie uczniów Chrystusa. Realizacja tego zadania wymaga od wszystkich ludzi Kościoła – jak uczył przed laty św. Jan Paweł II – otwartości na dar Bożej miłości oraz poszerzenia swojej „wyobraźni miłosierdzia, której przejawem będzie nie tyle i nie tylko skuteczność pomocy, ale zdolność bycia bliźnim dla cierpiącego człowieka, solidaryzowania się z nim tak, aby gest pomocy nie był odczuwany jako poniżająca jałmużna, ale jako świadectwo braterskiej wspólnoty dóbr” (Novo Millennio Ineunte, 50). Papież Franciszek dopowiada dziś, iż miłosierdzie stanowi istotę Ewangelii, a przez to także naszej wiary, ponieważ miłosierdzie jest „siłą, która zwycięża wszystko, która wypełnia serce miłością i pociesza przebaczeniem” (Misericordia Vultus 6).
Instytucjom i wszystkim zaangażowanym w dzieła charytatywne, pracownikom i wolontariuszom oraz wszystkim ludziom dobrej woli udzielamy pasterskiego błogosławieństwa.

Podpisali: Pasterze Kościoła katolickiego w Polsce
obecni na 372. Zebraniu Plenarnym Konferencji Episkopatu Polski
w Poznaniu w dniu 15 kwietnia 2016 r.

Komunikat z 372. Zebrania Plenarnego Konferencji Episkopatu Polski Gniezno-Poznań, 14-16 kwietnia 2016 r.

W dniach 14-16 kwietnia 2016 r. biskupi zgromadzili się w Gnieźnie i w Poznaniu na 372. Zebraniu Plenarnym Konferencji Episkopatu Polski. Wśród gości honorowych byli: kard. Pietro Parolin, Sekretarz Stanu i Legat Papieski; kard. Zenon Grocholewski, były Prefekt Kongregacji ds. Edukacji Katolickiej; kard. Péter Erdő, Przewodniczący Rady Konferencji Episkopatów Europy i Prymas Węgier; abp Celestino Migliore, Nuncjusz Apostolski w Polsce oraz inni zaproszeni goście z kraju i zagranicy.
1. „Gdzie chrzest, tam nadzieja” – pod takim hasłem przebiegały obchody 1050-lecia Chrztu Polski połączone z zebraniem plenarnym Konferencji Episkopatu Polski. Biskupi obradowali na temat aktualnych spraw Kościoła w Polsce i na świecie. W ramach jubileuszowego świętowania legat papieża Franciszka – kard. Pietro Parolin przewodniczył Eucharystii w katedrze w Gnieźnie i Poznaniu oraz na stadionie miejskim w Poznaniu. W Gnieźnie kard. Parolin pobłogosławił i wręczył Krzyże Misyjne 37 misjonarkom i misjonarzom. Tego samego dnia, na Ostrowie Lednickim, miała miejsce wspólna modlitwa z przedstawicielami Polskiej Rady Ekumenicznej. W piątek 15 kwietnia w Poznaniu odbyło się Zgromadzenie Narodowe, podczas którego Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Andrzej Duda wygłosił orędzie. Po południu ulicami miasta przeszła – podobnie jak przed pięćdziesięciu laty – procesja z obrazem Matki Bożej Częstochowskiej, który peregrynuje po Polsce. Głównym wydarzeniem trzeciego dnia zebrania plenarnego była Eucharystia na stadionie w Poznaniu.
2. Konferencja Episkopatu Polski składa podziękowanie Ojcu Świętemu Franciszkowi za łączność duchową z uczestniczącymi w obchodach Jubileuszu 1050-lecia Chrztu Polski. Wyraża wdzięczność legatowi papieskiemu kard. Pietro Parolinowi za przewodniczenie uroczystościom, wygłoszoną homilię i słowa przekazane w imieniu Papieża. Biskupi dziękują wszystkim zaangażowanym w przygotowanie obchodów Jubileuszu, szczególnie zaś władzom naszej Ojczyzny, które zdecydowały, aby obchody 1050-lecia Chrztu Polski i polskiej państwowości miały wymiar kościelny i państwowy. Pasterze Kościoła w Polsce są wdzięczni wszystkim wiernym biorącym udział w uroczystościach i łączącym się w modlitwie poprzez środki społecznego przekazu.
3. Chrzest Polski wpłynął na tożsamość naszego narodu. Dlatego – jak powiedział św. Jan Paweł II podczas pierwszej pielgrzymki do Ojczyzny – „Nie można bez Chrystusa zrozumieć dziejów Polski” (Warszawa, 2.06.1979). Jubileusz był okazją do dziękczynienia Bogu za 1050 lat dziedzictwa wiary, nadziei i miłości oraz za to, że Polacy nie tylko przyjęli chrześcijaństwo, ale je tworzyli i tworzą. Zwracając się ku przyszłości, biskupi podkreślili potrzebę dowartościowania inicjacji chrześcijańskiej (formacji katechumenalnej) oraz wychodzenia ku człowiekowi w myśl słów papieża Franciszka: „Kościół w Polsce zawsze utrzymywał szczególną więź z narodem i starał się weselić z tymi, którzy się weselą i płakać z tymi, którzy płaczą (Rz 12,15)” (List papieża Franciszka do kard. Pietro Parolina na 1050. rocznicę Chrztu Polski).
4. Po zapoznaniu się z aktualnym stanem przygotowań do XXXI Światowych Dni Młodzieży, biskupi wyrażają uznanie instytucjom kościelnym, państwowym i samorządowym, które współpracują, aby zapewnić młodzieży godne i bezpieczne przyjęcie. Zachęcają także polską młodzież do licznego uczestnictwa w spotkaniu z Papieżem. Będzie to wielkie święto młodych. Kraków i Polska przygotowuje się do przyjęcia młodzieży z całego świata, która zgłasza się, by przybyć do kraju św. Jana Pawła II i do Stolicy Miłosierdzia.
5. W związku z dyskusją o ochronie życia ludzkiego Konferencja Episkopatu Polski podkreśla, że życie każdego człowieka jest wartością podstawową i nienaruszalną. Jego obrona stanowi obowiązek wszystkich, niezależnie od światopoglądu. Biskupi zwracają się do ludzi dobrej woli, do matek i ojców, lekarzy i położnych oraz do stanowiących prawo, aby zgodnie z sumieniem stawali na straży ludzkiego życia. Dziękując świeckim angażującym się w ruchy, stowarzyszenia i federacje pro-life, pasterze Kościoła w Polsce proszą o solidarną współpracę w tej ważnej sprawie. Równocześnie oświadczają, że nie popierają karania kobiet, które dopuściły się aborcji. Te kwestie Kościół rozwiązuje w sakramencie pojednania, zgodnie z przepisami prawa kanonicznego i normami etyczno-moralnymi. Uwarunkowania kobiety decydującej się na aborcję są złożone i zróżnicowane (por. Jan Paweł II, Evangelium Vitae, 59). Należy dołożyć wszelkich starań, by wobec zamiaru przerwania ciąży, każda kobieta była otoczona wszechstronną i życzliwą opieką oraz pomocą medyczną, materialną, psychologiczną i prawną.
6. Konferencja Episkopatu wyraża wdzięczność Ojcu Świętemu Franciszkowi za adhortację apostolską Amoris Laetitia oraz za stałą troskę o rodziny. Jej wyrazem są dwa synody, jak i papieskie nauczanie na ten temat.
7. Pasterze Kościoła w Polsce dziękują Ojcu Świętemu za ogłoszenie zbiórki na potrzeby mieszkańców Ukrainy, która odbędzie się w całej Europie. W odpowiedzi na apel Papieża, biskupi proszą o to, aby wesprzeć duchowo i materialnie sąsiadów zza wschodniej granicy. Zachęcają też do modlitwy o pokój na Ukrainie.
8. Wobec kryzysu uchodźczego w Europie biskupi przypominają, że uchodźcy powinni być traktowani w duchu ewangelicznej otwartości, solidarności, odpowiedzialności i poszanowania godności osoby. Główna inicjatywa i odpowiedzialność za proces przyjęcia szukających azylu spoczywa na władzy świeckiej, w której gestii leży zagwarantowanie uchodźcom bezpieczeństwa i podstawowych świadczeń. Wobec tego wyzwania strona kościelna wyraża gotowość współpracy w ramach Caritas Polska. Biskupi proszą wiernych o modlitwę w intencji pokoju, bez którego nie ustaną główne przyczyny fali uchodźców na świecie.
9. Konferencja Episkopatu Polski podczas obrad zatwierdziła treść „Jubileuszowego Aktu Przyjęcia Jezusa Chrystusa za Króla i Pana”. Zostanie on uroczyście odczytany w sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach w sobotę przed uroczystością Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata. Może być też wykorzystany duszpastersko w diecezjach i parafiach. Biskupi dziękują przedstawicielom poszczególnych ruchów intronizacyjnych za aktywny udział w pracach związanych z przygotowaniem tekstu.
10. Jubileusz 1050-lecia Chrztu Polski trwa. Podobnie jak obchody milenijne świętowane pod przewodnictwem Prymasa Tysiąclecia kard. Stefana Wyszyńskiego, tegoroczny jubileusz jest okazją do odnowy ducha naszego narodu. Bogu w Trójcy Jedynemu i Matce Bożej biskupi powierzają losy Ojczyzny oraz Polaków w kraju i za granicą. Proszą, aby nasza Matka i Królowa Polski pomagała dochować wierności zobowiązaniom chrzcielnym.
Podpisali:
Pasterze Kościoła katolickiego w Polsce
Gniezno-Poznań, 16.04.2016 r.

„Brat naszego Boga” przemówił do nas u wągrowieckich paulinów

Bogate przeżycia ostatnich dni, kiedy świętowaliśmy 1050.rocznicę Chrztu Polski, pozwoliły nam na nowo ocenić, jakie znaczenie dla naszej wiary i państwowości miało to wydarzenie. Bo przecież każdy z nas mógł, jeśli tylko chciał, znaleźć się w centrum tych wielu zdarzeń, czy to w naszym mieście, w Gnieźnie, na Ostrowie Lednickim, w Poznaniu, czy po prostu poprzez uczestnictwo w transmisjach radiowych czy telewizyjnych. To wielki przywilej, że mogliśmy to wspólnie przeżywać, bo przecież taki podobny jubileusz za życia wielu z nas już się nam nie trafi . A zatem pełni wdzięczności za te doznania możemy dzisiaj mówić: ja tam byłem, ja to widziałem i Bogu dziękuję, że mogłem wraz z innymi siostrami i braćmi to przeżywać. Czuję się przez to szczęśliwy, dowartościowany i usatysfakcjonowany. Chrzest przyjęty przez Mieszka I stworzył nam warunki do życia w katolickim kraju i dzisiaj wyrażamy wdzięczność Bogu za to historyczne wydarzenie. Po tak wielu zdarzeniach towarzyszących tej znamiennej rocznicy, późnym niedzielnym wieczorem, w niecodziennej scenerii naszego klasztoru, mogliśmy za sprawą Karola Wojtyły, uczestniczyć w wyjątkowym spektaklu „Brat naszego Boga” w wykonaniu krakowskich artystów. Nie wiem, co legło u podstaw tak nazwanej sztuki, domniemam że Karol Wojtyła takim przydomkiem określił Adama Chmielowskiego – polskiego powstańca i utalentowanego malarza, później znanego nam jako zakonnika Świętego Brata Alberta. To właśnie w murach wągrowieckiego klasztoru rozbrzmiały donośne głosy wykonawców spektaklu, snujące nam opowieść o człowieku, który tak bardzo pragnął naprawiać świat, przez przywrócenie godności człowieka. Poznaliśmy heroizm życia tego zakonnika, jego walkę wewnętrzną z własną niemocą, gdy jego intencje trafiały na ścianę niedogodności i niezrozumienia, co go jednak nie zniechęciło przynosząc oczekiwane rezultaty. Był to nie tylko teatralny spektakl, ale też nauka dla nas, bo przecież poruszana tam tematyka tak bardzo przystaje do problemów współczesnego świata, ubóstwa, losu uchodźców, czy niewydolności systemów. Tak więc możemy cieszyć się z faktu, że „tam byliśmy”, że chciało się nam, po trudach tych kilkudniowych przeżyć, zajrzeć do naszego paulińskiego klasztoru, z którego zapewne wszyscy wychodzili radzi w nim udziału i usłyszaną deklaracją, że gościnne mury naszych paulinów stoją otworem do prezentacji podobnych spektakli. Wierzymy, że tak się stanie, dziękując Bogu i ludziom za te przeżycia.

Janusz Marczewski

List pasterski do wiernych Archidiecezji Gnieźnieńskiej z okazji 53. Światowego Dnia Modlitwy o Powołania

Drodzy Bracia i Siostry!
Po niedawnych uroczystych obchodach 1050. rocznicy Chrztu Polski, które miały miejsce w Gnieźnie i Poznaniu, dziś, w IV Niedzielę Wielkanocną wraz z całym Kościołem przeżywamy 53. Światowy Dzień Modlitwy o Powołania. W Polsce rozpoczyna on tydzień modlitw o dar nowych powołań kapłańskich, zakonnych i misyjnych.

1. Dobry Pasterz zatroskany o swe owce
Ewangelia, którą słyszeliśmy, ukazuje nam Jezusa – Dobrego Pasterza, troszczącego się o swoją owczarnię. Owce rozpoznają głos Pasterza i wyczuwają Jego pełną miłości opiekę. Idą więc za Nim. Dzięki tak bliskiej relacji Boski Pasterz może przekazywać im życie wieczne oraz skutecznie chronić swoje owce. Doświadczenie bliskości i więzi z Jezusem – Synem Bożym otwiera na doświadczenie miłości Ojca Niebieskiego. Ukazuje jednocześnie sens całej misji Jezusa, którzy przyszedł na ziemię właśnie po to, by odnaleźć zagubione dzieci, uzdrowić je i przywrócić im synostwo Boże.
Biblijny obraz Jezusa – Dobrego Pasterza dobrze wpisuje się w Nadzwyczajny Jubileusz Miłosierdzia, w którym Kościół jeszcze wyraźniej pragnie ukazywać przejawy obecności i bliskości Boga. Jak zauważa papież Franciszek, to właśnie miłosierdzie jest najbardziej czytelnym znakiem działania Boga względem nas. Tak, jak miłość nie jest tylko abstrakcyjnym słowem, gdyż zawsze wyraża się w konkretnym działaniu, tak i dobroć Boga jest widoczna i odczuwalna. (por. MV 9)
Przejawem troski Boga o nas jest wspólnota Kościoła i jego pasterzy oraz dar nowych powołań. Wszystkie bowiem powołania są owocem Bożego Miłosierdzia. „Miłosierne działanie Pana odpuszcza nasze grzechy i otwiera nas na nowe życie, które konkretyzuje się w powołaniu do pójścia za Panem i do misji. Każde powołanie w Kościele ma swoje źródło w miłosiernym spojrzeniu Jezusa”. (Orędzie pap. Franciszka na ŚDMP).
Dzięki powołaniu Apostołów, a potem ich następców trwa Kościół, który jest wspólnotą zbawienia, widzialnym znakiem troski Dobrego Pasterze o swoją owczarnię. W Kościele i przez Kościół otrzymujemy nadprzyrodzone dary, które rodzą nas do nowego życia, obmywają z grzechów, umacniają w drodze, uświęcają i dają pokarm nieśmiertelności.
2. Wdzięczność za dar chrztu świętego i nasza troska o powołania
W minionym tygodniu obchodziliśmy 1050. rocznicę Chrztu Polski. Z wdzięcznością wspominaliśmy dzień 14 kwietnia 966 roku, kiedy to Mieszko I pochylił swą głowę pod wodami chrztu. Nasi przodkowie z tego sakramentalnego źródła czerpali wodę życia przez wieki i my możemy to czynić także dzisiaj. Świadomość tak wielkiego daru rodzi w nas poczucie wdzięczności, ale i skłania do refleksji oraz troski, by dobrze wykorzystać otrzymany dar. Właściwą odpowiedzią na tę łaskę będzie nie tylko nasze dziękczynienie, ale i troska o głębie życia wiarą oraz chrześcijańskie świadectwo. Zamyślając się nad naszą historią jesteśmy wezwani, by jednocześnie spoglądać ku przyszłości. Tak, jak mówił nam w Gnieźnie św. Jan Paweł II – „nie pójdziemy w przeszłość, pójdziemy ku przyszłości”. Chcemy uczyć się od przeszłości i czerpać z niej nadzieję, by z nią zwracać się ku przyszłości.
W dniu poświęconym modlitwie o powołania odkrywamy, że zwrócenie się ku przyszłości, to również podjęcie troski o nowe powołania. Papież Franciszek przypomina nam, że „powołanie Boże dokonuje się za pośrednictwem wspólnoty, rodzi się i wzrasta w Kościele. W ten sposób wspólnota staje się domem i rodziną, gdzie rodzi się powołanie. Bóg powołuje nas do bycia częścią Kościoła, a po pewnym okresie dojrzewania w nim daje nam jakieś specyficzne powołanie. Drogą powołaniową idzie się razem z braćmi i siostrami, którymi Pan nas obdarza: jest to współpowołanie” (Orędzie pap. Franciszka na ŚDMP). Wspólnotowy dynamizm powołania wyraża jego naturę, a zarazem jest lekarstwem na obojętność i egoizm. Wymaga bowiem nieustannego wychodzenia poza siebie samych i oddawania swego życia na służbę Bogu i braciom. Dzięki takiemu zaangażowaniu dojrzewają pojedyncze osoby i rozwijają się całe wspólnoty.
Wszyscy wierni, którzy przez chrzest św. stali się dziećmi Bożymi we wspólnocie Kościoła, powinni czuć się zaproszeni, by budować płodne wspólnoty wiary, które „na wzór Dziewicy Maryi, będą mogły stawać się matczynym łonem, które przyjmuje dar Ducha Świętego (por. Łk 1, 35-38). Macierzyństwo Kościoła wyraża się w wytrwałej modlitwie o powołania oraz przez oddziaływanie wychowawcze i towarzyszenie tym, którzy odczuwają Boże powołanie. Kościół jest matką powołań przez nieustanne wspieranie tych, którzy poświęcili swoje życie, by służyć innym ludziom.” (Orędzie pap. Franciszka na ŚDMP).

3. Powołanie darem i wezwaniem do pójścia za Jezusem
W tym szczególnym dniu modlitwy o powołania pragnę zwrócić się do ludzi młodych. Moją serdeczną pamięcią i modlitwą obejmuję Was wszystkich, którzy podejmujecie duchowy wysiłek, aby dobrze rozeznać swoją życiową drogę. Ten rok jest wyjątkowy, gdyż będziemy przeżywać Światowe Dni Młodzieży w Krakowie. Ufam, że dla wszystkich będzie to błogosławiony czas, pełen radości i wspólnego doświadczania piękna wiary, a spotkanie z Ojcem Świętym i młodymi całego świata stanie się dla was źródłem nowego dynamizmu duchowego. Raz jeszcze zachęcam do udziału w krakowskim spotkaniu i do otwarcia serca na to niezwykłe doświadczenie wspólnoty Kościoła, którego Wy jesteście przyszłością. Z nadzieją na spotkanie w Krakowie właśnie dziś przyjmujemy w naszej archidiecezji znaki Światowych Dni Młodzieży, Krzyż i Ikonę Matki Bożej. Rozpoczynają one pielgrzymowanie po naszych parafiach, szkołach, szpitalach, więzieniach i tylu innych miejscach, w których pragniemy przyjąć Ukrzyżowanego i Jego Matkę. Za św. Janem Pawłem II pragnę Wam, Drodzy Młodzi Przyjaciele, powtórzyć: „Niech Krzyż Chrystusa będzie dla was drogowskazem w życiu, w trudnych czasem wyborach życiowych, a Matka Najświętsza wzorem pięknej miłości”. (Słowo do młodzieży polskiej w Niedzielę Palmową, 13.04.2003 r.)
U stóp pielgrzymującego Krzyża i przed Ikoną Matki Bożej modlę się dla Was o dobre rozeznanie drogi życia, byście umieli ją odczytać, a następnie z wielkoduszną miłością realizować. Nie bójcie się zaufać i powierzyć życia Jezusowi. A jeśli ktoś odczuwa w sercu pragnienie, by oddać się na wyłączną służbę Bogu, niech się nie lęka i otwartym sercem przyjmie to wezwanie. Zapewniam Was, że życie w bliskości Boga i w służbie potrzebującym czyni ludzkie serce wolnym i szczęśliwym.
Drodzy Bracia i Siostry! Podobnie jak w minionych latach, tak i dziś – w Niedzielę Dobrego Pasterza, pragnę Was prosić nie tylko o duchowe, ale i materialne wsparcie dla naszego seminarium duchownego, które utrzymuje się głównie z ofiar wiernych i kapłanów. Dzięki Wam może ono funkcjonować i realizować swoją misję. Zebrane dziś ofiary niech będą przejawem Waszej troski o nowe powołania. Ze słowami wdzięczności za dar modlitw i cierpień ofiarowanych w intencji kleryków, kapłanów i osób konsekrowanych, zwracam się do wszystkich wiernych, a zwłaszcza do członków Stowarzyszenia Wspierania Powołań Kapłańskich, jeszcze raz dziękując za włączenie się w to szczególne dzieło duchowej pomocy wszystkim osobom powołanym i za Waszą troskę o przyszłość naszego Kościoła.
Powierzając w modlitwie Dobremu Pasterzowi wszystkich powołanych, a także poszukujących drogi życia oraz towarzyszących młodym w ich duchowych zmaganiach, rodziców i wychowawców, katechetów i duszpasterzy, razem z wami modlę się słowami pa-pieskiego Orędzia: „Ojcze miłosierdzia, który dałeś swojego Syna dla naszego zbawienia i nieustannie wspierasz nas darami Twojego Ducha, obdarz nas żywymi, żarliwymi i radosnymi wspólnotami chrześcijańskimi, które byłyby źródłem życia braterskiego, i wzbudzały w młodych ludziach pragnienie poświęcenia się Tobie i ewangelizacji. Obdarz mądrością w koniecznym rozeznawaniu powołań, tak aby we wszystkim jaśniała wielkość Twojej miłosiernej miłości. Maryjo, Matko i Wychowawczyni Jezusa, wstawiaj się za każdą wspólnotą chrześcijańską, aby, stając się płodna za sprawą Ducha Świętego, była źródłem autentycznych powołań do służby świętemu ludowi Bożemu”. (Orędzie pap. Franciszka na ŚDMP)
Wszystkim, którzy jednoczą się dziś w tej modlitwie i wspierają nasze Prymasowskie Wyższe Seminarium Duchowne w Gnieźnie z serca błogosławię.

† Wojciech Polak
Arcybiskup Metropolita Gnieźnieński
Prymas Polski

ZAPROSZENIE NA UROCZYSTOŚCI ODPUSTOWE KU CZCI ŚW. WOJCIECHA

W dniach 23 i 24 kwietnia br. obchodzić będziemy w Gnieźnie doroczne uroczystości odpustowe ku czci św. Wojciecha, Biskupa i Męczennika, głównego Patrona Polski i Archidiecezji Gnieźnieńskiej. W czasie tych uroczystości pragniemy również uczcić 1050. rocznicę Chrztu Polski.
I Nieszporom ku czci św. Wojciecha, sprawowanym w Katedrze Gnieźnieńskiej w sobotę, dnia 23 kwietnia, o godz. 19.00 przewodniczyć będzie Ks. Abp Wiktor Skworc, Metropolita Katowicki. Homilię wygłosi Biskup Koszalińsko-Kołobrzeski Edward Dajczak. Po zakończeniu Nieszporów (ok. godz. 20.00) z Katedry wyruszy uroczysta procesja z relikwiami św. Wojciecha i św. Jana Pawła II oraz innych polskich Świętych i Błogosławionych. Procesja przejdzie ulicami Gniezna do kościoła pw. św. Michała Archanioła na Wzgórzu Zbarskim. O godz. 21.00 na gnieźnieńskim rynku rozpocznie się czuwanie przy symbolach Światowych Dni Młodzieży oraz koncert zespołu TGD (Trzecia Godzina Dnia).
W niedzielę, dnia 24 kwietnia, o godz. 9.15 z kościoła św. Michała Archanioła na Wzgórzu Zbarskim wyruszy procesja z relikwiami Męczennika na Plac św. Wojciecha u podnóża Katedry. O godz. 10.00 na Placu św. Wojciecha w Gnieźnie rozpocznie się uroczysta Msza św. odpustowa pod przewodnictwem i z homilią Ks. Abp. Stanisława Gądeckiego, Przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski.
Uroczystości zakończą II Nieszpory sprawowane w Bazylice Prymasowskiej w niedzielne popołudnie o godz. 16.00, którym przewodniczył będzie Ks. Bp Krzysztof Wętkowski, a homilię wygłosi Ks. Bp Jacek Kiciński, biskup pomocniczy wrocławski. Po Nieszporach, zgodnie z tradycją, Ksiądz Prymas udzieli błogosławieństwa dzieciom.
Nawiedzenie grobu naszego Męczennika i udział we wspólnej modlitwie niech będą wyrazem wdzięczności wobec Boga za dar Chrztu Świętego naszej Ojczyzny i za wszystko, co na posiewie męczeńskiej krwi św. Wojciecha wyrosło na naszej polskiej ziemi.

Zostań uczestnikiem Jubileuszu 1050.rocznicy Chrztu Polski

Jesteśmy świadkami wiekopomnego Jubileuszu 1050.rocznicy Chrztu Polski. Sprawił Bóg, że możemy go godnie i z należytą estymą obchodzić. To wielka łaska, że możemy w tym jubileuszu uczestniczyć, bowiem nie każde pokolenie dostępuje tego zaszczytu. Nam jest dany ten przywilej, a zatem uczyńmy wszystko, by na miarę swych możliwości włączyć się w obchody tej wyjątkowej rocznicy, byśmy mogli potem otwarcie i z wielką satysfakcją stwierdzić; ja tam byłem, ja to widziałem, mogłem wraz z innymi to wszystko przeżywać i dzisiaj zaświadczać, że naprawdę warto było w tym wszystkim współuczestniczyć. Tym moim udziałem w tak ważnym wydarzeniu czuję się dowartościowany i usatysfakcjonowany, że to wszystko, co polski naród przeżywał, działo się przecież także w mojej obecności. Aby tak myśleć, przeżywać, a także odnaleźć źródła tej oczekiwanej i pożądanej satysfakcji, spróbuj skorzystać z tych wielu możliwych propozycji przeżycia tych dni, które stoją i są nam dane do wyboru. Sakrament Chrztu, to pierwszy sakrament, który przyjmujemy po narodzeniu. Chrzest Polski to jedno z najważniejszych wydarzeń w dziejach naszej Ojczyzny. Tak, jak nie pamiętamy własnego chrztu, także trudno jest nam wczuć się w atmosferę tamtych kwietniowych dni A. D. 966. Ale w naszym dorosłym życiu, doskonale rozumiemy rangę tego sakramentu. Zostaliśmy obmyci z grzechu pierworodnego, otwarła się przed nami droga do zbawienia, do szczęśliwości wiecznej. Tak jest też z naszą Ojczyzną, to Chrzest Polski stworzył nam warunki do życia w katolickim kraju i dzisiaj umiejmy to docenić. A zatem, już w najbliższy czwartek 14 kwietnia, w dniu Chrztu Polski A. D. 966, podczas wieczornej Mszy św. o godz. 18.00 w naszym kościele, w trakcie nabożeństwa dziękczynnego będziemy dziękować za 1050.rocznicę Chrztu Polski i wszelkie łaski z tego aktu płynące. Twój udział w tej Eucharystii będzie dowodem twojego dziękczynienia za to, co ty i twoi najbliżsi zawdzięczacie tamtemu wydarzeniu sprzed 1050.lat. Jeżeli zechcesz możesz w atmosferę obchodów włączyć się już wcześniej, a mianowicie w tym samym dniu o godz. 15.00 na Ostrowie Lednickim, gdzie rozpoczynać się będą obchody jubileuszowe, gdzie m. in. zabrzmi tam dzwon „Mieszko i Dobrawa”, a o godz. 17.00 w katedrze gnieźnieńskiej rozpocznie się uroczysta Msza św. poprzedzona o godz. 15.45 procesją maryjną z Fary do Katedry. Możesz też uczestniczyć we wspólnotowym, w naszym mieście jubileuszowym dziękczynieniu za Chrzest Polski, poprzez udział w Eucharystii, która będzie sprawowana w niedzielę 17 kwietnia o godz. 18.00 w kościele św. Wojciecha pod przewodnictwem ks. bpa Krzysztofa Wętkowskiego. A jeśli zechcesz, to zapraszamy cię w tym dniu na godz. 20.00 do naszej świątyni na profesjonalny spektakl p.t. „Brat naszego Boga” autorstwa Karola Wojtyły, w wykonaniu aktorów krakowskich.
Reasumując, zachęcamy do uczestnictwa w wydarzeniach tych szczególnych dni. Mamy wyjątkową okazję, by podziękować Bogu za ten szczególny dar, którym jako naród zostaliśmy wyróżnieni, za to, że dane nam jest żyć a katolickim kraju, gdzie bez przeszkód możemy wyznawać swą wiarę. Bogu niech będą dzięki !

Janusz Marczewski

Wielkanocne życzenia z Betlejem

Kochani Dobrodzieje i Przyjaciele Domu Pokoju w Betlejem
Po raz kolejny przeżywamy najważniejsze Tajemnice naszego Zbawienia. Jak wielka jest miłość Boga do nas, że pozwolił na cierpienie Swojego Jedynego Syna, by dokonał naszego odkupienia. Kochani ! Uczestnicząc w tych Wielkich Wydarzeniach Zbawczych, począwszy od Uroczystej Procesji Niedzieli Palmowej, poprzez Ostatnią Wieczerzę w Wieczerniku, czuwanie z Cierpiącym Jezusem w Getsemani, na Drodze Krzyżowej, krocząc Jego śladami aż na Kalwarię i wewnątrz Pustego Grobu Zmartwychwstałego Pana, zabieramy Was i wszystkie Wasze intencje w naszych sercach i modlitwach. Wdzięczni za tę wielką ŁASKĘ przeżywania Triduum Paschalnego i Wielkiej Nocy w Miejscach, gdzie dokonało się nasze ZBAWIENIE, pragniemy podzielić się z Wami tym niepojętym DAREM. Niech Zmartwychwstały Pan obdarzy Pełnią Swych Łask i błogosławi Wam i Waszym Najbliższym. Matka Najświętsza niech nam towarzyszy w dźwiganiu naszych codziennych krzyży, ale niech też będzie z nami w radosny Poranek Wielkanocny. Wdzięczne za wszelkie dobro i pamiętające w modlitwie – dzieci i siostry z Domu Pokoju w Betlejem.
s. Szczepana

Klasztor Paulinów i Parafia Wniebowzięcia NMP w Wągrowcu, Kościół Piotra i Pawła Wągrowiec, Klasztor Pocysterski