„Pawełki” A. D. 2017 już za nami !

DSCI0360

Dziewięciodniowe nabożeństwo „Pawełek”, które poprzedziło tegoroczną uroczystość, było okazją, by za wstawiennictwem Patriarchy wypraszać potrzebne łaski, a jednocześnie wyrażać wdzięczność Bogu i Matce Najświętszej za wszelki dary, które otrzymaliśmy poprzez posługę naszych ojców paulinów. Ukoronowaniem tegorocznej nowenny ku czci Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika, była uroczysta Msza św. koncelebrowana, której przewodniczył i wygłosił homilię ks. bp Andrzej Suski – ordynariusz toruński, a zarazem konfrater Zakonu Paulinów. Współkoncelebransami byli o. Dariusz Nowicki OSPPE, o. Emanuel Matusiak OSPPE, o. Dariusz Andrzejewski CSSp oraz o. Tomasz Wieczorek OSPPE. Ks. bp wyraził swoją radość z faktu zaproszenia na naszą uroczystość, gdyż jak sam mówił, „poprzez swoją przynależność do konfraterni paulińskiej czuje się usatysfakcjonowany zaliczeniem w poczet przyjaciół Zakonu, a tym samym członkiem wielkiej rodziny paulińskiej”, do której i my teraz możemy się zaliczać. W swej homilii ks. bp wiele uwagi poświęcił roli rodziny w kształtowaniu charakteru młodych ludzi, a w niej, nie do przecenienia roli matki i ojca, którzy jeżeli tylko należycie spełniają swoją rodzicielską rolę, dają gwarancję jedności rodziny i chrześcijańskiego jej ukształtowania w wierze. Ks. bp udzielił wszystkim zgromadzonym indywidualnego błogosławieństwa, z którego skorzystała licznie zgromadzona rzesza parafian i gości przybyłych na naszą uroczystość. Zapewne wielkim przeżyciem dla uczestników uroczystości była rzadka okazja ucałowania relikwii Świętego Pawła, co niewątpliwie podkreśliło rangę i wyjątkowość uroczystości i ubogaciło duchowe jej przeżywanie. Mieliśmy też okazję, by skosztować „owoców pustyni”, co dodatkowo też było elementem uroczystości charakteryzującym jej wyjątkowość. W uroczystości udział wzięli także: Burmistrz Wągrowca p. Krzysztof Poszwa, Wójt Gminy Wągrowiec p. Przemysław Majchrzak, liczna grupa członków Towarzystwa Świętego Wojciecha, przedstawiciele sąsiednich parafii. Uroczystość uświetniła swym śpiewem parafialna Schola dziecięca. Na ręce ks. Biskupa oraz o. Dariusza Nowickiego, grupa dzieci przekazała gorące podziękowanie za dzisiejszą uroczystość oraz za wszelkie dobro płynące z posługi oo. Paulinów.

Janusz Marczewski

Posługa misjonarzy miłosierdzia trwa

dsc00896

W Liście apostolskim „Misericordia et Misera” papież Franciszek napisał: „Jubileusz dobiega końca i zamykają się Drzwi Święte. Jednak drzwi miłosierdzia naszego serca są zawsze szeroko otwarte. Miłosierdzie nie może być bowiem jakąś dygresją w życiu Kościoła, ale stanowi samo jego życie, czyniąc widoczną i namacalną głęboką prawdę Ewangelii” (nr 1.16). Doświadczeniem łaski, jakie przeżył Kościół w Roku Jubileuszowym, była posługa misjonarzy miłosierdzia, którzy stawali się świadkami ojcowskiej miłości Boga wobec tych, którzy szukają Go ze skruszonym sercem. Wolą papieża było, aby ta nadzwyczajna posługa nie kończyła się wraz z zamknięciem Drzwi Świętych, ale jeszcze trwała, aż do odwołania, stąd dotychczasowi misjonarze otrzymali propozycję kontynuowania rozpoczętej misji (por. nr 9). W odpowiedzi na zaproszenie Ojca Świętego wszyscy misjonarze posługujący w archidiecezji gnieźnieńskiej wyrazili pragnienie kontynuowania swojej posługi oraz otrzymali na tę drogę zatwierdzenie i błogosławieństwo Prymasa Polski abp. Wojciecha Polaka. Misjonarze nadal będą pełnić stałe dyżury w konfesjonale w swoich regionach. Z duchownymi można się również umówić telefonicznie lub mailowo.

  • o. Dariusz Nowicki OSPPE, klasztor paulinów w Wągrowcu (kontakt: tel. 603 199 756; pomocduch@gmail.com);
  • ks. Piotr Ziółkowski SDB, sanktuarium MB w Kawnicach, dyżur: poniedziałek godz. 17-18. (kontakt: tel. 505 159 229; x.piotr@onet.pl;
  • o. Arnold Ireneusz Liebig OFM, klasztor franciszkanów w Pakości, dyżur: wtorek godz. 20-21, kontakt: tel. 503 309 072; arnold_ofm@wp.pl;
  • ks. Jacek Dziel, sanktuarium MB w Markowicach, dyżur: wtorek godz. 17-18, kontakt: tel. 602 265 052; proboszcz@markowice.eu
  • ks. Wojciech Rzeszowski, Gniezno, dyżur, katedra 13.01 (godz. 16-17); 28.01 (godz. 10-12); 6.02 (godz. 16-17); 25.02 (godz. 10-12), kontakt: tel. 608 801 208;

Życzenia na dzień Bożych Narodzin

dsc03719

Bóg w swoim nieskończonym miłosierdziu i dobroci pozwolił nam po raz kolejny przeżywać uroczystość Bożego Narodzenia.                         W tym szczególnym czasie łaski wzrok naszej wiary zatrzymuje się na prawdzie wydobytej z Ewangelii według św. Jana:

“Słowo stało się ciałem i zamieszkało między nami” (J 1, 14).
W tajemnicy Narodzenia Pańskiego
Bóg rzeczywiście obdarza nas swoim odwiecznym Słowem.
Jest to słowo miłości do każdego człowieka, słowo odradzające ku pełni życia,
słowo uwalniające od wszelkiej winy,
słowo poszukujące zagubionych, by sprowadzić ich do jednej owczarni.
Ma ono swoje wyraźne oblicze i własne imię:
Jezus Chrystus, Emmanuel, czyli “Bóg z nami“.
Trzeba zatem, byśmy z wdzięcznością przyjęli przychodzącego do nas Boga,
rozpoznając w Nim także naszego Brata w człowieczeństwie,
który – choć “był na początku u Boga” i przez którego “wszystko się stało” (J 1, 2-3) – przyszedł na ziemię, a przez to wszedł w dzieje świata i ludzkości,
w historię Kościoła, narodów, rodzin i każdego człowieka;
stał się obecny w naszym narodzeniu, życiu i śmierci.

Dzieląc się z Wami radością z Narodzenia Jezusa Chrystusa, życzę, aby przedwieczne Słowo, w którym jest pełnia Życia, zostało przez Was w pełni rozpoznane i przyjęte, abyście mogli stać się prawdziwie dziećmi Bożymi (por. J 1, 12) .
Niech da Wam wszystkim potrzebną moc, abyście doświadczając na co dzień obecności
i bliskości Boga, odważnie świadczyli o prawdziwej Światłości
i opromienieni Jej blaskiem przemieniali siebie samych i otaczający Was świat.
Niech radość i pokój serca płynące z Tajemnicy Narodzenia Pańskiego przenikają całe Wasze życie i będą dla Was niewyczerpanym źródłem nadziei, miłości i pokoju.
Niech każdy dzień Nowego Roku Pańskiego 2017 będzie błogosławiony,
obfitujący we wszelakie dobro potrzebne w codziennym życiu.

Z darem modlitewnej pamięci
Wspólnota Wągrowieckiego Konwentu Paulinów

Jezusa narodzonego wszyscy witajmy !

dsc00454

Przebrzmiały nabożeństwa roratnie, wysłuchaliśmy nauk rekolekcyjnych, dobiegło końca wyczekiwanie adwentowe; na wyśpiewaną i wymodloną prośbę, na nasze ziemskie niwy, z obłoków niebios zstępuje Zbawca. „Użalił się Pan stworzenia swego zsyłając na świat Archanioła cnego”. Zaskoczona tym faktem Maryja, zapewne nie była wolna od wątpliwości, ale widząc w tym fakcie wolę Bożą, z pokorą ją przyjęła. Jak śpiewamy „Pańska służebnica ci ja”. A Józef ? Po ludzku sądząc nie można dziwić się jego wątpliwościom, kiedy dowiaduje się, że zostanie ojcem. Te wątpliwości znowu rozwiewa wysłannik niebios. I tenże Józef, także z wielką pokorą przyjął wolę Bożą. I tak z dwojga ludzi wątpiących, zdumionych, zaskoczonych, a jednak pełnych wiary, powstała ta Święta Rodzina, a jej potomkiem z woli Ducha Świętego, narodził się nasz Zbawiciel Jezus Chrystus. I dzisiaj, tak jak przed wiekami, jak czynili to nasi praojcowie, ojcowie, i my stajemy wśród nocnej ciszy na progu stajenki, by powitać Maleńkiego i tę Świętą Rodzinę, której nie potrafimy dorównać w heroizmie Ich życia i woli przetrwania. Znana jest nam Ich droga życia, która przecież nie była usłana różami, a jednak potrafili z tymi przeciwnościami się uporać i wytrwać w wierze do końca. Oni nie mieli przykładów do naśladowania, zaufali Bogu, nam przecież powinno być zdecydowanie łatwiej wejść na drogę prowadzącą do wiecznej szczęśliwości. Bez względu na problemy, które stawia przed nami współczesny świat, nieporównywalnie nasza droga nie jest tak wyboista. Obyśmy tylko potrafili krocząc po niej, odnaleźć właściwy kierunek, który nas zawiedzie do upragnionego celu. Współczesność polska, tak okaleczona brakiem spójności celów, pełna wątpliwości, nie potrafiąca odnaleźć swej drogi, wymaga od nas, byśmy uczynili wszystko, by mimo tych różnic pójść na spotkanie z rodzącym się Jezusem, wyzbyć się uprzedzeń, być zdolnymi do wzajemnych kompromisów i szukania dróg porozumienia, i to nie tylko na czas świąteczny, ale na wszystkie dni naszego współistnienia. Tylko w zgodzie i szacunku dla adwersarza, w zgodzie z prawami Boskimi tkwi źródło powodzenia i likwidacji sporów i wzajemnych uprzedzeń. Tylko wówczas nasze świętowanie będzie dla nas nadzieją na wkroczenie na drogę, na której wszyscy potrafimy się poruszać. Wejście na taką drogę to pewnik, że idziemy w dobrym kierunku, który wyznaczył nam, dzisiaj leżący w żłobie, w lichej stajence, Ten, który „niepojęte dary dla nas daje”. Pójdźmy zatem wszyscy do stajenki, do Jezusa i Panienki, powitać Maleńkiego. Zanieśmy Mu w darze choć chęć pojednania i zapewnić Go, że uczynimy wszystko, co On nam zawsze mówi, by Mu sprawić radość, a nam samym drogowskaz na tej naszej polskiej drodze do szczęśliwości wiecznej. Obyśmy tylko potrafili choć w części dotrzymać słowa, czego nam wszystkim życzmy.

Janusz Marczewski

PIELGRZYMKA DO TRONU JASNOGÓRSKIEJ PANI

dsc_0724

Jesteśmy po pielgrzymce na Jasną Górę. Z 26 na 27 listopada czuwaliśmy przy obrazie Matki Boskiej Częstochowskiej. Kolejny raz, kolejne przeżycia. Tym razem pojechała liczniejsza grupa, bo liczyła 60 osób z o. Piotrem Urbankiem na czele. Wyjechaliśmy z Wągrowca wcześniej niż zwykle tylko dlatego, aby w drodze na Jasną Górę zatrzymać się w Sanktuarium Pana Jezusa Pięciorańskiego w Wieruszowie. W celebrze o. Piotra uczestniczyliśmy w ostatniej Mszy Świętej roku liturgicznego, po czym wyruszyliśmy w kierunku Częstochowy. Godzina 21:00 Apel Jasnogórski pod przewodnictwem o. Piotra – po zakończeniu pozostajemy w Kaplicy rozpoczynając czuwanie. Nie obyło się bez niespodzianek. O. Piotr posługujący na Jasnej Górze opowiedział nam o przygotowaniach do obchodów 300-lecia koronacji Czarnej Madonny, następnie o. Melchior przepięknie o Cudach, jakie Nasza Matka Boża uczyniła. Były śpiewy, różaniec, Msza Święta już adwentowa, a na zakończenie odśpiewaliśmy Godzinki do NMP. Krótki odpoczynek i o godz. 9:00 na wałach Jasnogórskich uczestniczyliśmy w Drodze Krzyżowej. Pielgrzymując do Tronu Matki Bożej ze swymi prośbami i podziękowaniami wierzyliśmy, że Ona nas wysłucha. Wróciliśmy do domów z pozytywnym i pobożnym nastawieniem na dalsze dni. Dziękujemy o. Piotrowi za organizację pielgrzymki i wspólną modlitwę. Dziękujemy także wszystkim osobom, które w jakikolwiek sposób przyczyniły się do pobożnego przeżycia tego wyjazdu. Bóg zapłać!

MK

ADWENTOWE OCZEKIWANIE I PRZYGOTOWANIE

List pasterski Prymasa Polski na I niedzielę Adwentu Roku Pańskiego 2016

Umiłowani Siostry i Bracia!

1. OCZEKUJEMY TWEGO PRZYJŚCIA, PANIE

Niedziela, którą przeżywamy, rozpoczyna Adwent. Powszechnie przyjmujemy, że jest to czas bezpośredniego przygotowania do Świąt Bożego Narodzenia. Takie rozumienie Adwentu podpowiadają nam dekoracje w witrynach sklepowych i płynące coraz częściej z głośników świąteczne piosenki. I choć rzeczywiście czekamy już na Boże Narodzenia, to jednak także dociera do nas wezwanie, aby przygotować się na ostateczne przyjście Pana. On bowiem ponownie przyjdzie w blasku swej chwały, aby nam udzielić obiecanych darów, których, czuwając, z ufnością oczekujemy.

Odkrywamy, że całe nasze życie jest oczekiwaniem na spotkanie z Panem. Stąd adwentowe wezwanie: Czuwajcie! Św. Paweł wyjaśnia, że motywem tej postawy jest świadomość, że teraz zbawienie jest bliżej nas niż wtedy, gdy uwierzyliśmy. Noc się posunęła, a przybliżył się dzień. Odrzućmy więc uczynki ciemności, a przyobleczmy się w zbroję światła!

Adwent nie jest więc tylko czasem krzątaniny – choć koniecznej – związanej z przygotowaniem wigilijnego stołu i prezentów dla najbliższych. Jest on przede wszystkim darem, łaską nam daną, abyśmy na nowo sobie uświadomili i z wiarą przyjęli tą prawdę, że tak jak Jezus Chrystus wszedł w historię ludzkości przez fakt swych narodzin, tak również przyjdzie na końcu czasów. Końcem czasów dla każdej i każdego z nas będzie przejście przez bramę śmierci. Adwentowy czas przypomina nam, abyśmy jak najlepiej przygotowali się na to spotkanie, niosąc pełne naręcza dobrych uczynków.

2. IDZIEMY, BY GŁOSIĆ CHRYSTUSA I JEGO EWANGELIĘ

Odpowiedź na wezwanie do czuwania przeżywać będziemy w ciągu całego nowego roku liturgicznego. Obchodzimy w nim dobrze znane nam uroczystości i święta. Mogą one stać się jednak dla nas rzeczywiście czymś nowym, kiedy czujni i otwarci na działanie Ducha Świętego odkryjemy, że prawdziwie uczestniczymy w zbawczym dziele Pana Jezusa. Tak żyjąc, dajemy świadectwo radości i adwentowej nadziei, które pozwalają ciągle na nowo przyjmować przychodzącego w naszej codzienności Chrystusa.

Pomocą w dobrym przeżywaniu roku liturgicznego są działania i inicjatywy podejmowane w ramach roku duszpasterskiego. Tym razem przeżywać go będziemy pod hasłem „Idźcie i głoście”. Słyszymy zaproszenie, by nieść światu Ewangelię i w ten sposób nasze oczekiwanie przekształcać w wychodzenie, w poszukiwanie, w towarzyszenie innym. By nasze ręce czynić gotowymi do działania, a serce zdolnym do przebaczenia i miłości. W ciągu tego roku pragniemy odkrywać, że będąc uczniami Pana Jezusa, jesteśmy jednocześnie misjonarzami wszędzie tam, gdzie żyjemy i pracujemy, gdzie radujemy się i cierpimy, gdzie Bóg nas stawia.

Pragniemy więc obudzić w sobie świadomość misyjnego posłania. Mamy bowiem stawać się świadkami Jezusa nie tylko dla siebie nawzajem, lecz także wobec tych, którzy Chrystusa jeszcze nie znają lub Go porzucili. Pomocą na tej drodze będą dwa wydarzenia. Pierwszym jest 100. rocznica objawień fatimskich, podczas których Matka Boża wzywała do nawrócenia, pokuty i modlitwy różańcowej oraz wprowadzenia nabożeństw pierwszosobotnich wynagradzających Jej Niepokalanemu Sercu. Drugim jest Rok Świętego Brata Alberta ustanowiony z okazji 100. rocznicy jego śmierci. Te rocznice uzmysławiają nam, że głoszenie Dobrej Nowiny, w której zawarte jest wezwanie do nawrócenia i pokuty, powinno być zawsze potwierdzone czynami miłosierdzia. Świat bowiem słucha świadków a nie nauczycieli, a nauczycieli o tyle tylko, o ile sami są świadkami.

3. PRZYGOTUJCIE SIĘ DO ŻYCIA W MAŁŻEŃSTWIE I W RODZINIE

Do takiego świadectwa wezwani są również młodzi ludzie, którzy odkrywają swoje powołanie do życia w małżeństwie i rodzinie. Ich adwentem, który ma być przygotowaniem do bycia żoną i matką, mężem i ojcem oraz do czytelnego świadczenia o pięknie małżeńskiego i rodzinnego powołania, jest czas narzeczeństwa. Dzisiaj jest to czas dużo trudniejszy i bardziej wymagający. W gąszczu tak różnych propozycji trzeba odnaleźć właściwą drogę prowadzącą do sakramentalnego małżeństwa. Na niej młodzi spotykają rodziców, przyjaciół, wychowawców, różnych doradców, ale także katechetów i duszpasterzy. Ich zadaniem jest towarzyszyć młodym w odkrywaniu piękna rodzinnego życia i sakramentalnego małżeństwa. Wierzę, że naszą odpowiedzią na te oczekiwania mogą być nowe zasady przygotowania do zawarcia sakramentu małżeństwa. Wprowadzamy je w naszej archidiecezji właśnie dziś, z I Niedzielą Adwentu. Dotyczą one przede wszystkim parafialnej katechezy ponadgimnazjalnej i tzw. kursu przedmałżeńskiego.

Zgodnie z nimi zachęcam i proszę rodziców, duszpasterzy, katechetów i wychowawców o towarzyszenie młodym ludziom w odkrywaniu ich powołania do życia miłością. Niech na katechezie w szkole, w gronie najbliższych w domu i wśród rówieśników w parafii mają szansę znaleźć odpowiedzi na nurtujące ich pytania i wątpliwości. Chociaż parafialna katecheza ponadgimnazjalna rozumiana jako obowiązkowe przygotowanie do życia małżeńskiego nie będzie dalej kontynuowana, nie oznacza to zaniechania spotkań z młodymi i dla młodych. Niech w miarę możliwości, w każdej parafii, działa duszpasterstwo młodzieży. Niech dopomaga młodym w poznaniu Jezusa i Dobrej Nowiny, wspólnym przeżywaniu radości i smutków oraz w podejmowaniu inicjatyw w służbie innym, zwłaszcza cierpiącym i potrzebującym pomocy.

Tych zaś, którzy odkryją powołanie do małżeństwa i zdecydują się na zawarcie sakramentalnego związku małżeńskiego proszę, aby uczestniczyli w katechezie dla narzeczonych. Powinni rozpocząć ją najpóźniej pół roku przed planowaną datą ślubu. Katecheza ta jest podstawową i obowiązkową formą przygotowania do zawarcia sakramentalnego małżeństwa. Narzeczeni będą mogli wybrać miejsce i czas katechezy spośród propozycji wcześniej przedstawionych i opublikowanych. Jednocześnie pragnę przypomnieć, że nie czynią zadość obowiązkowi uczestniczenia w tej katechezie różnego rodzaju kursy internetowe organizowane przez osoby lub wspólnoty, które nie posiadają na to zgody Kurii Metropolitalnej w Gnieźnie.

Wydane wcześniej zaświadczenia o ukończeniu katechizacji przedmałżeńskiej są nadal ważne, a osoby, które je posiadają, nie mają obowiązku uczestniczenia w nowej formie katechezy przedmałżeńskiej. Gorąco zachęcam jednak te osoby do uczestnictwa w dodatkowych formach przygotowania do małżeństwa, którymi są np. dni skupienia. Wszelkie potrzebne informacje narzeczeni otrzymają od księdza proboszcza, gdy zgłoszą się do niego rezerwując datę ślubu. Informacje będą również dostępne na stronie internetowej naszej archidiecezji.

Ufam, że nowa w swej formie katecheza dla narzeczonych będzie – jak przypomina papież Franciszek – swoistym rodzajem „inicjacji” do sakramentu małżeństwa, który zapewni [narzeczonym] niezbędne elementy, aby mogli go przyjąć z najlepszą dyspozycją i rozpocząć życie rodzinne z pewną solidnością (AL 207).

Rozpoczynając nowy rok liturgiczny i duszpasterski, świadomi wyzwań i zadań, które nas czekają, kierujmy do Pana Boga nieustanną prośbę, aby każde nasze działanie od Niego brało początek i w Nim znajdowało swe dopełnienie. Proszę, pamiętajmy o sobie nawzajem, miejmy czujne oczy, zdolne dostrzec tych najbardziej potrzebujących i zepchniętych na margines. Chciejmy podążać śladami Boga, uczyć się od św. Józefa, Maryi i Jana Chrzciciela, którzy w Jezusie umieli dostrzec przychodzącego Zbawiciela. Zapewniam Was wszystkich o mojej modlitwie, i o modlitwę proszę. Z serca wszystkim błogosławię.

† Wojciech Polak
Arcybiskup Metropolita Gnieźnieński
Prymas Polski

Czekajmy na Niego z nadzieją

Spojrzałem na kalendarz – za kilkadziesiąt godzin to już grudzień. Kiedy on nadchodzi, otwiera się księga oczekiwań. Na Roraty – boć to przecież Adwent, na Mikołaja, na pierwszy śnieg, na Sylwestra. Ale przede wszystkim na Niego . Kiedy myślimy o oczekiwaniu, uzmysławiamy sobie, jakie ono może być różne. Oczekujemy na radosne wydarzenie, jakim jest Boże Narodzenie. Adwent naszych praojców trwał tysiąclecia, czekali z wiarą na Jego przyjście, a gdy przyszedł, nie rozpoznali Go. Upokorzyli, znieważyli, ukrzyżowali. A gdy zmartwychwstał, jeszcze wątpili. Dzisiaj też niektórzy nie mogą odnaleźć do Niego drogi. Myśmy uwierzyli. Czekamy na Jego powtórne przyjście. Co roku obchodzimy Jego narodziny i to już dwa tysiące lat. W grudniową noc, rękoma kapłana złożymy Go w żłóbku. Jest tam dla Niego przygotowane miejsce. Jest tam ciepło, przytulnie, radośnie i bezpiecznie – nie tak, jak w Betlejem. Ta cicha i święta noc, niesie radość wielką. Przychodzi do nas, niosąc nadzieję i miłość . Nie lękajcie się, otwórzcie drzwi Chrystusowi. To On puka do waszych drzwi. Jesteście zażenowani, że On zniżył się z wysokości, by was odwiedzić. Pytasz się, czy jesteś godzien, aby On wszedł do twego domu. Ale przecież wierzysz, że każde Jego słowo niesie tobie zbawienie. Nie strać tej wiary. A gdy weźmiesz do ręki opłatek, gdy będziesz przekazywał życzenia, nie zapomnij, że wypowiadane słowa niosą nadzieję. Niech twój bliski nie ma wątpliwości, że są to życzenia szczere. W trudnych czasach polskiej rzeczywistości politycznej, gdy tak mało szczerości, a tak wiele zacietrzewienia, pomówień, rozgrzebywania przeszłości, jątrzenia – ufajmy, że Ten, który wkrótce ma do nas przyjść, przyniesie radość i spokój, wiarę i nadzieję oraz miłość . Niech Jego przyjście wyzwoli nas z wzajemnych uprzedzeń, umocni zgodę, byśmy z otwartym sercem mogli zaśpiewać „chwała na wysokości Bogu, a na ziemi pokój ludziom dobrej woli”. „Podnieś rękę, Boże Dziecię – Błogosław Ojczyznę miłą….dom nasz i majętność całą i wszystkie wioski z miastami”. Na nadchodzące dni, kiedy przyjdzie do nas „dzieciątko małe z rajskich wzgórz – piękniejsze nad promienie zórz, niech przyniesie nam do niebios i swych skarbów klucz”.

Klasztor Paulinów i Parafia Wniebowzięcia NMP w Wągrowcu, Kościół Piotra i Pawła Wągrowiec, Klasztor Pocysterski